நிகழ்தகவுகள் – சிறுகதை

உடல் களைத்திருந்தது. எங்காவது சிறிது நேரம் அமர்ந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது. இன்னும் சிறிது தூரம் நடந்தால் பூங்காவையே அடைந்துவிடலாம் என்பதால் முயன்று நடந்தான். சாலை ஓரமாக ஒரு கிழவர் பல வெள்ளை சட்டைகளை அடுக்கி வைத்து வியாபாரம் செய்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த பக்கம் வரும் போதெல்லாம் அவரை பார்த்திருக்கிறான். அவரிடம் யாரும் சட்டை வாங்கி அவன் பார்த்ததில்லை. அவருக்கு என்ன வருமானம் வரும் என்ற கேள்வி மட்டும் அவரை பார்க்கும்போதெல்லாம் மனதில் எழும். எப்படி இருந்தாலும் அவர் தன்னைவிட அதிகமாகதான் சம்பாதிப்பார் என்று எண்ணி தனக்குள் சிரித்துக் கொள்வான்.

இன்று சிரிப்பு வரவில்லை. எல்லாமே சூனியமாகி விட்டது போல் ஒரு தோற்றம். எதுவும் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. பூங்காவின் நுழைவு வாயிலில் பிரம்மாண்டமாக அமர்ந்திருந்த சிவன் மட்டும் கண்ணில் பட்டார். சிவன் சிலையை நிமிர்ந்து பார்த்து மனதிற்க்குள்ளேயே வேண்டிக் கொண்டான். உள்ளே இடது மூலையில் சற்று நிழல் இருந்தது. அங்கிருந்த மேடை மீது அமர்ந்தான். அப்படியே படுத்து உறங்கிவிடு என்று உடல் சொல்லிற்று. மனமும் வலுவிழந்திருந்தது. இரண்டு நாட்களாக அழைந்துக் கொண்டிருக்கிறான். எவ்வளவு முயன்றும் முப்பதாயிறம் தான் புரட்ட முடிந்தது. இன்னும் மூனரை லட்சம் தேவைப்படுகிறது. முழு பணத்தையும் செலுத்தியப் பின் தான் ஆபரேஷன் செய்ய முடியும் என்று மருத்துவமனையில் சொல்லிவிட்டார்கள். அப்பா ஆரோக்கியமாகதான் இருந்தார். இப்போது சிறுநீரகத்தில் புற்றுநோய் என்கிறார்கள். அது அருகாமையிலுள்ள திசுக்களுக்கு பரவிக் கொண்டிருப்பதால் ஒரு வாரத்திற்குள் அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். இதுவரை பரிசோதனை, ஸ்கேன் என ஐம்பதாயிரம் செலவாகி விட்டது. அப்பாவின் சேமிப்பையையும் தணிகாச்சலம் மாமா கொடுத்த காசையும் வைத்து சமாளித்துவிட்டான். அவனுடைய பர்சில் முன்னூற்றி சொச்சம் இருந்தது. இன்றைய நிலையில் அவ்வளவுதான் அவனுடைய மதிப்பு.

கடந்த சில வருடங்களாகவே அப்பாவிற்கும் அவனுக்குமான உறவு கரடுமுரடாக தான் இருந்து வந்தது. அவன் வேலையை ராஜினாமா செய்யப் போகிறேன் என்று சொன்னபோதே அப்பா எதிர்ப்பு கொடி பிடித்தார். அதுவும் அவன் சினிமாவில் உதவி இயக்குனராக சேர்ந்துவிட்டான் என்பதை அறிந்ததும் அப்பா நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்துவிட்டார். அப்பாவுடன் போர் வெடிக்கும் போதெல்லாம் அம்மாதான் சமாதானக் கொடிப் பிடிப்பாள்.

“எல்லாரும் ஒரு நாள் சாவதானமா போறோம். எனக்கு புடிச்ச வேலைய செய்யணும்னு நினைக்குறேன். தப்பா?”

“ஆமா பெரிய வேலை. டைரக்டருக்கு பொட்டி தூக்குற வேலை” அப்பாவும் நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு பேசுவார்.

“அவருக்கு B.P இருக்குடா. நீதான்டா அடங்கிப் போனும்” அம்மா இவனைதான் எப்போதும் ஆசுவாசப் படுத்துவாள். ஆனால் பலன் இருக்காது. இவன் மீண்டும் குதிப்பான்.

“படம் எடுக்குற மூஞ்சப் பாரு. அன்ஃபிட் பெல்லோ. வடபழநில பிச்ச தான் எடுக்கப் போறான்”

பிரச்சனை உச்சத்தை அடையும் போதெல்லாம், தன் கணவனையும் மகனையும் எப்படி அடக்க வேண்டும் என்று அம்மாவுக்கு தெரியும்.

“தட்டுவாணி முண்ட. என்ன இந்த குடும்பதுல குடுத்துட்டா…” அம்மா தன் வாழ்க்கையையே நொந்துக் கொள்ள தொடங்கியதும் அப்பாவும் பிள்ளையும் தத்தம் வேலையை பார்க்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். மீண்டும் ஓரிருநாளில் போர் நடக்கும். இப்படியாக போர் செய்து இருமனதாக சமாதானம் ஆகி, மீண்டும் முட்டிக் கொண்டு காலம் கடந்துக் கொண்டிருந்த ஒரு காலை வேளையில் அவனும் வழக்கம் போல் ஒரு தயாரிப்பாளரிடம் கதை சொல்ல கிளம்பினான். இரண்டரை வருடங்களுக்கு முன்பு தன் முதல் திரைக்கதையை எழுதி எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிய அன்று இருந்த வேகம் இப்போதெல்லாம் இல்லை. ஒரு கதைச் சொல்லச் செல்லும் இடத்தில் வேறொரு கதையை சொல்ல சொல்வார்கள். இப்படியாக இரண்டு மூன்று திரைக்கதைகள் எழுதி முடித்துவிட்டான். ஆனால் எதுவும் அடுத்தக் கட்டத்திற்கு நகரவில்லை. வீட்டு வாசற்படியை கடக்கையில் கையில் பால், தினசரியுடன் அப்பா உள்ளே நுழைந்தார். தன் பாணியில் ஆசீர்வாதம் செய்யாமல் அவனை வெளியே எப்படி அனுப்புவது என்று நினைத்தாரோ என்னவோ,

“அடுத்த ப்ரொடியூசரா? விளங்கிடும்” என்று சொல்லிவிட்டு இவன் பதிலை எதிர்பார்க்காதவராய் அவனை கடந்து சென்றார். அப்பாவிற்கு உடலெல்லாம் வியர்த்திருந்ததை கவனித்தான். மேலும் அவர் உடலில் ஏதோ நடுக்கும் இருந்தது. அதனால் வழக்கத்திற்கு மாறாக அப்பாவிற்கு பாந்துவமாக பதிலளித்தான்.

“இது புது கதைப்பா. பெரிய ஹீரோ சப்ஜெக்ட். கன்பார்மா வொர்க் ஆகும்”

“ஆமா பெரிய….” சொல்லிமுடிப்பதற்கு முன் அவர் வாசலிலேயே சரிந்து விழுந்தார்.

“அம்மா”

சப்தம் கேட்டு அம்மா பதறி அடித்துக் கொண்டு ஓடி வந்தாள்.

யாரோ தன் தோளை உலுக்குவது போல் இருந்தது. விழித்துப் பார்த்தான். சிவனின் முதுகு தெரிந்தது. கண்களை துடைத்துக் கொண்டான். இப்போதுதான் தாம் எங்கு இருக்கிறோம் என்று விளங்கியது. “தம்பி இங்கலாம் தூங்கக் கூடாது.” என்று சொல்லிவிட்டு பூங்கா காவலாளி கடந்து சென்றான். சட்டைப் பையிலிருந்து மொபைல் போனை எடுத்து நேரத்தை பார்த்தான். 4.05. இந்நேரம் பாஸ்கர் சார் வந்திருக்க வேண்டும். பூங்காவில் இருந்த குழாயில் முகத்தை கழுவிக் கொண்டான். பாஸ்கர் சாருக்கு ஃபோன் செய்யலாமா என்று யோசிக்கும்போது பாஸ்கரின் இருச்சக்கர வாகனம் பூங்காவின் முன் வந்து நின்றது.

இருவரும் பூங்காவை வலம் வந்தவாறே பேசினர். பாஸ்கர் பேச இவன் அமைதியாகக் கேட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

“அப்பா தான்பா முக்கியம். படம் எப்ப வேணாப் பண்ணலாம். உன் கதை ஒன்லைன் புடிச்சிருந்துனுதான் சார் கிட்ட வந்து சொல்ல சொன்னேன். ஆனா நீ வராத வரைக்கும் நல்லது. அவர் ப்ரொடியூஸ் பண்ண ரெண்டு படத்துலயும் டிஸ்ட்ரிபியூஷன் பிரச்சனை. இதுல ஃபைனான்ஷியரோட தகராறு வேற. நீ இப்ப சார்கிட்ட வந்து கதை சொன்னாலும் வேஸ்ட். அவருக்கு கூளுக்கும் ஆசை மீசைக்கும் ஆசை. கதைய வாங்கிவச்சுகிட்டு இழுத்தடிப்பாரு. வேற ஐடியா சொல்றேன் கேக்குறியா?”

அவன் என்ன என்பது போல் பார்த்தான்

“ஆப்ரேஷனுக்கு காசு வேணும்னு சொன்னே இல்ல…?”

அவன் அப்போது இருந்த சூழலில் தலை அசைப்பது  மட்டுமே எளிதாக இருந்தது.

“நமக்கு தெரிஞ்ச டைரக்டர் ஒருத்தர் இருக்கார். பெரிய பார்ட்டி. அடுத்த படத்துக்கு கதை தேடுறாறு. உன் சப்ஜெக்ட் நல்லா இருக்கும்னு தோணுது. இது பெரிய ஹீரோ சப்ஜெக்ட். உன்னாலலாம் ஹாண்டில் பண்ண முடியாது. ஸ்கிரிப்ட்ட குடுத்துரு. ரெண்டு நாள்ல நல்ல அமெளண்ட் வாங்கிக்குடுத்துறேன்”

“கிரெடிட் சார்!”

பாஸ்கர் இவன் அருகில் வந்து இவன் தோளில் கைப்போட்டான். “படம் ஆயிரம் பண்ணலாம். முதல அப்பாவ பாரு. அப்பறம் வேற கதை பண்ணிக்கலாம்.” சொல்லிவிட்டு பாஸ்கர். செருப்பை ஓரமாக கலட்டிவிட்டு சிவனை பார்த்து கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டான். இவன் பூங்காவின் வெளியே பார்த்தான். அந்த கிழவரிடம் ஒருவன் சட்டை வாங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

***
அப்பாவுக்கு அறுவை சிகிச்சை முடிந்து சுயநினைவு திரும்பி இருந்தது. ஐ.சி.யூவுக்குள் ஒருவருக்கு மட்டுமே அனுமதி என்பதால் அம்மா உள்ளே இருந்தாள். தணிகாச்சலம் மாமா அப்பாவிற்கு சில மாத்திரைகள் வாங்க சென்றிருந்தார். ஐ.சி.யூ வாசலில் இருந்த பெரிய மீன்தொட்டிக்குள் பெரியதும் சிறியதுமாக நீந்திக் கொண்டிருந்த மீன்களையே பார்த்தவாரு இவன் நின்றுக் கொண்டிருந்தான். தொட்டிக்கு மேலே இருந்த குழாய் வழியாக மீன் உணவு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தொட்டிக்குள் விழுந்துக்கொண்டிருநது. ஒவ்வொரு மீனும் தனக்கான உணவை மட்டும் உண்பதை ஆச்சர்யமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

தணிகாச்சலம் மாமா இவனை கடந்து அறைக்குள் சென்றதை அவன் கவனிக்கவில்லை. மாத்திரைகளை முன்னறையில் அமர்ந்திருந்த நர்ஸிடம் கொடுத்துவிட்டு, வெளியே இவன் அருகில் வந்து நின்றார். அவருக்கும் அப்பா வயசுதான். அவரும் அப்பாவும் ஒரே பள்ளிக்கூடத்தில் கணக்கு ஆசிரியர்களாக வேலை செய்தவர்கள். இவன் அவரை பார்த்து சிறு புன்னகை மட்டும் புரிந்தான். அவரே பேச்சைத் தொடங்கினார்.

“அம்மா சொன்னாங்க. கதைல்ல தான் காசு வந்துச்சாம்”

இவனுக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு கணம் பெருமித உணர்வு தோன்றி மறைந்தது. அதை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் தலையை மட்டும் அசைத்தான்.

“எல்லாரும் ஒரு நாள் சாவப் போறோம்னு சொல்லுவியே? அப்பா போட்டும்னு விட வேண்டிதானா?”

“மாமா…..” என்று பதட்டமாக அவரை அடக்கினான்.

“முடியாது இல்ல.. ஏனா அப்பன். அதே மாதிரிதான அவனுக்கும். அவன் புள்ள நீ நல்லாருக்கணும்னு தான நினைப்பான்?”

இவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.

நிகழ்தகவுக் கோட்பாடு தெரியுமா?” மாமா கேட்டார். அவன் விழித்தான்.

“தெரியாது! இங்கிலீஷ் மீடியம் படிச்ச புள்ள இல்ல. நிகழ்தகவுனா ப்ராபபிலிட்டி. ஒரு காச சுண்டிவிட்டா பூவும் விழும் தலையும் விழும். அதான் ப்ராபபிலிட்டி. அதான்  வாழ்க்கையும். பூ மட்டும்தான்  விழப் போதுனு நினச்சு நீ வாழ்க்கைய வேஸ்ட் பண்ணுனீனா நீ முட்டாள். இப்ப உனக்கு வயசு இருக்கு. படம் எடுப்பேனு தைரியமா சொல்ற. நீ படம் எடுத்த சந்தோஸப் படுற முதல் ஆளு உங்க அப்பனாதான் இருப்பான். ஆனா ஒருவேளை எடுக்கலனா? இன்னும் பத்து வருஷம் இப்படியே ஓடிருச்சுனா? உன் கூட படிச்சவன்லாம் சம்மாதிச்சு செட்டில் ஆகிருப்பான்? நீ?”

“காசு மட்டும்தான் வாழ்க்கையா மாமா?”

“இல்ல. காசுமட்டுமே வாழ்க்கை இல்ல… ஆனா இன்னைக்கு காசு குடுத்ததுனாலதான உங்க அப்பனுக்கு ஆபரேஷன் பண்ணுனாங்க?”

மாமாவை ஆமோதிக்கும் வகையில் பேசாமல் இருந்தான்.

“காசுக்காக உன்ன வாழ சொல்லல. ஆனா வாழ்றதுக்கு காசு வேணும். அது தான் உங்க அப்பனோட கவலை. நீ அவனுக்கு அப்பறம் கஷ்டப்படக் கூடாதுனு தான் உன்ன மோசமாலாம் திட்டுவான். உன் மேல இருக்குற அக்கறைய அவனுக்கு கோவமா தான் வெளிப்படுத்த தெரியும். ஏனா அவன் கஷ்டத்துலயே வளந்தவன். அவனுக்கு கிடைக்காத சலுகைலாம் உனக்கு கொடுத்தும் நீ அத பயன்படுத்திக்கிலங்க்ற கோவம்தான் அது. ஆனா உன்ன ஒவ்வொரு முறை ஏதாவது பேசிட்டு என் கிட்ட வந்து தான் வருத்தப் படுவான். உன்கிட்ட எல்லா திறமையும் இருந்தும் சினிமா சினிமானு எல்லாத்தையும் வேஸ்ட் பண்றனு. உண்மைய சொல்லு. ஒருநாள் கூட நீ பீல் பண்ணுனது இல்ல? ஏன் வேலையா விட்டோம்னு?“

மாமாவிடம் பொய் சொல்ல முடியாது. ‘ஆம்’ என்று தலை அசைத்தான்.

“வேலையா விட்டா லைஃப்ல  பல பிரச்சனை வரும்னு தெரிஞ்சு தான வேலைய விட்டுருப்ப. ஆனா வேலைய விடும் போது இருக்குற கான்ஃபிடன்ஸ் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல இருக்காது. அதான். யதார்த்தம். அந்த யதார்த்தம் எங்களுக்கு புரிஞ்சதுனாலதான் வேலைக்கு போ சொல்றோம்”

“அப்ப மனசுக்கு புடிச்ச வேலைய விட்டுட்டு புடிக்காத வேலைய எப்டி செய்றது?”

“இஞ்சீனியர் வேலை புடிக்காம போனதாலா சினிமா புடிக்க ஆரம்பிச்சிதா? இல்ல சினிமா புடிச்சதால இஞ்சீனியர் வேலை புடிக்காம போச்சா?”

இந்த கேள்விக்கு அவனிடம் பதில் இல்லை.

“மனசுக்கு புடுச்சது புடிக்காதது எல்லாம் காலம் தான் முடிவு பண்ணனும். உனக்கு சினிமா எடுக்கணும் ஆசை. சந்தோஷம். ஆனா அதுல வருமானம் வரல. வருமானதுக்கு இப்போதைக்கு ஒரு வேலை பாத்துக்கோனுதான் சொல்றோம். இருபத்தினாலு மணி நேரமா வேலை செய்ய போற? ப்ரீ டைம்ல சினிமால கவனம் செலுத்து. எல்லாமே அந்தஅந்த டைம் வந்தாதான் நடக்கும். அது நடக்கும் போது நீ இருக்கணும். ஆரோக்கியமா இருக்கணும். லட்சியம் வெறினு நீ வெளில பேசலாம். உன் அப்பன் கிட்ட சண்டை போடலாம். ஏனா அவன்கிடா மட்டும்தான் உனக்கு சண்டை போடுற உரிமை இருக்கு. ப்ரொடியூசர் சட்டைய புடிச்சு சண்டை போடமுடியாது.

“ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு நம்மலால மத்தவங்க மாதிரி சம்பாதிக்க முடியாம போச்சேனு நீ ஒரு செகண்ட் நினச்சினா அதுதான் உன்னோட பெரிய தோல்வி. உடம்பும் வீணாகி மனசும் வீணாகி கடைசில உன் மேலையே உனக்கு கோவம் வந்துரும்.

“தண்ணிக்கு வெளிய இருக்கும் போது மூச்சு முட்டாது. இறங்கி நீந்தும் போதுதான் மூச்சு மூட்டும். அப்படி மூச்சு முட்டுனா ஏதாவது பாறைய புடிச்சுக்குறதுதான் புத்திசாலித்தனம். அதுக்கப்பறம் மறுபடியும் எப்ப வேணா நீந்தலாம். ஆனா நான் பின்வாங்க மாட்டேன், விடாம நீந்திக்கிட்டேதான் போவேன்னா மூச்சு முட்டி தான் சாகனும். எப்ப தண்ணிக்கு வெளிய தலைய தூக்கணும்னு தெரிஞ்சவந்தான் புத்திசாலி. நீ புத்திசாலினு நான் நம்புறேன்”

மாமா சொல்வதில் இருக்கும் நியாயம் அவனுக்கு புரிந்துவிட்டதாலோ என்னவோ மாமாவை எதிர்த்து பேசவில்லை. சிலை போல் நின்று மாமா சொல்வதை கவனித்தான்.

“உன் அப்பன் என்னைக்காவது சொல்லிருப்பானா? சம்பாதிக்காம வீட்டுக்குள்ள வராதனு? அவனுக்கு தேவை உன் காசு இல்ல. உன் தேவைய நீ பூர்த்தி செஞ்சிக்கணும். அவன் காலத்துக்கப்பறம் நீ யார் கையையும் எதிர்ப்பார்க்கக் கூடாதுனுதான் அவன் நினைக்குறான். உன் மனசுக்கு புடிச்ச வேலையை செய். ஆனா உன் மனசு எப்பவும் திடமா இருக்குறதுக்கு என்னலாம் செய்யனுமோ அதெல்லாம் செஞ்சிட்டு அந்த வேலைய செய். அதுக்கு இன்னொரு வேலைக்கு போனுனாலும் போ”

அவனுக்கு தனியாக சிந்திக்க நேரம் தர வேண்டும் என்று நினைத்த மாமா, சாப்பாடு வாங்கிவருவதாக சொல்லிவிட்டு வெளியே சென்றார். இவன் எதையோ யோசித்தவாறே மீண்டும் அந்த மீன் தொட்டியை பார்த்தான்.  முன்பு கவனிக்காத ஒன்றை இப்போது கவனித்தான். பெரிய மீன்கள் எல்லாம் தொட்டியின் மேல் பகுதியில் நீந்திக் கொண்டிருக்க, மிகச் சிறிய சில மீன்கள் தொட்டியின் அடிப்பகுதியில் உணவின்றி தவித்திக் கொண்டிருந்தன. புதிதாக பிறந்த மீன்களாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான். எந்த மீனும் குட்டி மீன்களைப் பற்றி கவலைப் படுவதாக தெரியவில்லை. மீன்கள் தன் குட்டிகளைப் பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாது என்பதாக எங்கேயோ படித்தது நினைவுக்கு வந்தது. திடீரென்று தொட்டியின் மேல் பகுதியில் நீந்திக் கொண்டிருந்த ஒரு பெரிய மீன், உணவை தன் வாயால் கவ்வி தொட்டியின் அடிப்பகுதியில் நீந்திக் கொண்டிருந்த சிறிய மீன்களை நோக்கி துப்பியது. சிறிய மீன்கள் அந்த உணவை உண்டன. மீண்டும் மேல் பகுதிக்கு சென்று உணவைக் கவ்வி மீண்டும் கீழ் நோக்கி நீந்தியது. அவனை அறியாமலேயே அவன் உதட்டில் புன்னகை பூத்து மறைந்தது.

“அப்பா கூப்பிடுறாரு” அம்மா வந்து சொன்னாள்.

இவன் உள்ளே நுழைந்தான். அம்மாவும் உடன் நுழைந்தாள்.

“ஒருத்தர் தான் அலௌட்னு டாக்டர் சொன்னாரு இல்ல” என்று முன்னறையில்  அமர்ந்திருந்த நர்ஸ் கத்தினாள். அம்மா, ‘சரி சரி’ என்றவாறே வெளியே வந்துவிட்டாள். இவன் மட்டும் உள்ளறைக்குள் சென்றான். படுத்திருந்த அப்பா, இவனை பார்த்ததும் உடலை அசைக்க முயன்றார். முடியவில்லை.

“வேணாம்ப்பா” என்றவாறே அவர் கையை பிடித்தான்.

அவரும் இவன் கையை பற்றிக் கொண்டு சிறிது நேரம் அவன் கண்களையே உற்றுப் பார்த்தார். அப்பாவுடன் ஏதாவது பேசவேண்டும் என்று தோன்றினாலும் என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை. மௌனமாக இருந்தான். அப்பா மிகவும் வலுவற்றிருந்தார். இவனைப் பார்த்து புன்னகைச் செய்தார். இவன் பதில் புன்னகைப் புரிந்தான். ஒருவாரமாக சரியான தூக்கம் இல்லாதததால் இவன் உடலும் களைத்திருந்தது. ஆனால் இப்போது மனம் மட்டும் திடமாக ஆகி இருந்தது.

Advertisements

நான்காவது பிறந்தநாள்- aravindhskumar.com

aravindhskumar4year

வணக்கம். இந்த தளத்திற்கு இன்று நான்காவது பிறந்தநாள் என்பதை பகிர்வதில் மகிழ்ச்சி.

மனமார்ந்த நன்றிகள், வாசகர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும்…

‘நகுலனின் நாய் சிறுகதைத் தொகுப்பு’- பிரிண்ட் புத்தகத்தை அடுத்த சில நாட்களுக்கு ஐம்பது சதவீத கழிவில் இங்கே வாங்கலாம். ask4 என்ற discount code-ஐ பயன்படுத்தி கொள்ளுங்கள்

நன்றி
அரவிந்த் சச்சிதானந்தம்

ஒன்றுமில்லை- கவிதை

என் வீட்டின் மேல்
வட்டமிட்ட அந்த புறா
முட்டையிட்டு சென்றது
ஒருநாள்…

முட்டையை
நான்
பாதுகாத்தேன்
மிதமான சூட்டில்…

ஒரு நாள்
கண்டேன்
உடைந்த முட்டை
அதனருகில் ஓர் பாம்பு

இன்னும் விளங்கவில்லை !
புறா முட்டையிலிருந்து
எப்படி வந்தது
பாம்பு !

***

நிறைந்த மூட்டையோடு வந்தான் அவன்
உள்ளே என்ன என்றேன்
ஒன்றுமில்லை என்றான்
மூட்டையை அவிழ்த்தேன்
ஆம் ஒன்றுமே இல்லை.

கேம் ஆஃப் த்ரோன்ஸ் சொல்லித்தரும் திரைக்கதை

‘அரண்மனை சதி’. வரலாற்றுப் புனைவுகளுக்கு மிக எளிதாக அமையக்கூடிய ப்ளாட் இதுவாக தான் இருக்கமுடியும். பெரும்பாலான புனைவுகள் இதை வைத்துதான் உருவாகி இருக்கின்றன. ஆட்சிக்கு உரித்தான ஒருவர் எங்கோ இருக்க, ஆட்சிக்கு சம்மந்தம் இல்லாத பலரும் சிம்மாசனத்திற்காக தந்திரம் செய்து அடித்துக் கொள்வதுதான் இந்த பிளாட். கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ் நாடகமும் இந்த வகை தான். ஆனால் இது ஒரு ஃபேண்டஸி கதை. ஒரு காலத்தில் இங்கிலாந்தின் ராஜ்ஜியத்திற்காக லான்காஸ்டர் மற்றும் யார்க்குகளுக்கிடையே நடந்த யுத்தத்தை தழுவி நிறைய கற்ப்பனையுடன் உருவாக்கப் பட்ட கதை இது.
got21

ஏழு பெரும் தேசங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு பெரிய ராஜ்ஜியத்தின் சக்ரவர்த்தி யார் என்று பலரும் சண்டையிட்டுக் கொள்வதே கதை. யார் சக்ரவர்த்தி என்று நாம் நம்புகிறோமோ அவர் இறந்துவிடுவார். அப்படி செய்தே அடுத்து யார் வரப் போகிறார், கதை என்ன என்ற க்யூரியாசிட்டியை தூண்டி விடுவார்கள். இந்த க்யூரியாசிட்டியும், கதை முழுக்க இருக்கும் எதிர்பாராத திருப்பங்களும்தான் திரைக்கதையை நகர்த்துகின்றன.

பார்வையாளர்கள் மத்தியில் மிகுந்த எதிர்ப்பார்ப்பை ஏற்படுத்தி அவர்கள் எதிர்ப்பார்க்காத நேரத்தில் அவர்கள் எதிர்ப்பார்த்திருந்த ஒன்றையோ அல்லது எதிர்ப்பார்க்க தவறிய ஒன்றையோ செய்துவிடுவதே இந்த உத்தி. பாட்ஷா படத்தில் மாணிக்கத்தை கட்டி வைத்து அடிக்கப் போவார்கள். அவர் சண்டை போடப் போகிறார் என்று தான் எதிர்ப்பார்போம். ஆனால் செய்ய மாட்டார். அப்படியே விட்டிருந்தால் அங்கே எதிர்ப்பார்ப்பு அதிகரித்திருக்காது. அவருக்காக சண்டையிட அவர் நண்பர்கள் பல திசைகளில் இருந்து வருவார்கள். இது தான் பில்ட் அப். அவர்களை வர வேண்டாம் என்று சொல்லிவிடுவார். அடி வாங்குவார். ஏதாவது நடக்காதா என்ற எதிர்ப்பார்ப்பை உச்சத்திற்கு கொண்டு போய் எதுவும் செய்யாமல் காட்சியை முடித்துவிடுவார்கள். ஆனால் அடுத்து இடைவேளைக்கு முன்பு வரும் காட்சியில் யாரும் எதிர்பாராத நேரத்தில் வந்து சண்டை போடுவார். நேரடியாக இந்த காட்சியை வைத்திருந்தால் என்ன பில்ட் அப் இருந்திருக்கும்! அவர் திருப்பி அடிப்பார் என்பது நாம் எதிர்ப்பார்த்த ஒன்று தான். ஆனால் நாம் எதிர்ப்பார்க்காத தருணத்தில் அதை செய்கிறார். ரன் படத்திலும், கில்லி படத்திலும் இதுபோன்ற ஸ்வாரஸ்யமான  ஹீரோயிச காட்சிகளைப் பார்க்கலாம். க்யூரியாசிட்டியை கூட்டி நாம் எதிர்பார்த்ததை எதிர்பார்க்காத சமயத்தில் செய்யும் உத்தி இது.

தமிழில் நாகா இந்திரா சௌந்தர்ராஜன் கூட்டணியில் வந்த சீரியல்களை தரமானதொரு எண்டர்டெயின்மெண்ட் என்று சொல்லலாம். அவர்களின் ‘ருத்ரவீணை’ நாடகம் முழுக்க யார் ருத்ரன் என்பதுதான் கேள்வி, கேம் ஆப் த்ரோன்ஸ் கதையில் யார் சக்கரவர்த்தி என்ற கேள்வியை போல. ஆனால் நாம் யூகித்த யாரையும் ருத்ரனாக்காமல், யூகிக்க தவறிய, கதையில் முக்கியமற்று வந்துப் போகும் ஒரு கதாபாத்திரத்தை ருத்ரனாக்கி கதையை முடிப்பார்கள். அவன் ஏன் ருத்ரன் என்பதற்கு ஒரு ஃபிளாஷ்பேக்கும் இருக்கும். இது எதிர்ப்பார்ப்பைக் கூட்டி எதிர்ப்பார்க்க தவறிய ஒன்றை வைத்து காட்சியையோ கதையையோ முடிக்கும் உத்தி.

இந்த நாடகத்தின் மூல நாவலை பல ஆயிரம் பக்கங்கள் எழுதிய R.R. மார்ட்டின், பாயிண்ட் ஆஃப் வியூ (POV) உத்தி மிக முக்கியமானது என்கிறார். இரண்டாம் உலகப் போரை பற்றி பேச வேண்டுமெனில் ஹிட்லர் பார்வையிலும் கதை நகரவேண்டும், ஜப்பான் பார்வையிலும் கதை நகரவேண்டும், முசோலினியின் கண்ணோட்டத்தையும் காண்பிக்க வேண்டும், அப்போதுதான் கதை முழுமை அடையும் என்கிறார். இந்த நாடகத்தில் லேன்னிஸ்டர், ஸ்டார்க், டைரல், பராத்தியன் என பல வம்சாவெளியை சேர்ந்தவர்களும் முக்கிய பாத்திரங்களாக வருகிறார்கள். இவர்கள் எல்லோரின் கண்ணோட்டதிற்கும் முக்கியத்துவம் தரப்பட்டு, அவர்கள் எல்லோரின் மனநிலையும் விவரிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

பொதுவாக நாவலில், கதையை நிறுத்தி கதையின் பின்னணியை, களத்தை விவரிக்க நிறைய அவகாசம் உண்டு. நாவலில் திடீரென்று கதையை யார் கண்ணோட்டத்தில் வேண்டுமானாலும் நகர்த்திடலாம்.  ஆனால் நாவலில் வரும் எல்லாவற்றையும் படத்தில் சொல்லிவிட முடியாதே! அதற்கு வாய்ஸ் ஓவர் பயன்படுத்திக்கொள்வது ஒரு உத்தி.

இங்கே அமெரிக்கன் ஹாரர் ஸ்டோரி நாடகத்தை உதாரணமாக சொல்லலாம். அந்த நாடகத்தில் coven என்ற சீசனில் வாய்ஸ் ஓவர் இல்லாமல் நகர்ந்துக் கொண்டிருக்கும் கதையில், ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் ஒவ்வொரு பாத்திரத்திற்கும் வாய்ஸ் ஓவர் வைத்து அதன் மனநிலையை விவரித்திருப்பார்கள். பாத்திரங்கள் அனைவரும் சூனியக்காரிகள். அவர்களுள் அடுத்த தலைவி யார் என்ற கேள்வி தான் கதை. அங்கே கதாபாத்திரங்களின் அறிமுகத்தில் வாய்ஸ் ஓவர் தேவைப் படவில்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு பாத்திரமும் transformation புள்ளியை அடைந்த பிறகு, அவர்கள் தங்களை retrospect செய்யும் விதமாக வாய்ஸ் ஓவர் அமைந்திருக்கும்.

ஆனால் கேம் ஆஃப் த்ரோன்ஸ் கதையில் வாய்ஸ் ஓவர் பயன்படுத்த தாங்கள் விரும்பவில்லை என்று இந்த நாடகத்தின் திரைக்கதை ஆசிரியர்கள் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். வாய்ஸ் ஓவருக்கு இணையாக கதாப்பாத்திரங்களின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் இன்னொரு உத்தி ‘வசனம்’ என்கிறார்கள். இங்கே ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் பேசும் வசனங்கள் தான் அவர்களின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும். எந்த கதையிலும் மனநிலைக்கு ஏற்பதானே ஒரு பாத்திரம் பேச போகிறது இதில் என்ன ஆச்சர்யம் என்று யோசிக்கலாம். அப்படி இல்லை. இங்கே சொல்வது காட்சிகளை மெருகேற்ற பயன்படும் ஸ்பெஷல் வசனங்கள் பற்றி. ஒரு கதாப்பாத்திரத்தின் மனநிலையை வெளிப்படுத்த வசனத்தில் இருக்கும் வீரியம் அதிகம் பயன்படும். அதனால், கதையை மெருகேற்ற வசனத்தை சேர்க்க முடிந்த இடத்தில் சேர்த்து விடலாம். வசனம் நீளமாக இருக்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை. ஆனால் conveying-யாக இருக்கவேண்டும்.

நல்லவரா கெட்டவரா என்ற கேள்விக்கு ‘தெரியல’ என்ற ஒரு வார்த்தைதான் அத்தனை வருடம் வாழ்ந்த வேலு நாயக்கரின் மனநிலை. அதுதான் அந்த கதையின், கதாப்பத்திரத்தின் முடிவு. அந்த வசனம் இல்லாமலேயே படத்தை முடித்திருக்கலாம். ஆனால் அந்த கதாபாத்திரத்தின் ஆர்க் முழுமை அடைய அங்கே சேர்க்கபட்ட அந்த வசனம் பயன்படுகிறது.

இதை தவிர ஒரு பெரிய ‘செட்டிங்’ பற்றி பார்வையாளர்களுக்கு விளக்கவும்  வசனம் பயன்படும். இதை exposition அல்லது establishing எனலாம். புதையலை தேடி போகும் ஒரு கதையில் அவர்கள் எதை தேடி போகிறார்கள் எங்கே போகிறார்கள் என்று வாய்ஸ் ஓவரில் சொல்வது ஒரு உத்தி எனில், படத்தில் ஆரம்பத்திலேயே அறிமுகம் ஆகும் இரண்டு பாத்திரங்கள் தங்களுக்குள்ளான உரையாடலின் மூலம் அதை விவரிப்பது இன்னொரு உத்தி. இந்த நாடகத்தில் அந்த உத்தி தான் அதிகம். ஆனால் இது பல எபிசோட்கள் கொண்ட நாடகம் என்பதால் அவர்கள் பேசிக்கொள்வது சுவாரஸ்யமற்று தோன்றுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு. ஆனால் ஒரே படத்தில் பாத்திரங்கள் பேசிக் கொண்டே எல்லாவற்றையும் விவரிக்கிறார்கள் என்று வைப்பது சற்று சுவாரஸ்யக் குறைவை ஏற்படுத்தலாம். அதனால் காட்சிகளாக கதை சொல்ல முடிந்த இடத்தில் வசனங்களை திணிப்பதை தவிர்த்துவிடுவதே நல்லது.

வசனம் என்றதும் வசனதிற்க்காகவே பெயர் பெற்ற டைரியன் லேன்னிஸ்டர் பாத்திரத்தை நினைவு கூற வேண்டும். பல முக்கியமான தத்துவங்களை பேசும் குள்ள கதாபாத்திரம் இது. பல இடங்களில் கதையின் போக்கையே மாற்றிடும் பாத்திரமும் இதுதான்.

53169b1aad838ee62d25f83c

இதில் ஏராளமான பாத்திரங்கள் இருந்தாலும் இவர்கள் எல்லோரையும் இவர்களுக்குள் எங்கோ மறைந்திருக்கும் மனிதத்தன்மை தான் இணைக்கிறது என்று R.R. மார்ட்டின் குறிப்பிடுகிறார். ஆம். அந்த மனித தன்மை தான் Theme element. மிக கொடிய கெட்டவர்களுக்குள்ளும் அந்த தன்மை உண்டு. கெட்டவர்களாக இருப்பவர்களும் ராஜ்ஜியம் நிலையாக இருந்தால்தான் மக்கள் நன்றாக வாழ்வார்கள் என்று நம்புகிறார்கள். உண்மையில் இவர்களில் யாரும் ஒரெடியாக கெட்டவர்கள் கிடையாது. இவர்களின் ஒரு முகம் தான் கெட்டதாக இருக்கிறது. மற்றபடி அவர்களுக்குள்ளும் பல தூய்மையான குணங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அதே போல் நல்லவர்களாக வருபவர்களும் சந்தர்ப்பங்களில் பிறருக்கு துரோகம் செய்கின்றனர். எல்லாவற்றையும் இந்த திரைக்கதை விலாவரியாக விவரிக்கிறது. அதற்கான அவகாசம் கதையில் இருக்கிறது. ஆனால் அவகாசம் இல்லாத பட்சத்தில் அவற்றை சுருக்கமாக சொல்லிடலாம். வில்லனை கொடூரமாகவே காண்பிக்கலாம் மற்றதெல்லாம் தேவையில்லை என்று எண்ணுவதை விட, வில்லனுக்கும் சில நல்ல குணங்கள் உண்டு என்று காண்பிப்பது நல்லது. அதே போல் மிக ஸ்ட்ரைட் ஃபார்வார்டாக இருக்கும் ஒரு  போலீஸ் கதாநாயகனும் சில நேரங்களில் தன் பிடியை தளர்த்திக் கொள்ளுகிறான் என்று காட்சிகளை வைக்கலாம். அப்படி கதாபாத்திரங்களை யதார்த்தமாக உருவாக்கும் போது அவர்களுடன் பார்வையாளர்களால் ரிலேட் செய்துக் கொள்ள முடியும். அவர்களை ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்.

‘சீ ஆப் லவ்’ படத்தில் சட்டத்திடம் அகப்படாமல் தப்பிக்கும் குற்றவாளிகளை பிடிக்க முடிவு செய்யும் போலீஸ் நாயகன் ஒரு பொய் விழா எற்பாடு செய்து விளம்பரம் கொடுப்பான். விழா உண்மையானது என்று நம்பி வரும் குற்றவாளிகள் அனைவரும் அகபட்டுக் கொள்வார்கள். ஒரே ஒருவன் மட்டும் தன் குழந்தையுடன் வந்திருப்பான். அவனை மட்டும் கதாநாயகன் தப்பிக்க விட்டுவிடுவான். இது படத்தின் ஆர்ம்பத்தில் வரும் காட்சி. இங்கே ஒரே  காட்சியில் நீதியை நிலை நாட்ட நாயகன் எந்த திட்டத்தையும் கையாள்வான் என்பது விளங்கிவிடுகிறது. ஆனாலும் அவன் இறக்க குணம் உள்ளவன் என்பதும் விளங்கிவிடுகிறது.

கேம் ஆஃப் த்ரோன்ஸ் ஒரு ஃபேண்டஸி கதை என்பதால் இதன் மேக்கிங் பிரம்மாண்டமாக அமைந்திருக்கும். ஆனால் மேக்கிங்கை விடுத்தாலும், இதன் எழுத்தும், செறிவான வசனங்கள் மட்டுமே பிரம்மாண்ட உணர்வை தந்துவிடும் என்பதுதான் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று. ஒரு டைனசர் கதையில் அந்த மிருகத்தை உடனே காண்பிக்க தேவையில்லை. அது எவ்வளவு பெரியது எவ்வளவு கொடூரமானது என்பதை வசனத்தில் சொல்லியே ஸ்வாரஸ்யத்தை எதிர்ப்பார்ப்பை ஏற்படுத்திவிட முடியும். அது போன்ற பல உத்திகள் இந்த நாடகத்தில் பயன்படுத்தப் பட்டிருப்பதை கண்டுகொள்ளலாம். ஒருபுறம் ராஜ்ஜியத்திற்காக பலரும் எதிரிகளாக மாறி  அடித்துக் கொண்டாலும், மறுபுறம் எல்லோரும் ஒன்றாக சேர்ந்து ‘வைட் வாக்கர்ஸ்’ வருகிறார்கள், ‘காட்டு வாசிகள்’ வருகிறார்கள் என மிரளுகிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் எல்லோரும் உண்மையில் பயப்படுவது ‘குளிர்க்காலத்தை பார்த்து தான். குளிர் வந்தால் பல ஆண்டுகாலம் அது அந்த பூமியையை புரட்டி போட்டு விடும் என்று பயந்து நடுங்கி வசனம் பேசி, நம்மையும் பயம் கொள்ள செய்கிறார்கள். இந்த வசனத்தில் இருக்கும் விவரணை குளிர் வருவதற்கு முன்பே அந்த குளிர் பயங்கரமானது என்ற உணர்வை நம்முள் விதைக்குறது. கதையில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து நம்மை பயமுறுத்தி, கதையின் போக்கை நிர்ணயிக்கும் அந்த ஒற்றை வரி வசனம், ‘Winter is coming’. ­­

winter-is-coming-14903-1680x1050

நகுலனின் நாய்- சிறுகதைத் தொகுப்பு

என்னுடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பு  ‘நகுலனின் நாய்’ அந்தாதி பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ளது என்பதை பகிர்வதில் மகிழ்கிறேன். மொத்தம் ஒன்பது சிறுகதைகள் இதில் இடம்பெற்றுள்ளன.
ஈ-புத்தகமாகவும் கிடைக்கிறது.

பிரிண்ட் புத்தகம் வாங்க விரும்புவோர் கீழே உள்ள Discount code-ஐ பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

Nakulanin Naai front cover
நகுலனின் நாய்-Paperback
பக்கங்கள்: 96
விலை: Rs 50 (free shipping)
புத்தகத்தை வாங்க இங்கே கிளிக் செய்யவும் 

நகுலனின் நாய்-e-book-Pdf
விலை: Rs 20
Available Format: Pdf
ஈ-புத்தகத்தை வாங்க இங்கே கிளிக் செய்யவும் 

வீஜா போர்ட்(Ouija board)- ஹாரர் கதை

கதவுகள் எல்லாம் அடைக்கப்பட்டிருந்தன, ஜன்னல்களும். அவர்கள் முடிவு செய்திருந்தனர், இன்று ஆவியுடன் உரையாடியே தீர வேண்டுமென்று. வீஜா போர்ட் (Ouija Board)  பற்றி முதலில் படித்துவிட்டு சொன்னவன் மனிஷ் தான். அவனுக்கு எல்லாவற்றிலும் விளையாட்டு என்பதால் அவன் சொன்னதை முதலில் யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

“எல்லாம் ஹம்பக். இவரு கூப்டதும் ஆவிங்கலாம் வந்து க்யூல நிக்குமாம்” சொல்லிவிட்டு சப்தமாகச் சிரித்தாள் ஜாஸ்மின்.

“உங்களுக்குலாம் பயமா இருக்குனு சொல்லிட்டு போ. டோன்ட் ஆக்ட் ஸ்மார்ட்”

மனிஷ் இப்படி சொன்னதும் தான் நகுலுக்கு கோபம் வந்தது. அவன் கோபப் பட்டதற்கு அவன் ஜாஸ்மினின் காதலன் என்பதை இரண்டாவது காரணமாகதான் சொல்ல முடியும். முதல் காரணம் அவனுடைய கர்வம். அவன் தன்னை மிகவும் தைரியசாலி என்று கருதுபவன்.

“ஹேய் யாருக்கு பயம். எனக்கா?” என்று அவன் மனிஷின் சட்டையை பிடிக்காத குறையாய் கேட்டான். அவர்கள் மூவரும் கல்லூரி ஹேங்கரில் நின்று கொண்டிருந்தனர்.

“பயம் இல்லனா வா. விளையாடுவோம்…”

நகுல் ஜாஸ்மினின் முகத்தை பார்த்தான். அவள், “எனிதிங் ஃபைன் பார் மீ” என்றவாறே தோள்களைக் குலுக்கினாள்.

“சரிடா. நாங்க ரெடி. இன்னைக்கு நைட் ஓ.கே?”

“உடனேலாம் ஒண்ணும் பண்ணமுடியாது. முதல போர்ட் ரெடி பண்ணனும். நிறைய ரூல்ஸ் இருக்கு. அதுக்கு முன்ன விளையாட ஒரு நல்ல இடம் வேணும்…”

“நல்ல இடம்னா?”

“பிரச்சனை இல்லாத இடம். ஸ்டார்ட் பண்ணுனா ஆவி எப்ப வரும்னு தெரியாது. அதுவரைக்கும் யாரும் தொந்தரவு பண்ணக் கூடாது. நிச்சயம் எங்க வீட்ல முடியாது”

“எங்க வீட்லயும் கஷ்டம் தான். எங்க அப்பாவோட போலிஸ் மூளைக்குத் தெரியாம எதுவும் பண்ணமுடியாது” நகுல் சொல்ல,

“அப்ப ஜாஸ்மின்…” என்று மனிஷ் இழுத்தான்.

“இம்பாஸிபிள். வீ ஆர் கேதோலிக்ஸ். யூ கய்ஸ் நோ தட்”

“என்ன தான்டி பண்றது?”

“என்னடா சீரியஸ்  டிஸ்க்ஷன்? என்று கேட்டவாறே சுமித் உள்ளே நுழைய மூவரின் முகமும் மலர்ந்தது.

“நெட்வர்கிங் எக்ஸாம்க்கு குரூப் ஸ்டடீஸ் பண்ணலாம்னு இருக்கோம். யார் வீடும் கம்ஃபர்டபுளா இருக்காது. அதான்…” என்று நகுல் சொல்லும்போதே நகுலின் திட்டத்தை மற்ற இருவரும் புரிந்து கொண்டனர். அவர்கள் எதிர்பார்த்தது போலவே சுமித்தும் பதில் சொன்னான்.

“ஏண்டா. எங்க வீட்ல படிக்கலாமே”

“படிக்கலாமே” மூன்று பேரும் கோரஸாக சொல்லிவிட்டு தங்களுக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டனர்.

ஜாஸ்மின், நகுல், மனிஷ் சுமித் நால்வரும் பள்ளிக் காலத்திலிருந்தே நண்பர்கள். ஒரே பகுதியில் வசிப்பவர்கள். சுமித்தின் பெற்றோர்கள் வெளிநாட்டில் இருந்தனர். அவனும் அவன் பாட்டி மட்டுமே வீட்டில். வீடும் மிகப் பெரிய வீடு. ஆனால் சுமித்திற்கு ‘ஆவி’ என்ற வார்த்தையே பயம் தரக் கூடியதாக இருந்தது. அதனால் அவனிடம் உண்மையைச் சொன்னால் அவன் சம்மதிக்க மாட்டான் என்பதால் மூவரும் அவனிடம் பொய் சொல்லி சம்மதிக்க வைத்து விட்டனர். மறுநாள் இரவு அவன் வீட்டில் வைத்து வீஜா போர்ட் விளையாடுவது என்று முடிவு செய்யப் பட்டது.

மனிஷ் வீஜா போர்டை தயார் செய்தான். ஒரு பெரிய அட்டையில் A முதல் Z வரை எழுதினான். அதன் கீழே 1 முதல் ஒன்பது வரை எழுதி, பக்கத்தில் 0 என்று எழுதினான். ஆங்கில எழுத்துக்களுக்கு மேலே இடது புறத்தில் ‘ஆம்’ என்று எழுதினான், வலது புறத்தில் ‘இல்லை’ என்று எழுதினான். போர்டை முழுவதும் தயார் செய்து சுமித் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்றான். அங்கே மேல் அறையில் ஜாஸ்மினும் நகுலும் காத்திருந்தனர்.

Ouija board for story

“எவ்ளோ நேரம் வெயிட் பண்றது?” நகுல் கடிந்து கொண்டான்

“போர்ட் ரெடி பண்றது ஈஸின்னு நினைச்சியா? தமிழ்ல எழுதுறதா இங்கிலீஷ்ல எழுதுறதானு வேற டவுட். தமிழ்ல ஒரு ரெஃபரன்சும் கிடைக்கல. அதான் இங்கிலீஷ்லயே எழுதிட்டேன்.”

“இங்கிலீஷ் தெரிஞ்ச ஆவிகிட்ட பேசுவோம்” சொல்லிவிட்டு ஜாஸ்மின் வழக்கம்போல் சிரித்தாள்.

“எனக்கு இன்னும் நம்பிக்கை இல்ல. ஏதோ இவன் சொன்னானேனுதான்… டேய் ஏதாவது காமெடி பண்ணுன!” நகுல் சொன்னதைக் காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல் மனிஷ் போர்டை தன் லேப்டாப் பேகினுள்ளிருந்து எடுத்தான். மற்ற இருவரும் போர்டை ஆர்வமாகப் பார்த்தனர். போர்டில் கடைசி வரிசையில் ‘Goodbye’ என்று எழுதியிருந்தது. அதைக் காண்பித்து ஜாஸ்மின்.

“இதென்ன?” என்றாள்.

“குட்பை சொன்னாதான் ஆவிப் போகும்”

“இல்லனா இவர் கூட குடும்பம் நடத்தும்.” நகுல் சொல்ல ஜாஸ்மின் மீண்டும் சிரித்தாள்.

“எப்பப் பார்த்தாலும் சிரிச்சுக்கிட்டே இரு.

“சரி ஹீரோகிட்ட சொல்லிட்டீங்களா?”

ஜாஸ்மின், “இன்னும் தெரியாது. அவங்க பாட்டிக்கு டேப்ளட்ஸ் கொடுக்க போயிருக்கான். வந்ததும் நீயே சொல்லு”

அவர்கள் வீஜா போர்டை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்க, சிறிது நேரத்தில் சுமித் அங்கே வந்தான். அவனுக்கு வீஜா போர்டை பார்த்ததும் விசித்திரமாக இருந்தது. அவனிடம் அவர்கள் தங்கள் திட்டத்தை விவரித்தனர். அவன் உறைந்து நின்றான்.

“நீ ஒத்துக்க மாட்டேன்னுதான் சொல்லல. ஒண்ணும் ஆகாது. உனக்கு அவ்ளோ பயமா இருந்தா நீ வெளிய வெயிட் பண்ணு. நாங்க மட்டும் விளையாடுறோம்” ஜாஸ்மின் சொன்னாள்.

அவனுக்கு வெளியே தனியாக பயந்து கிடப்பதைவிட, அவர்களுடன் இருப்பது மேல் என்று பட்டது.

“வேணாம். உங்க கூடவே இருக்கேன்”

***

அது மிகப் பெரிய அறை. அதற்கு இரண்டு வழிகள் இருந்தன. இரண்டின் கதவுகளையும் நகுல் முதலில் அடைத்தான். பின் ஜன்னல்களை சாத்தினான். வடக்கு திசையில் இருந்த கண்ணாடி ஜன்னலை திரையை இழுத்து மூடினான். போர்டை தரையில் வைத்து, மெழுகுவர்த்தியைக் கொளுத்தினான் மனிஷ். ஒரு பாட்டில் ஓபனரை எடுத்து போர்டின் மேலே வைத்தான். மூன்று பேர் மட்டும் வீஜா போர்டில் கை வைப்பது, சுமித் ஆவி கொடுக்கும் குறிப்புகளை எழுதிக் கொள்வது என்று முடிவுசெய்தனர். மனிஷ் பேசினான்.

“சரி நல்லா கவனிச்சுக்கோங்க. நான் சொன்னதும், எல்லாரும் இந்த ஓபனர் மேல ஆள்காட்டி ­­­­விரல வைக்கணும். நாம ஆவிய கூப்புடணும். ஆவி வந்துட்டா நம்ம கை இந்த ஓபனர ஆட்டோமடிக்கா நகர்த்தும். உண்மைய சொல்லனும்னா வந்த ஆவிதான் நம்ம விரல நகர்த்தும். நம்ம கேக்குற கேள்விக்குலாம் இந்த ஓபனர் எங்கலாம் நகருதோ அதான் பதில்.

“டேய் ஹீரோ, ஓபனர் எந்த ஆல்பபெட் மேல நகருதோ அத வேகமா நோட் பண்ணிக்கோ.”

சுமித் சரி என்று தலை அசைத்தான். ஜாஸ்மின் எழுந்து சென்று லைட்டை அணைத்தாள். அங்கே அந்த மெழுகுவர்த்தி மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது. வீஜா போர்டிற்கென்று நிறைய விதிமுறைகள் இருந்தன. அதை மனிஷ் தன்னிடம் இருந்த பிரிண்ட் அவுட்டில் இருந்து படித்துக் காட்டினான். அவன் சொன்னது போல் அனைவரும் செல் போனை அணைத்து விட்டிருந்தனர்.

“ரொம்ப அமைதியா இருக்கணும். தேவை இல்லாம பேசக் கூடாது. ஒவ்வொருத்தராதான் கேள்வி கேக்கணும்” மனிஷ் சொல்ல,

“சரி ஸ்டார்ட் பண்ணலாம்…” என்று நகுல் சொன்னான்.

சிறிது நேரம் போர்டையே உற்றுப் பார்த்து யோசித்த மனிஷ், “ஹான், ஏதோ குறையுதேன்னு பாத்தேன்… அட் லாஸ்ட் ஐ பௌண்ட் இட்” என்றான்.

மற்றவர்கள் என்ன என்பது போல் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தனர். அவன் போர்டின் இடது பக்கத்தில் ‘ஓம்’ என்று எழுதினான். அதன் பக்கத்தில் ஒரு சிலுவையை வரைந்தான். அதன் பக்கத்தில் ஒரு பிறையை வரைந்து 786 என்று எழுதினான். வலது பக்கத்தில் ஒரு எலும்புக்கூட்டின் தலையை வரைந்தான்.

“என்னடா இது?” சுமித் பதற்றத்துடன் வினவினான்.

“வர ஆவி நல்ல ஆவியா கெட்ட ஆவியானு தெரிஞ்சுக்க… சில நேரத்துல கெட்ட ஆவி வரலாம். நாம கூப்புடாத ஆவிலாம் கூட வரலாம். நல்ல ஆவியா இருந்தா ஓபனர் லெப்ட் சைட் போகும். கெட்ட ஆவியா இருந்தா ஸ்கல் சைடு போகும்”

“டேய் இதெல்லாம் நீ சொல்லவே இல்ல” ஜாஸ்மினுக்கு இப்போதுதான் பயம் வர ஆரம்பித்தது.

“ஹே. ஹி இஸ் ப்ளேயிங் பிரான்க். இதுக்குலாம் போய் பயப்படுற. கிட்டோ” நகுல் கேலியாகச் சொன்னான்.

“யாரு கிட். எல்லார் உள்ளையும் பயம் இருக்கு. நாங்க வெளிய காட்டிக்கிறோம். நீ பயப்படாத மாதிரி நடிக்கிற. அவ்ளோதான்” ஜாஸ்மின் கோபமாகச் சொன்னாள்.

“கூல் யார். அது கெட்ட ஆவியா இருந்தா குட்பை சொன்னா போய்டும். அவ்ளோதான்… புடிக்கலனா எப்ப வேணும்னாலும் நிறுத்தி குட்பை சொல்லிடலாம்”

அனைவரும் ஆசுவாசமானார்கள். யாரை அழைப்பது என்று யோசித்தனர்.

சுமித், “எங்க தாத்தா” என்றான். எல்லோரும் அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தனர்.

“அட ஹீரோக்கு பயம் போச்சு” மனிஷ் சொன்னான்.

“அப்டி இல்ல. எங்க தாத்தா ரொம்ப நல்லவர். அவர் வந்தாலும் பயம் இல்ல. அவரையே கூப்டுவோம்”

மனிஷ், “தாத்தா பேர்?”

“சபாபதி”

அனைவரும் தாத்தாவை வெகு நேரம் அழைத்தனர். தாத்தா வரவில்லை. மணி பதினொன்றரை ஆனது. மனிஷ் யோசித்தான். சுவற்றில் ஒரு விநாயகர் காலெண்டர் தொங்கிக் கொண்டிருந்ததை கவனித்தான்.

“அதான். சாமி படம் உள்ள இருந்தா ஆத்மா வராது” மனிஷ் சொல்லிமுடித்ததும், அந்த காலெண்டரை கழட்டி அறையின் வெளியே வைத்துவிட்டு வந்தான் நகுல். மீண்டும் தாத்தாவை அழைத்தனர். அவர் வரவில்லை.

“ஒருவேளை தாத்தா ஆத்மா சாந்தி அடஞ்சிருக்கலாம். அதான் அவர் பூமிக்கு வர விருப்பப் படல போல…” மனிஷை பேசி முடிக்க விடாமல் நகுல் கத்தினான்.

“டேய் ஏதோ தீசிஸ் பண்ண மாதிரி பேசாதா… இதெல்லாம் வெறும் டூப்னு எனக்குத் தெரியும். ஜாஸ், நான் கிளம்புறேன்” என்று நகுல் எழ எத்தனித்தான். ஜாஸ்மின் அவன் கையைப் பிடித்து அமரவைத்தாள்.

“வெயிட் பண்ணுடா. அவன் என்னதான் சொல்றான்னு கேப்போம்” ஜாஸ்மின் சொல்லிவிட்டு மனிஷைப் பார்த்தாள்.

“ஹே. ஜஸ்ட் ஒன் மோர் டைம்… ரீசன்ட்டா செத்துப் போன யாரையாவது கூப்புடுவோம். அதுவும் ஆக்சிடென்ட், சூசைட் கேசா இருந்தா அவங்க ஆத்மா பூமிலேயே சுத்திக்கிட்டு இருக்குமாம்.”

நகுல் தலையில் அடித்துக் கொண்டான். ஜாஸ்மின், “சுதா” என்றாள். நகுல் ‘யார் சுதா?’ என்பது போல் பார்த்தான்.

“CS பொண்ணுடா. ஹாஸ்டலர். நீ யூனிக்ஸ்  லேப்ல பாத்திருப்ப. ரொம்ப நல்ல டைப்டா. லாஸ்ட் மந்த் ஹாஸ்டல்லயே சூசைட் பண்ணிக்கிட்டா. யாருக்கும் ரீசன் தெரில…”

சுதாவை அழைத்தனர். சுதா வரவில்லை. மீண்டும் அழைத்தனர். சுமித்தும் மனிஷும் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தனர். சுமித் எழுத்துக்களைப் பார்த்தவாறு அமர்ந்திருக்க, மனிஷிற்கு இடது புறத்தில் ஜாஸ்மினும் வலது புறத்தில் நகுலும் அமர்ந்திருந்தனர். சுமித் ஆவி கொடுக்கும் குறிப்புகளை எழுத போர்டை கூர்ந்து கவனித்தவாறே தயாராக இருந்தான். மற்ற மூவரும் தங்களின் விரல்களை போர்டில், ஒபனர் மீது வைத்திருந்தனர்.

மெழுகுவர்த்தி மெதுவாக அசையத் தொடங்கிற்று. அங்கே நிலவிய அமைதியைக் கலைக்கும் விதமாக யாரோ விசும்பும் குரல் கேட்டது. மெதுவாக அங்கே ஒரு அமானுஷ்யம் பரவுவதை அனைவரும் உணரத் தொடங்கினர். சுமித்தை விட நகுல் தான் அதிகம் பயந்தான். ஆனால் அவன் தன் பயத்தை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் தைரியமாக இருக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். விசும்பல் அதிகமாயிற்று. அங்கே அவர்களைத் தவிர யாரோ நடமாடும் உணர்வு அனைவருக்கும் ஏற்பட்டது.

ஜாஸ்மின், “நீங்க யாரு?”

ஓபனர் நிலையாக இருந்தது.

மனிஷ், “அப்டி கேட்காத” என்று சன்னமான குரலில் சொல்லிவிட்டு,

“நீங்க சுதாவா?” என்று கேட்டான்.

அவர்களின் விரல் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாதை போல் அசைந்து, அந்த ஓபனரை போர்டின் இடது பக்கமாக நகர்த்தியது. அங்கே எழுதப்பட்டிருந்த ‘ஆம்’ என்ற வார்த்தையின் மீது நின்றது. இப்போது விசும்பல் அதிகமாயிற்று. அது ஒரு பெண் குரல் போல் இல்லை என்பதை ஜாஸ்மின் உணர்ந்ததும்,

“நம்ம காலேஜ் சுதாவா?” வேகமாகக் கேட்டாள். ஓபனர் வலது புறமாக நகர்ந்து ‘இல்லை’ என்ற வார்த்தை மீது நின்றது. அவர்கள் பயத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். விசும்பல் அதிகமாக அதிகமாக அது ஒரு ஆண் குரல் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள அவர்களுக்கு கடினமாக இல்லை.

“உங்க பேரு?” ஜாஸ்மின் வினவினாள்.

ஓபனர் சிறிது நேரம் அப்படியே இருந்தது.

“உங்க பேரு?” ஜாஸ்மின் மீண்டும் வினவினாள்.

ஓபனர் முதலில் ‘S’ என்ற வார்த்தையின் மீது நின்றது. பின் நகர்ந்து ‘U’ என்ற வார்த்தை மீது நின்றது. ஓபனரின் ஓட்டை வழியே ஒவ்வொரு வார்த்தையாகப் பார்த்து சுமித் ஒரு நோட்டில் குறித்துக் கொண்டே வந்தான்.

‘S-U-D-H-A’ என்று வந்ததும் ‘A’ மீது ஓபனர் நின்றது.

சுமித். “சுதா” என்று உச்சரித்தான். அனைவரும் ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஓபனர் வேகமாக நகர்ந்து ‘K’ மீது நின்றது. பின்பு ‘A’, ‘R’ என நகர்ந்தது.

சுமித் “சுதாகர்”  என்று உச்சரித்தான். அவர்கள் சுதாரிப்பதற்குள் அங்கே அழு குரல் கேட்டது. அது ஒரு சிறுவனின் குரல் என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

அதை ஊர்ஜிதம் செய்து கொள்ளும் பொருட்டு, “உங்க வயசு?” என்று மனிஷ் வினவினான். ஓபனர் நகர்வதை வைத்து  12 வயது என்று கண்டு கொண்டனர்.

“ரொம்ப சின்னப் பையன்” ஜாஸ்மின் சொல்ல,

“அப்ப பயப்பட வேணாம்” என்று நகுல் கேலியான தொனியில் சொன்னான்.

மனிஷ், “ஆத்மாவ கிண்டல் பண்ணக் கூடாது” என்று எரிச்சலாகச் சொன்னான்.

ஜாஸ்மின், “குட் ஸ்பிரிட்டா பேட் ஸ்பிரிட்டானு கேக்கணும்னு சொன்ன இல்ல?” என்று மனிஷுக்கு நினைவு படுத்தினாள்.

அவன், “யா யா” என்றவாறே போர்டை பார்த்து, “நீங்க நல்ல ஆத்மாவா? இல்ல…” மேற்கொண்டு கேட்கமுடியாமல் நிறுத்தினான். ஓபனர் இடது புறத்தில் கடவுளின் சின்னங்களின் மீது போய் நின்றது. மறு நொடியில் வேகமாக நகர்ந்து மண்டை ஓட்டின் மீது நின்றது. பின் நடுவில் வந்து நின்றது.

“இது ரிஸ்க். குட் பை சொல்லிடலாம்” சுமித் பதறினான்.  ஜாஸ்மின் அதை ஆமோதித்தாள். ஆனால் அவர்களால் விரலை குட் பை நோக்கி நகர்த்த முடியவில்லை. விரல்களும் ஓபனரும் அப்படியே போர்டின் நடுவில் ஒட்டிக்கொண்டதைப் போல் அசையாமல் நின்றன.

“ஐ கான்ட் மூவ் மை ஹாண்ட்ஸ்” ஜாஸ்மின் சொல்ல, மனிஷ், “ஆமா. என் கையும் நகரல” என்று ஆமோதித்தான்.

“திஸ் இஸ் வியர்ட்” என்று கத்திய நகுல், தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி கையை எடுக்க முயற்சி செய்தான். அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்பதைப் புரிந்துக் கொண்ட மனிஷ், “குட்பை சொல்ற வரைக்கும் கைய எடுக்கக் கூடாதுடா…” என்று கத்தினான். அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் நகுல் கையை எடுத்துவிட, மெழுகுவர்த்தி அணைந்தது. இருண்ட அந்த அறையில், யாரோ சப்தமாகச் சிரிக்கும் சப்தம் கேட்டது.

“லைட் ஸ்விட்ச் எங்க இருக்கு” என்றவாறே நகுல் எழுந்திருக்க முயல, மனிஷ் அவன் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தான்.

“டேய் கைய எடுக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லியும் நீ எடுத்த இல்ல. அதான். குட்பை சொல்ற வரைக்கும் இங்க இருந்து எழுந்திருக்கக் கூடாது” மனிஷ் சொன்னான்.

“லிசன் டு ஹிம் நகுல். ப்ளீஸ்”

ஜாஸ்மின் சொன்னதும் நகுல் எதுவும் சொல்லாமல் அங்கேயே அமர்ந்தான். மனிஷ் பக்கத்தில் இருந்த தீப்பெட்டியை எடுத்து மெழுகுவர்த்தியை ஏற்ற முயற்சி செய்தான். ஆனால் குச்சி பற்றவில்லை. பயந்துப்போன ஜாஸ்மின், மனிஷ் அருகே நகர்ந்து அமர்ந்தாள். மீண்டும் பயங்கரமான சிரிப்பு சத்தம். பதற்றத்தில் அந்தக் குரலை அவர்களால் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை. மனிஷ் அடுத்த குச்சியை எடுத்து பெட்டியில் தேய்த்தான்.  பற்றவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் தேய்த்தான். திடீரென்று தீக்குச்சி பற்றிக்கொள்ள, அந்த வெளிச்சத்தில் சப்தமாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்த சுமித்தின் முகம் பயங்கரமாகத் தெரிந்தது. பயத்தில் மனிஷ் குச்சியைக் கீழே போட, தரையில் இருந்த வீஜா போர்ட் பற்றிக் கொண்டது. அனைவரும் வேகமாக எழுந்தனர். நகுல் நெருப்பைக் காலால் மிதித்து அணைக்க முயன்றான். நெருப்பு படர்ந்து எரியாதபோதும், போர்டில் மெழுகு உருகி இருந்ததால் அவன் கால் சுட்டது. அவன் நெருப்பை மிதிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, லைட் ஸ்விட்சை தேடினான். ஸ்விட்சை  போட்டுவிட்டு, வேகமாக பாத்ரூம் நோக்கி ஓடினான். மனிஷும், ஜாஸ்மினும் செய்வதறியாது சுமித்தைப் பார்த்தவாறே திகைத்து நின்றனர். சுமித் சிரித்துக் கொண்டே இருந்தான். பக்கெட்டுடன் வந்த நகுல், தண்ணீரை எரியும் வீஜா போர்டின் மீது ஊற்றினான்.

***

சுமித்தின் அருகே பயந்து கொண்டே ஜாஸ்மின் சென்றாள். அவள் கண்கள் கலங்கி இருந்தன. சுமித் தலையை குனிந்து அமர்ந்திருந்தான்.

ஜாஸ்மின், “சுமித். சுமித்”  என்றாள். அவன் நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை. மனிஷ் எதையோ புரிந்து கொண்டவனாய் அருகில் வந்து, “சுதாகர்” என்றான். சுமித் நிமிர்ந்து பார்த்து பேசினான்.

“சித்தி காசுக்காக என்ன சுருட்டு சாமிகிட்ட வித்திருச்சு. சுருட்டு சாமிய எனக்குப் புடிக்காது. வீடெல்லாம் சுருட்டு வாசனை அடிக்கும்…”

“என்னடா பேசுறான்?” ஜாஸ்மின் கலங்கினாள்.

“அவன் இப்ப சுமித் இல்ல. சும்மா இரு” மனிஷ் சொல்லிவிட்டு,

“தம்பி, தெரியாம உன்ன கூப்ட்டோம். ப்ளீஸ் போய்டு” என்று சுமித்துக்குள் இருக்கும் சுதாகரிடம் பேசினான். சுமித் அழுதான்.

“ப்ளீஸ் போய்டு”

“அப்பாவ தேடனும்”

“இவன் அப்பன நாம ஏன்டா தேடனும்?” நகுல் கோபமாக மனிஷிடம் கேட்டான்.

மனிஷ், “நீ மறுபடியும் ஆரம்பிக்காத, ப்ளீஸ்” என்று நகுலை அடக்கிவிட்டு.

“தம்பி. உன்ன தெரியாம கூப்டோம். உங்க அப்பாவ தேடுறதுலாம் கஷ்டம்,” என்றான்.

“சுருட்டு சாமி தலப் புள்ள தான் வேணும்னு கேட்டுச்சு. வீட்டுக்கு பெரிய புள்ளையா  பொறந்தது என் தப்பா?  என் கழுத்த வெட்டிக் கொன்னுச்சு. சித்திக்கு எல்லாம் தெரியும். சித்தி பணக்காரி ஆக பாத்துச்சு… அப்பாவ எனக்கு ரொம்ப புடிக்கும். அப்பா எங்கயோ…”

மேற்கொண்டு பேசாமல் சுமித் அழுதான்.

“அந்த சுருட்டு சாமிய போய் பழி வாங்க வேண்டியதுதான! எங்க உயிர ஏன்டா எடுக்குற?” நகுல் கோபமாகக் கத்தினான்.

சுமித் நகுலை முறைத்துப் பார்த்தான். “சுருட்டு சாமிய ஊரே அடிச்சு கொன்னுச்சு. சித்திய போலீஸ் புடிச்சிருச்சு. அப்பா எங்கேயோ போச்சு” என்றான். நகுலுக்கு அவன் அப்படி முறைப்பது என்னமோ போல் இருந்தது.

இப்போது ஜாஸ்மின் பேசினாள், “ப்ளீஸ் தம்பி போய்டு…” என்று சுமித்தைத் தொட்டாள்.

நகுல், “சுருட்டு சாமியார், குருட்டு சாமியார்னுட்டு. இது ஏதோ சைக்காலஜிகல் டிஸார்டர். டேய் சுமித்” என்றவாறே சுமித்தின் தோளைப் பிடித்துக் குலுக்கினான். அவனை சட்டை செய்யாது, அறையின் சுவரையே உற்றுப் பார்த்த சுமித்தின் உடம்பு நடுங்கிற்று. அவன் அப்படியே மயங்கி விழுந்தான்.

***

மணி விடியற்காலை இரண்டு. சுமித் அவன் பாட்டியின் அருகே உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் உறங்கிவிட்டான் என்பதை ஊர்ஜிதப் படுத்திக் கொண்ட நகுல், பக்கத்து அறைக்கு படுக்கச் சென்றான். போன் அடித்தது. ‘ஜாஸ் காலிங்’ என்று வந்தது.

“எவரிதிங் பைன் ரைட்?” ஜாஸ்மின் வினவினாள்.

“யா. தூங்கிட்டான். மனிஷ்?”

“என்ன டிராப் பண்ணிட்டு, இப்பதான் வீட்டுக்குப் போனான். யூ டேக் கேர். உன் வீட்டுக்கு போ சொன்னா நீ கேக்கல…”

“ஹே சும்மா பயப்படாத. சுமித்துக்கு துணையா இங்க யாராவது இருக்கணும் இல்ல. அவன் பாட்டிக்கிட்ட வேற எதையும் சொல்லல”

“எனக்கு என்னமோ எல்லாம் தப்பாவே படுது.  வீ ஷுடின்ட் ஹாவ் டன் திஸ்”

“ஹே சும்மா இருடி. எனக்கு இதுலலாம் இன்னும் நம்பிக்கை வரல. நாளைக்கு சுமித் எழுந்ததும் வீ டேக் ஹிம் டு சைக்கியாட்ரிஸ்ட். இப்ப நீ ரிலாக்ஸ்டா தூங்கு”

நகுல் போனை துண்டித்தான். கதவை சாத்திவிட்டு, AC-யை ஆன் செய்தான். போனை பெட்டில் எறிந்துவிட்டு, கழிவறை நோக்கிச் சென்றான். அவன் சிறுநீர் கழித்துக் கொண்டிருக்கையில், யாரோ அறைக் கதவைத் திறக்கும் சப்தம் கேட்டது.

“சுமித்” என்று குரல் கொடுத்தான்.

பதில் வரவில்லை. வேகமாக வெளியே வந்து பார்த்தான். கதவு மூடி இருந்தது. நகுல் தன் உடம்பு வேர்ப்பதை உணர்ந்தான். AC ஓடிக்கொண்டிருந்தும் அறை சூடாக இருந்தது. அவன் அறைக் கதவையே பார்த்துக் கொண்டு நிற்க, திடீரென்று அவனுக்குப் பின்னே இருந்த பாத்ரூம் கதவு வேகமாகச் சாத்திக்கொண்டது.

“எல்லார் உள்ளையும் பயம் இருக்கு. நாங்க வெளிய காட்டிக்கிறோம். நீ பயப்படாத மாதிரி நடிக்கிற. அவ்ளோதான்” ஜாஸ்மினின் வார்த்தைகள் காரணமின்றி நினைவுக்கு வந்தன. பாத்ரூம் கதவைத் திறந்தான். உள்ளே யாரும் இல்லை.

“பயமா எனக்கா!” தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டான். ஆனாலும் தான் தன் வீட்டின் தலைப்பிள்ளை என்ற எண்ணம் மட்டும் வந்து வந்து போனது.

அப்படியே படுக்கையில் சாய்ந்தான். சிறிது நேரத்தில், சாய்ந்து உறங்கிப் போனான். நகுலின் மேல் யாரோ அமர்ந்து அவனை அழுத்துவது போல் இருந்தது. அவன் எழ முயற்சித்தான். முடியவில்லை. அவன் தன் கழுத்து நெறிக்கப் படுவதை உணர்ந்தான். மூச்சு விடமுடியவில்லை. அந்த அறை முழுக்க சுருட்டு நெடி பரவிக் கொண்டிருந்தது.

ஸ்பார்ட்டகஸ் சொல்லித்தரும் திரைக்கதை

ஒரே திரைக்கதையில் ஏராளமான கிளைக்கதைகள் சொல்ல முற்படும் போது கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய விஷயங்கள் என்னென்ன என்பதை ஸ்பார்ட்டகஸ் தொடரிலிருந்து புரிந்துக் கொள்ளலாம். Continue reading