பாலாவிற்காக… – சிறுகதை

பாலாவிற்கு முழுவாண்டு தேர்வு முடிந்ததும் என்னுடைய கைபேசியை அன்பளிப்பாக தருவதாக சொல்லியிருந்தேன். ஆனால் என்னுடைய வாக்குறுதியை என்னால் நிறைவேற்ற முடியாமல் போகும் என்று நான் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. உண்மையில் அவள் என்னிடம் மொபைல் ஃபோன் கேட்கவில்லை. நானேதான் தருவதாக கூறினேன். இன்று என்னால் அந்த சிறுமி ஏமாற்றம் அடைந்த்திருப்பாள் என்பதை  நினைக்கும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது.

தாம்பரம் பீச் ரயிலில்தான் நான் பாலாவை முதன்முதலில் சந்தித்தேன். நான் எழும்பூரில் ஏறுவேன். அவள் சேத்துப்பட்டில் ஏறுவாள். அங்கே ஒரு தொண்டு நிறுவனம் நடத்திய பள்ளியில் அவள் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் அண்ணாசாலையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அலுவலகம் 5.45 மணிக்கு முடியும். 5.40 மணியிலிருந்தே பயோமெட்ரிக் சிஸ்டம் முன்பு அவுட்பஞ்ச் அடிப்பதற்காக ஒரு கூட்டம் காத்திருக்கும். சரியாக 5.45 மணிக்கு பஞ்ச் அடித்துவிட்டு வெளியே வந்து சாலையை கடந்து, 27 D பிடித்து எழும்பூர் வருவதற்குள் மணி மாலை ஆறரை ஆகிவிடும். அவளும் டியூஷன் முடித்துவிட்டு அதே நேரத்தில் வருவாள். நான் வழக்கமாக கடைசி பெட்டியில் ஏறுவேன். ஜன்னல் அருகே அமர்ந்து குரோம்பேட்டை வரும் வரை மொபைலில் படம்பார்த்துக் கொண்டே வருவேன்.

“அடுத்த ட்ரைன்ல வரக்கூடதா?” வாசலில் நின்றவரின் குரல் கேட்டு நிமிர்ந்தேன். ஒரு சிறுமி மூச்சு இறைக்க நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். ‘ஓடி வந்து ஏறியிருக்கிறாள்’.  நான் மீண்டும் மொபைலை பார்க்கத் தொடங்கினேன்.

என் அருகில் வந்து அமர்ந்து என் மொபைலை எட்டிப் பார்த்தாள். நான் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

“ஐ பொம்ம படம்!” அவள் சப்தமாகவே ஆச்சர்யப் பட நான் புன்னகைப் புரிந்தேன்.

“வயசுதான் ஆச்சு. இன்னும் பொம்ம படம் பாக்குறான்” என்று என் வீட்டில் எல்லோரும் திட்டும் அளவிற்கு நான் பொம்மை படங்கள் பார்ப்பவன்.

“என்ன படம்னே?” அவள் கேட்டாள்

“இன்சைட் அவுட்” என்றேன். அவள் அதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் படத்தையே பார்த்தாள்.

“ஐ யான!” என்றாள் மீண்டும் சப்தமாக.

அவள் ஆர்வமாக அந்தப் படத்தை பார்க்க, நான் படத்தை முதலிலிருந்து வைத்தேன்.  என் வலது காதில் சொறுகியிருந்த இயர் போனை அவளிடம் கொடுத்தேன். அவள் அதை வாங்கி தன் இடது காதில் சொறுகிக் கொண்டு, படத்தை ரசித்தாள். அந்த இயர் போன் அவள் காதில் பொருந்தவில்லை. கீழே விழுந்துக் கொண்டே இருந்தது. இரண்டு மூன்று முறை அதை எடுத்து காதில் வைத்துக் கொண்டவள், ஒரு கட்டத்தில், அது கீழே விழுந்ததை பொருட்படுத்தாமல் படத்தை ஆர்வமாக பார்த்தாள். நான் படம் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு அவள் குழந்தைத்தனத்தை ரசிக்கத் தொடங்கிவிட்டேன். சிறிது நேரத்தில் என்னை அறியாமல் என் மொபைல் ஃபோனை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டேன். பல்லாவரம் வரும் வரை அவள் படத்தை பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள். என்னிடம் அதிகம் பேசாமல், படத்தைப் பற்றி தனக்கு தானே பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக் கொண்டும் வந்தாள்.

“எப்பவும் லேடிஸ்ல தான் வருவேன். இன்னைக்கு லேட் ஆச்சுனு இதுல ஏறிட்டேன்” என்றாள். ரயில் பல்லாவரத்தில் நின்றது. அவள் இறங்குவதற்கு முன்பு, “அண்ணே நாளைக்கு மிச்சப் படத்த பாக்குறேன். நாளைக்கும் வருவீங்களா?” என்று ஏக்கத்துடன் கேட்டாள். நான் ‘ம்’ என்றேன். இப்படிதான் நானும் பாலாவும் நண்பர்களானோம்.

பாலா பம்மலில் இருந்து வருவதாக சொன்னாள். தன் ஆயாவுடன் வசிப்பதாக சொன்னாள். மற்றப்படி நான் பாலாவைப் பற்றி அதிகம் விசாரித்ததில்லை.

“சனி ஞாயிறு எப்ப போகும்னு வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்னே” வழக்கமாக எல்லா திங்கக்கிழமைகளிலும் இதையே சொல்வாள். நானும் பாலாவை சந்திப்பதற்காக காத்துக் கொண்டுதான் இருப்பேன். அதை அவளிடம் சொல்லாமல், வெறும் புன்னகை மட்டும் செய்வேன். உண்மையில் ஒவ்வொரு நாளும் மாலை எப்போது வரும் என்று நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டுதான் இருப்பேன்.

வளரவளர பெரியவர்கள் போல் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லியே என்னையெல்லாம் வீட்டில் வளர்த்தார்கள். அப்படி வளரும் போது என்னிடம் ஏதோ ஒன்று மடிந்துகொண்டே வந்தது. அந்த ஏதோவொன்று பாலாவிடம் உயிரோடிருந்தது.

அடுத்தவர்களிடம் அதுவும் வழிப்போக்கர்களிடம் உரையாடுவதை எல்லாம் தவிர்க்க வேண்டும், குறைவாக பேசுவதே மெச்சூரிட்டி என்று நான் பாலாவின் வயதில் இருக்கும்போது என்னிடம் பலரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

“loose talk பண்ணாத…” பள்ளி முதல் கல்லூரி வரை ஆசிரியர்கள் இதே வசனத்தை சொல்வார்கள். அதனால்தான் என்னவோ யதார்த்தமாக கூட நான் ட்ரெயினில் யாரிடமும் உரையாடியதில்லை. ரயிலில் சந்திப்பவர்களுடன் தேவையில்லாமல் உரையாடுவது ஏதோ கவுரவ குறைவான செயலாக என் ஈகோ கருதியது. அமைதியாக புத்தகம் படித்துக் கொண்டோ, மொபைலில் படம் பார்த்துக் கொண்டோ வருவேனே ஒழிய, பக்கத்தில் இருப்பவரை பார்த்து ஒரு புன்னகைக் கூட செய்ததில்லை. ஆனால் பாலா தூய்மையான கடல்காற்றை போல் இருந்தாள். அவளிடம் கட்டுப்பாடு இல்லை. பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். அவள் அந்த பொம்மைப் படங்களைப் பற்றிதான் பேசுவாள். மீண்டும் படத்தில் மூழ்கிவிடுவாள்.

பாலாவிற்காகவே என் மொபைலில் நிறைய பொம்மைப் படங்களை ஏற்றி வைக்கத் தொடங்கினேன். ஆறுமாதங்கள் வேகமாக ஓடியது. சில நாள் நான் வர தாமதமானாலும், அவள் சேத்துப்பெட்டில் காத்திருப்பாள்.

ஒருமுறை அலுவலகத்தை விட்டு கிளம்ப தாமதமாகிவிட்டது. நான் ஏழரை மணிக்குதான் எக்மோர் வந்தேன். சேத்துப்பட்டில் பாலா ஏறினாள். நான் அவள் போயிருப்பாள் என்று எண்ணினேன். எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அதை புரிந்து கொண்டவள்,

“ஒரு பொட்டி தானனே. நீ இருக்கியா இல்லையானு தேட முடியாதா?” என்றாள்.

“மொபைல் பித்து எடுத்து அலையுற நீ” நான் செல்லமாக கோபித்தேன். அவள் சப்தமாக சிரித்தாள்.

“லேடிஸ் பொட்டிலயே அந்த அக்காங்ககிட்ட மொபைல் பாத்துருக்கேன். எல்லாரும் மறச்சு மறச்சு ஏதோ மெசேஜ்  அனுப்புவாங்க. நீ தான் அண்ணே சூப்பர்” சொல்லிவிட்டு மீண்டும் சிரித்தாள்.

“அண்ணன் முக்கியமா இல்ல பொம்மை படம் முக்கியமா?”

அவள் எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை. என்னிடமிருந்து மொபைலை பிடிங்கிக்கொண்டு பொம்மை படத்தை பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டாள். நான் மேற்கொண்டு எதுவும் பேசவில்லை.

ஒருநாள் அவள் முகம் வாடியிருந்தது.

“ஆயா ஊருக்கே போய்டலாம்னு சொல்லுது, முழு ஆண்டு எக்ஸாம்க்கு அப்பறம்.” என்றாள்.

“எந்த ஊர்?”

“புளிச்சலா… இங்க யாரும் இல்லையாம். அங்க போனா மாமங்க கூட இருந்திறாலாம்னு சொல்லுது”

“ஏன் ஊருக்கு போக புடிக்கலைய?

“ஊருக்கு போய்ட்டா உன்ன பாக்க முடியாதே, பொம்மைப் படமும் பாக்க முடியாது’ என்றாள்

“இந்த ஃபோன எடுத்துக்கோ ஊருக்கு போகும்போது” நான் சொன்னேன்.

“நிஜமாவா?” கண்கள் விரிய கேட்டாள். நான் “ம்” என்றேன்.

“ஆனா இப்ப இல்ல எக்ஸாம்ஸ் முடிஞ்சதும் நானே தரேன்” என்றேன். அவளுக்கு சந்தோசம்.

நாட்கள் உருண்டோடின. சில நாட்கள் ட்ரெயினில் அமர இருக்கை கிடைக்காது. சில நேரம் செங்கல்பட்டு ட்ரெயினில் ஏறிவிடுவோம். நிற்பதற்கே இடம் இருக்காது. ஆனாலும் பொம்மைப் படம் பார்ப்போம். பாலாவிற்கு முழு ஆண்டு தேர்வு தொடங்கியது. ஒழுங்காக படிக்க வேண்டும் என்று அறிவுரை சொன்னேன். அத்தகைய அறிவுரையை சொல்வதில் எனக்கு விருப்பமில்லைதான். உண்மையில், “இப்டியே சந்தோசமா இரு பாலா, மனசுல எதையும் வச்சுக்காமா…” என்று சொல்லவே தோன்றியது. ஆனால் அப்படி சொன்னால் அவளுக்கு புரியுமா என்று தெரியவில்லை.

அவள் சரி என்று தலையாட்டிவிட்டு என் மொபைலிலேயே குறியாக இருந்தாள். மறுநாள் சேத்துப்பட்டில் ஓடிவந்து ஏறினாள். களைப்பாக இருந்தாள்.

“எக்ஸாம் மதியானமே முடிஞ்சிது, உனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்” என்றாள்.

“வீட்டுக்கு போய் படிக்கலாம்லா?”

“இவ்ளோ நேரம் படிச்சிக்கிட்டு தான் இருந்தேனே. ஒன்னோட்டு ஒரு நாள் தான் எக்ஸாம். மீதிய லீவ்ல படிச்சுக்கிறேன். நீ மொபைல குடு” என்றாள் நான் கொடுத்தேன்.

பல்லாவரம் வரும் போது கண்டிப்பாக சொன்னேன். “எனக்காக வெயிட் பண்ணதா. எக்ஸாம் முடியட்டும். நான் சொன்ன மாதிரி இந்த ஃபோன குடுத்துருவேன். அதுவரைக்கும் ஃபோன் கிடையாது” அவள் முகம் வாடியது. நான் ஏன் அப்படி சொன்னேன் என்று தெரியவில்லை. அமைதியாக எழுந்தாள்.

“எப்ப எக்ஸாம் முடியும்?”

“அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை”

“அப்போ அன்னைக்கு சாயங்காலம் வெயிட் பண்ணு”

முகம் மலர்ந்தது. சரி என்று தலையசைத்தாள். வெள்ளிக்கிழமை நான் சற்று சீக்கிரமாகவே கிளம்பினேன். மேலாளரிடம் உடம்பு சரியில்லை என்று சொல்லிவிட்டேன். வழக்கமாக நான் கூட்டமான பேருந்துகளில் ஏறுவதை தவிர்ப்பேன். கூட்டம் குறைந்த பேருந்து வரும் வரை காத்திருந்தே ஏறுவேன். அன்று பாலா காத்திருப்பாள் என்பதால், அந்த 27D யின் மூச்சை இறுக்கும் கூட்டத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் ஏறினேன். உள்ளே அடியெடுத்துவைக்க முடியவில்லை. ஒருவாறு உடலை நகர்த்திக் கொண்டு கம்பியில் போய் சாய்ந்தவாறு நின்றேன். எக்மோர் ரயில் நிலையம் வந்தது. கூட்டம் குறையவில்லை. கூட்டத்திலிருந்து உடலை பிதுக்கிக் கொண்டு வெளியேவந்தேன். அப்போது அந்த தடியான மனிதனின் பார்வை என் பார்வையை சந்தித்தது.

அவன் ஏன் அப்படி வித்தியாசமாக பார்க்கிறான் என்று எண்ணியவாறே இறங்கினேன். ஒரு கணம் ஒரு எண்ணம் தோன்ற பேண்ட் பாக்கெட்டில் கை வைத்து பார்த்தேன். மொபைல் அங்கு இல்லை. அந்த தடியனின் முகம் நினைவிற்கு வந்தது. பஸ் பின்னால் ஓடலாமா வேண்டாமா என்ற முடிவை எடுப்பதற்குள் பஸ் கிளம்பியிருந்தது.  ‘வில்லிவாக்கம்’ என்ற பெயர்பலகை மங்கலாக தெரிந்தது.

எல்லோரும் தங்கள் மொபைலை கையில் வைத்துக் கொண்டு ரயில் நிலையம் நோக்கி நடந்தனர். என் நம்பருக்கு கால் செய்து பார்க்க வேண்டும். யாரை கேட்கலாம் என்று ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தேன்.

நாகரிகமாக உடை அணிந்திருந்த அந்த இளைஞனிடம் ஆங்கிலத்தில் கேட்டேன்,

“சார் ஒரு போன் பண்ணிக்கலாமா? மொபைல் மிஸ் ஆகிடுச்சு” அவன் என்னை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு எதுவும் சொல்லாமல் போய்விட்டான்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நடந்தேன். எக்மோர் ரயில் நிலையத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒரு போர்ட்டரிடம் விஷயத்தை சொன்னேன்.

“தொலஞ்சிருக்காதுபா எவனாவது அடிச்சிருப்பான். இங்க ஒரு கூட்டமே அலையுது” என்றார். தன் போனை கொடுத்தார். என் நம்பருக்கு கால் செய்து பார்த்தேன். switch off என்று வந்தது. அவர் போனை அவரிடம் கொடுத்து, ‘தாங்க்ஸ்’ என்றேன்.

“இருக்கட்டும்பா.. வீட்டுக்கு பேசுனுனாலும் பேசிக்கோ…” என்றார்

“பரவால்லனே. இங்க போலிஸ் ஸ்டேஷன் எங்க இருக்கு?”

“என்ன கம்ப்ளைன்ட் கொடுக்க போறியா…? அவங்க கண்டு புடிச்சு கொடுக்குறது டவுட்டு தான்.  போனா, ஏண்டா வந்தோம்னு நினைக்குற அளவுக்கு எதையவது பேசி அசிங்கப் படுத்துவாங்க…”

நான் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல், தலை அசைத்துவிட்டு, அங்கிருந்து நகர்ந்தேன். அவர், “தம்பி” என்று அழைத்தார்.

“எதுக்கும் கம்ப்ளைன்ட் கொடுத்துவை. நாளைக்கு உன் போனால எதாவது பிரச்சனை வந்தா ஏன் கம்ப்ளைன்ட் பண்லன்னு கேப்பான்…” என்று காவல் நிலையத்திற்கு வழி சொன்னார்.

நான் எக்மோர் காவல் நிலையம் நோக்கி நடந்தேன். இவ்வளவு பிரச்சனையில் பாலா எனக்காக காத்திருப்பாள் என்பது மறந்து போனது.

“அப்ப  நீங்க மவுன்ட் ரோட்ல தான் கம்ப்ளைன்ட் கொடுக்கணும் …” அந்த வயதான கான்ஸ்டபில் சொன்னார்.

“இல்ல சார், நடுவுல மொபைல் இருந்துச்சு. இறங்கும் போது இல்ல… பஸ்ல தான் எங்கேயோ தொலஞ்சிருக்கனும்”

அவர் பதில் பேசவில்லை. ஒரு வெள்ளை தாளை கொடுத்தார். கைபேசி களவாடப்பட்டுவிட்டது என்று ஒரு புகார் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்தேன். புகார் கடிதத்தை வாங்கி படித்துவிட்டு,

“உன் பக்கத்துல லேடிஸ் நின்னாங்களா?”

நான் யோசித்தேன். “தெர்ல சார். ஸ்கூல் பசங்கலாம் இருந்தாங்க…”

“கல்யாணம் ஆச்சா?” அவர் வினவினார்.

“இல்ல சார்”

“அதான் பிரச்சனையே. லேடிஸ பாத்துட்டு ஃபோன விட்டுற வேண்டியது. இதே வேலையா போச்சு உங்களுக்கு….” அவர் மேற்கொண்டு பேசிய எதுவும் என் மனதில் பதியியவில்லை. அந்த போர்ட்டர் சொன்னது சரிதான். அங்கு ஏன் சென்றோம் என்று எண்ணம் தோன்றியது.

“இன்பார்ம் பண்றோம், போங்க” என்றார். எப்போது பேச்சை முடிப்பார் என்று காத்திருந்த நான் வேகமாக வெளியே வந்தேன். ஆட்டோ ஒன்றை பிடித்து ரயில் நிலையம் வந்து இறங்கினேன். மணி ஏழேமுக்கால். சேத்துப்பட்டு ரயில் நிலையத்தில் பாலா நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். என்னை பார்த்ததும் சந்தோசமாக பெட்டியில் ஓடி வந்து ஏறினாள்.

“என்னனே இவ்ளோ நேரம்?”

நான் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் என்னிடம் எதையோ பார்வையால் தேடினாள். பின் பொறுமையிழந்து அவளாகவே கேட்டாள்.

“மொபைல் எங்கனே?”

“மிஸ் ஆகிருச்சுடா… பஸ்ல யாரோ எடுத்துட்டாங்க…”

“நிஜமாவா?”. நான் ‘ஆம்’ என்று தலை அசைத்தேன். நான் பொய் சொல்லிருப்பதாக அவள் நினைத்திருக்கக் கூடும். பல்லாவரம் வரும் வரை அவள் என்னிடம் எதுவும் பேசவில்லை. பல்லாவரம் வந்ததும் என்னை திரும்பிப் பார்த்தாள். எதையோ சொல்ல வந்தவள் எதுவும் சொல்லாமல் இறங்கிச் சென்றுவிட்டாள். அதன் பின் அவளை நான் பார்க்கவில்லை. இன்றுவரை, சேத்துப்பெட்டு ரயில் நிலையத்தை கடந்து செல்லும் போதெல்லாம் வெளியே ஒரு கணம் பார்க்கமால் இருக்க முடியவில்லை.

 

கிழக்கு பதிப்பகம் ‘சென்னை தின’ சிறுகதைப் போட்டி 2017-யில் பரிசு பெற்றக் கதை

Advertisements

கும்பிடுசாமி- நகைச்சுவைக் கதை

‘கும்பிடுசாமி’ என்றதும் ஏதோ ஊர் பக்கம் இருக்கும் காவல் தெய்வம் என்றே பலரும் நினைத்துக் கொள்கின்றனர். கும்பிடுசாமி என்பவர் என்னுடைய சித்தப்பா. அவருடைய உண்மையான பெயர் என்ன என்பது யாருக்கும் நினைவிலில்லை. எனக்கு விபரம் தெரிந்ததிலிருந்து அவரை ‘கும்பிடுசாமி’ என்றே அனைவரும் அழைக்கின்றனர். அதற்கு முன்பிருந்தே அவர் கும்பிடுசாமிதானாம்.  நாங்களும் அப்படிதான் அழைப்போம்.

அவரை யாரும் உறவுமுறை சொல்லி, அப்பா என்றோ, மாமா என்றோ, சித்தப்பா என்றோ அழைக்கமாட்டார்கள். அவருடைய மகனே அவரை ‘கும்பிடுசாமி’ என்று தான் அழைப்பான். அவர் எப்போதும் கும்பிட்டுக்கொண்டே இருப்பது தான் அதற்கு காரணம்.

அவர் கை குழந்தையாக இருந்த போதே இரண்டு கைகளையும் கூப்பிக் கும்பிடுவாராம். எல்லோரும் அவர் பக்திமான் என்று சிலாகித்து போயிருக்கிறார்கள். அவரை பள்ளியில் சேர்த்த போதுதான் அவர் பக்திமானும்  இல்லை சக்திமானும் இல்லை என்று தெரிய வந்திருக்கிறது. முதலில் வகுப்பறையில் அவர் அவ்வப்போது கும்பிடுவதை யாரும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லையாம். இரண்டாம் வகுப்பு பள்ளித் தேர்வு எழுதிக் கொண்டிருந்தவர், திடிரென்று பென்சிலை கீழே போட்டுவிட்டு கும்பிடத் தொடங்கி இருக்கிறார். வகுப்பாசிரியர், கூட்டல் கணக்கிற்கு பதில் தெரியாமல் கடவுளை வேண்டுகிறார் என்று அமைதியாக இருந்திருக்கிறார். இவர் கிட்டத்தட்ட அரைமணி நேரம் கும்பிடுவதைப் பார்த்து அவருக்கு சந்தேகம் வந்திருக்கிறது. இப்படி கும்பிட்டால் கடவுள் பத்தாம் வகுப்பு கேள்விக்கே பதில் சொல்லியிருப்பாரே, இவன் ஏன் இன்னும் கும்பிடுகிறான் என்று யோசித்தவர் இவரை கும்பிடுவதை நிறுத்தச் சொல்லியிருக்கிறார்.  இவர் கேட்காததால், இரண்டு கைகளையும் விலக்கி விட்டிருக்கிறார். மீண்டும் இவர் கும்பிட்டிருக்கிறார். எத்தனை முறை விலக்கினாலும் இவர் மீண்டும் மீண்டும் கும்பிட்டிருக்கிறார். செய்ததை செய்யும் குரங்குப் பிள்ளை. அவ்வளவுதான் தாத்தாவிற்கு செய்தி  அனுப்பிவிட்டிருக்கிறார்கள்.  அதன்பின் தாத்தா அவரை பள்ளிக்கூடத்திற்கு அனுப்பவில்லை.

வீட்டில் வசதி இருந்ததால் அவர் கும்பிட்டு கும்பிட்டு தூங்கி இருக்கிறார்.  கும்பிடுசாமியாகவே இருந்தாலும் திருமணம் செய்துவைக்க வேண்டுமே, திருமணம் என்றால் வேலைக்கு போகவேண்டுமே என்று யோசித்த தாத்தா அவருக்கு ஏற்றார் போல் ஒரு வேலையை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.  அது ஒரு துணிக்கடையில் வருபவர்களை வாசலில் நின்று வரவேற்க்கும் வேலை.

நாள் முழுக்க கும்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தால் போதும். ஆனால் சில மாதங்கள் மட்டுமே அவரால் அந்த வேலையில் நீடிக்க முடிந்தது. அந்த கடை முதலாளியின் மகன் வெளிநாட்டிலிருந்து கும்பிடும் பொம்மைகளை  இறக்குமதி செய்து கடையின் முன் நிற்க வைத்துவிட்டான். அந்த பொம்மைகள் கும்பிட்டுக் கொண்டே தலையையும் ஆட்டி இருக்கின்றன. கும்பிடுசாமியால் கும்பிட மட்டுமே முடியும். வேறு வேலை பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று தாத்தா எண்ணியிருக்கிறார்.

கும்பிட்டுக் கொண்டே இருக்கும் அடுத்த வேலை எது? தாத்தா  யோசித்தக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் அந்த ஊர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் தலையில் தேங்காய் விழுந்து இறந்து போக, ஊருக்கு இடைத்தேர்தல் வந்திருக்கிறது. தாத்தாவிற்கு யோசனை பிறந்தது.

“வாக்காள பெருமக்களே…” அந்த சுயேட்ச்சை  வேட்பாளர் பேசிக்கொண்டே போகும் போது, அருகில் கும்பிடுசாமி கும்பிட்டுக் கொண்டே வருவாராம்.  ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு மணிநேரம் கும்பிடுகிறாரோ அதற்கு ஏற்றார்போல் தினப்படியும் உண்டாம். ஆனால் இவர் கும்பிடுவதை கவனித்த மக்கள் அனைவரும் இவரையே சுற்றி வரத் தொடங்கியிருக்கின்றனர். வேட்பாளருக்கு, எங்கே இவர் அரசியலில் குதித்துவிடுவாரோ என்ற பயம் வந்துவிட்டது. கும்பிடுக்கு அந்த வேலையும் போயிற்று.

தாத்தா மருத்துவரிடம் போயிருக்கிறார். ஏதேதோ புரியாத நோய் பெயர் சொல்லி மருத்துவர் நிறைய காசை பிடிங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். கும்பிடு சாமியிடம் எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஒருவேளை இதெல்லாம் காத்துகருப்பின் வேலையாக இருக்குமோ என்று பயந்த அப்பாயி மாசி பெரிய கருப்புசாமியிடம் போய் முறையிட்டிருக்கிறார். தன் மகனை அண்டிய காத்து ஓட வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டு கிடா வெட்டியிருக்கிறார். ஊரில் ஆடுகளுக்கு  பற்றாக்குறை வந்ததுதான் மிச்சம்.

கல்யாணம் பண்ணிவைத்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று சேலத்தில் ஒரு ஜோசியர் சொல்ல, உத்தியோகம் இல்லாமலிருப்பதும் புருஷலட்சணம்தான் என்று அப்பாயி முடிவெடுத்திருக்கிறார்.

ஊரில் யாரும் கும்பிடுக்கு பெண் கொடுக்க முன்வரவில்லை. மேலும் அவரை பலரும் கேலி பேசியிருக்கிறார்கள். அதனால் தாத்தா, குடும்பத்தோடு மெட்ராசிற்கு குடி புகுந்திருக்கிறார். தாம்பரம் அருகே ஒரு கிராமத்தில் வசித்து வந்த போது, கும்பிடு சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டே இருப்பது மரியாதைக்காக என்று தவறாக புரிந்துகொண்ட அந்த ஊர் பஞ்சயாத்து தலைவர், இவ்வளவு மரியாதையான மனிதனை தவறவிடக் கூடாது என்று முடிவுசெய்து  தன் கடைசி மகளை கும்பிடு சாமிக்கு கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுக்கப் போவதாக சொல்லியிருக்கிறார். தாத்தாவிற்கு உள்ளுக்குள் சந்தோசம் என்றாலும், எப்படி மகன் தாலிக் கட்டுவான், அவன் கும்பிட்டுக் கொண்டே இருப்பானே என்று பயந்திருக்கிறார். தன் பையனிடம் இருக்கும் பிரச்சனையை தன் (சம்மந்தி) சமப்பந்தியாகப் போறவரிடம் சொல்லிவிடலாம் என்று யோசித்திருக்கிறார். அப்போது தான் தெரிந்திருக்கிறது, பஞ்சாயத்து தலைவர் பகுத்தறிவு கட்சியை சேர்ந்தவர் என்பது. தாத்தாவிற்கு பெரும் மகிழ்ச்சி. தாலி கட்டவேண்டிய பிரச்சனை இல்லாமல் பகுத்தறிவு திருமணம் நடந்து முடிந்திருக்கிறது.

பஞ்சயாத்து தலைவரின் குடும்பம் மிகப் பெரியது. வசதி படைத்தது. திருமணத்திற்கு பின்பு கும்பிடுசாமி தன் மனைவியை கும்பிட்டுக் கொண்டே இருந்ததைப் பார்த்து அவர்கள் அலமந்து போயிருக்கிறார்கள்.  தாங்கள் அனைவரும் செல்லமாக வளர்த்த பெண்னை வழிப்படும் ஆண்மகன் கிடைத்துவிட்டதாக எண்ணிய பெண்ணின் சகோதரர்கள் தங்களின் பெயரிலிருந்த ஒரு பெரிய துணிக் கடையை கும்பிடு சாமியின் பெயரில் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள்.

“இது என்னையா பேரு. கும்பிடுசாமி. இந்த பேருக்கு எப்படி ரிஜிஸ்தர் பண்றது?” சொத்தை பதிவு சைய்யும் போது பதிவாளர் கேட்டிருக்கிறார். அவ்வளவுதான் கும்பிடுசாமியின் மச்சான்கள் அனைவரும் அந்த அரசு அதிகாரியை அடிக்கப் போயிருக்கிறார்கள். பயந்த அதிகாரி, கும்பிடுசாமி என்று பெயரிலேயே சொத்தை பதிவு செய்ய அது அன்று முதல் அவரின் சட்டப்பூர்வமான பெயர் ஆனது. மேலும் கும்பிடுசாமிக்கு ஒன்றென்றால் அவருடைய ஐந்து மச்சான்களும் வருவார்கள் என்ற செய்தி ஊரில் வேகமாக பரவியிருக்கிறது. எல்லோரும் கும்பிடுசாமியை ஒரு குட்டி டான் போல பார்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.

“கோன் ஹே ஒ. எனக்கே பாக்கனும்போல இருக்கே…” என்று பம்பாயில் சோட்டாராஜன் சொல்லும் அளவிற்கு கும்பிடு அண்ட் கோ-வின் செல்வாக்கு பரவியிருக்கிறது.

அந்த அதிகாரத்தோடு அவர் வியாபாரம் செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறார். ஆனால் அவருக்கு எந்த வியாபாரமும் செய்யத் தெரியாது என்ற உண்மை தாத்தாவிற்கும் அப்பாயிக்கும் மட்டுமே தெரியும். அதனால் தாத்தா புத்திசாலித்தனமாக கும்பிடுசாமியை கல்லாவிற்கு அருகில் அமரவைத்துவிட்டு, கல்லாவில் கும்பிடுசாமியின் மச்சான் ஒருவரை அமர வைத்துவிட்டார். கும்பிடு சாமி கும்பிடுவதை பார்ப்பதற்காக நிறைய ஜனங்கள் அங்கே வரத் தொடங்க, அவருடைய ஸ்தாபனம் விறுவிறுவென வளர்ந்திருக்கிறது. கும்பிடுசாமி அந்த இடத்தில் அமர்வதுதான் ராசி என்று தாத்தா எல்லோரையும் நம்பவைத்துவிட்டார். பஞ்சாயத்து தலைவர்தான் பகுத்தறிவுவாதி. அவருடைய மகன்கள் எல்லாம் ராசிபலன்(வியா)வாதிகள். டிவியில் ராசிபலன்  பார்த்துவிட்டு குரு இன்று எந்தக் கட்டத்தைப் பார்க்கிறார் என்றெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்து  வியாபார முதலீடுகள் செய்யக்கூடிய அளவிற்கு ஜோஷிய ஜாதகத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவர்கள். அதனால் அவர்களும் கும்பிடுசாமி அங்கே அமர்வதால் தான் வியாபாரம் நடக்கிறது என்று நம்பி அவரை அங்கேயே விட்டுவிட்டனர். கல்லாவிற்கு பக்கத்திலிருக்கும் இருக்கை கும்பிடுசாமியின் நிரந்தர இருக்கையாகிப் போனது இப்படிதான்.

சூரியன் உதித்து மறைய, கும்பிடுசாமிக்குப் பிள்ளைகள் பிறக்க,  மெட்ராஸ் சென்னையாக, தாம்பரத்தை சுற்றியிருந்த கிராமங்கள் அபார்ட்மென்ட்களாக மாறிப்போக, அவரின் வியாபாரமும் பெருக கும்பிடுசாமி (மிகப்)பெரிய மனிதராக உருவெடுக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார். கும்பிடுசாமியின் பிள்ளைகள் வளர்ந்து அமெரிக்காவில் வியாபாரம் செய்யத் தொடங்கிவிட்டார்கள். அமெரிக்காவில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட கடையில் கும்பிடுசாமி கும்பிடுவதை படமாக்கி சுவற்றில்  மாட்டிவிட்டான் அவருடைய மகன். அந்த படத்தைப் பார்க்கவே பல அமெரிக்கர்கள் வருகிறார்களாம்.

இன்று கும்பிடுசாமிக்கு நிறைய வயசாகிவிட்டது. ‘கும்பிடுசாமி டெக்ஸ்டைல்ஸ்’ உலகம் முழுக்க பரவிவிட்டது. இன்னும் அவர் கும்பிட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறார். அவர் மனைவி இன்று வரை தன் கணவன் தன்னை வழிபடுவதாக நினைத்து வருகிறார். அவர் குடும்பத்தார் அவர் கும்பிடுவதுதான் ராசி என்று நம்பி வருகின்றனர். மக்கள் அவரை தேடி வந்து பார்க்கின்றனர்.  அவரிடம் நிறைய பணம் சேர்ந்துவிட்டது. அவருக்கு திநகரில் பெரிய பங்களா இருக்கிறது. வீட்டில் பல வெளிநாட்டு கார்கள் நிற்கின்றன. எந்த கட்சி அடுத்து ஆட்சிக்கு வரவேண்டும் என்று முடிவுசெய்வதே அவர்தான் என்று பேசிக் கொள்கிறார்கள். தமிழக அரசியலில் அவருக்கு தெரியாத ரகசியம் எதுவுமில்லை என்பது கூடுதல் தகவல்.

மேலும், கும்பிடுசாமி என்ற பெயரில் ஆதார் அட்டை வைத்திருக்கிறார். அதை தன் மொபைல் நம்பரோடும் வங்கிக் கணக்கோடும் இணைத்துவிட்டார் (அதனால் அவர் சேவைத் துண்டிக்கப் படவில்லை).  அவர் இப்போது வெறும் கும்பிடுசாமி இல்லை. ‘கும்பிடுசாமி அண்ணாச்சி’. ஆனால் அவருடைய உண்மையான பெயர் என்ன என்பதுதான் யாருக்கும் நினைவிலில்லை.

நகைச்சுவைக் கதைகள் – தொகுப்பு

2012 ஆம் ஆண்டு இதே நாளில் என்னுடைய முதல் புத்தகமான ‘போதிதர்மர் முதல் ஜேம்ஸ் பாண்ட் வரை’ வெளியானது. இன்று, அப்பாவின் பிறந்தநாளில்,  என்னுடைய எட்டாவது புத்தகமான ‘நகைச்சுவைக் கதைகள்’ தொகுப்பை ஈ புத்தகமாக அமேசானில்  வெளியிடுவதில் மகிழ்கிறேன்.

அடுத்த சிலநாட்களுக்கு அமேசானில் இலவசமாக  டவுன்லோட் செய்து கொள்ளலாம் . நன்றி

Click here for download

Nagaichuvaikathaigal2

Save the Cat- Blake Snyder- சினிமா புத்தகங்கள் 3

திரைக்கதை என்பது ஒழுங்கான ஒரு களம், ஒழுங்கற்று பின் மீண்டும் அந்த ஒழுங்கு நிலைக்கு திரும்புவது எனலாம். இதை தான் Beginning, Middle, end  என்ற மூன்று நிலை கட்டமைப்பின் மூலம் சொல்கிறோம். ஆரம்பம், பின் கதையில் நிகழும் ஒரு திருப்பம் (கதாப்பாத்திரத்தின் வாழ்க்கையில் நிகழும் திருப்பம்). அதனால் நிகழும் போராட்டம். பின் அதற்கானதொரு தீர்வு. இதை பற்றியெல்லாம் பேசும் புத்தகங்கள் ஆங்கிலத்தில் ஏராளம் உண்டு. நல்ல திரைக்கதை புத்தகங்களை பின்பற்றினால் நல்ல திரைக்கதைகளை உருவாக்கிவிட முடியும் என்று சொல்வதைவிட நல்ல திரைக்கதையை உருவாக்க இதுபோன்ற புத்தகங்கள் வழிகாட்டலாம், வழிகாட்டும்  என்று சொல்வதே பொருத்தமாக இருக்கும். ஏனெனில் திரைக்கதை முழுக்க முழுக்க உள்ளுணர்வின் மூலமாக எழுதப் படும் ஒன்று. அந்த பயணத்தில் துணை செய்யும் கருவிகள் தான் இத்தகைய புத்தகங்கள். அந்த வகையில் ப்ளேக் ஸ்னைடரின் ‘Save the Cat’ மிக எளிமையானதொரு புத்தகம்.

உலகில் வெறும் ஏழிலிருந்து பன்னிரண்டு வகையான பிளாட்ஸ் (plot) மட்டுமே இருப்பதாக ஒரு கோட்பாடு உண்டு. அவற்றை வைத்து தான் மீண்டும் மீண்டும் வெவ்வேறு வகையான கதைகளை புனைந்து கொண்டு இருக்கிறோமாம். அதை போல் ப்ளேக் ஸ்னைடர் எல்லாப் படங்களையும் பத்து வகைகளாக பிரிக்கிறார்.

உலகில் எடுக்கப்படும் எல்லாப் படங்களும் பெரும்பாலும் இந்த வகைக்குள் தான் வரும் என்கிறார். இந்த புத்தகத்தில் அவர் முதலில் விளக்குவது அந்த வகைகளைப் பற்றிதான்.

சுருக்காமாக, அவர் சொல்லும் பத்துவகைகள் இவைதான்.

Monster in. the House — வீட்டுக்குள் புகுந்த பூதம். இதை பின்வருமாறு சொல்லலாம். சீராக சென்றுகொண்டிருக்கும் பாத்திரங்களின் வாழ்வில் ஒரு வில்ல சக்தி புகுந்து விடுகிறது. நான்கு பேர் ஒரு இடத்தில் வந்து தங்குகிறார்கள். அங்கே பேய் இருக்கிறது அல்லது மிருகம் இருக்கிறது, என்று சொல்வதும் அமைதியாக சென்று கொண்டிருக்கும் கதாபாத்திரத்தின் வீட்டிற்குள் பேயோ, வில்லனோ, வேற்று கிரக வாசியோ வந்தால் அந்த பாத்திரத்தின் வாழ்க்கை எப்படி மாறிப் போகிறது என்பதை சொல்லும் வகை இது.

இது போல் அவர் Golden Fleece , Out of the Bottle , Dude with a Problem, Rites Of Passage , Buddy Love ,Whydunit, The Fool Triumphant, institutionalized, superhero என்று மொத்தம் பத்து வகையான திரைக்கதைகளைப் பற்றி சொல்லி, ஒவ்வொன்றிற்கும் ஒரு எடுத்துக்காட்டை சொல்லி விளக்குகிறார். (இதற்காக save the cat goes to movies என்ற தனி புத்தகத்தை எழுதி இருக்கிறார்).

நாம் தமிழில் பார்க்கும் பெரும்பாலான படங்கள் Dude with a Problem  வகையை சேர்ந்தவை. ஒரு காதாபாத்திரம் அவனுக்கு வரும் பிரச்சனையை எப்படி தீர்க்கிறான் என்பதே இந்த வகை திரைக்கதை. இது கமர்சியல் கதைகளுக்கு ஏற்ற வடிவமும் கூட.

துப்பறியும் கதைகளில் யார் குற்றம் செய்தார்கள் என்பதை விட ஏன் குற்றம் செய்தார்கள் என்பதே முக்கியம். இதை தான் ப்ளேக் ஸ்னைடர் Whydunit என்ற வகையின் மூலம்  சொல்கிறார். (துப்பறியும் நாவலோ அல்லது திரைக்கதையோ யார் செய்தார்கள் என்ற தேடலின் ஒரு கட்டத்தில் ஏன் செய்தார்கள் என்ற கேள்விக்கான விடையை நோக்கி கதையை நகர்த்திவிடுவதே கதைக்கு பலம் சேர்க்கும். என்னுடைய தட்பம் தவிர்  நாவல் இந்த genre தான்.)

இது போல் The Fool Triumphant- வகையில் சாதரணனாக முட்டாளாக இருக்கும் நாயகன் எப்படி எடுத்த காரியத்தில் வெற்றி பெறுகிறான் என்பதை சொல்லும் படங்களை வரிசைப்படுத்துகிறார். இதுவும் நாம் அதிகம் காணும் கமர்சியலான வகை.

இத்தகைய வகைப்படுத்துதலை விட, Save the cat புத்தகத்தில் சிறந்த அம்சம் ஒன்று உண்டு. அது திரைக்கதையின் sequence-ஐ பதினைந்து பீட்களின் (Beat) மூலம் அமைப்பது. இதற்காக பிரத்யேகமாக beat sheet ஒன்றை உருவாக்கி தந்திருக்கிறார். நிற்க. இங்கே, முன் குறிப்பிட்டதை போல, பீட் சீட் மட்டும் திரைக்கதையை உருவாக்கிவிடும் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஆனால் நாம் நம்முடைய பாணியில்  ஓன் லைன் அமைத்து திரைக்கதையை உருவாக்கும் போது இந்த பீட் சீட் உறுதுணையாக இருக்கக் கூடும்.

STC_BeatSheetRev3Pg1-2Image courtesy: http://www.savethecat.com

இந்த பீட் சீட்டின் மூலம் இந்தந்த பக்கங்களில் அல்லது இந்த நிமிடத்தில் இதெல்லாம் நடக்க வேண்டுமேண்டும் என்கிறார் ஸ்னைடர். இந்த டைமிங் பற்றி அலட்டிக் கொள்ள தேவையில்லை என்றே நினைக்கிறேன். நாம் எழுதும் போது அந்த டைமிங் எவால்வ் ஆகி விடும். பின் நம் திரைக்கதைக்கு ஏற்றார் போல் அதை ட்யூன் செய்துகொள்ளலாம்.

OPENING IMAGE- கதையின் தொடக்கம் படம் இதைப்பற்றியது என்று சொல்வது போல் அமைந்திருக்க வேண்டும் என்கிறார். பின் நாயகனின் சரசாரி வாழ்க்கையை பற்றி பேசி, அதில் பிரச்சனை வரும் இடத்தை CATALYST என்கிறார். பின் அவனுடைய முயற்சியில் உச்சிக்கு செல்வதோ அல்லது வீழ்வதோ MIDPOINT-ஆக இருக்க வேண்டும் என்கிறார். பின் மீண்டும் பிரச்சனை அதற்க்கான தீர்வு என்று படத்தை முடிக்க வேண்டுமென்கிறார்.

எல்லாப் படங்களும் இந்த பீட் சீட்டிற்குள் கச்சிதமாக பொருந்திவிடும் என்று சொல்வதற்கில்லை. ஆனால் Sequence-ஐ வடிவமைக்க அவர் சொல்லும் இந்த பீட்-கள் நல்லதொரு reference points-ஆக இருக்கும். உதாரணமாக, All is lost என்ற பீட் பற்றி பேசும் போது ‘Death moment’  பற்றி சொல்கிறார்.

அதாவது கதை நாயகன்  எல்லாவற்றையும் இழந்து நிற்கும் தருணம் அது. மீண்டும் எழ முடியாது என்ற நிலை. அங்கே அவனுக்கு நெருக்கமான ஒருவர் இறப்பதன் மூலம் அந்த சோகத்தை உச்ச நிலைக்கு கொண்டு சென்றுவிட முடியும் என்கிறார் ஸ்னைடர். பின் அதிலிருந்து நாயகன் போராடி மீண்டு வருவது டிரமாட்டிக்காக இருக்கும் என்பதற்காக தான் இந்த உத்தி. இப்படி திரைக்கதையில் இருக்க வேண்டிய சில முக்கிய தருணங்களைபற்றி மிக எளிமையாக விளக்கியிருக்கிறார் ஸ்னைடர்.

இதற்கு பின்பு வெளியான “Save the Cat! Goes to the movies” என்ற புத்தகமும் குறிப்பிடப்பட்ட வேண்டிய ஒன்று. அதில் வெவ்வேறு படங்களை எடுத்து அவை எப்படி பத்து திரைக்கதை genre-களின் உள் வருகிறது என்றும் ஒவ்வொரு வகை கதையிலும் இருக்கும்  15 பீட்கள் பற்றியும் விளக்கி இருப்பார். save the cat புத்தகம் பிடித்தால் ‘Goes to the movies புத்தகம் நல்லதொரு பயிற்சி புத்தகமாக இருக்கும்.

திரைக்கதைப் பற்றி பேசும் இன்னும் சில புத்த்தகங்களைப் பற்றி வரும் நாட்களில் விவாதிக்கலாம்…

 

ப்ளாக் பாரஸ்ட் கேக்- ஹாஸ்யக் கதை

ராமசாமிக்கு கோபம் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. யாராவது அவர்முன் தற்போது போய் நின்றால் அவர் என்ன செய்வார் என்று அவருக்கே தெரியாது. ஒருவேளை கடித்துக்கூட வைத்துவிடலாம். அப்படி என்ன பிரச்சனை!

புதிதாக வீட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கும் சுமி தான் எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் காரணம். ராமசாமிதான் அந்த வீட்டில் சீனியர். ராமசாமிக்கு ஒரு மனைவி சித்ரா. சித்ராவுக்கு தெரியாமல் அவர் பல பேருடன் கும்மியடிப்பது வழக்கம். அவர்களுடைய ஒரே மகன் ரெங்கா. இப்போது பெங்களூரில் இருக்கிறான்.

அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த சுமி தன்னுடைய ஆதிக்கத்தை செலுத்துகிறாளோ என்ற எண்ணம் ராமசாமியை வாட்டி வதைக்கத் தொடங்கியது. வீட்டின் கடைக்குட்டி வர்ஷினி தான் சுமிக்கு இடம் கொடுத்து வைத்திருக்கிறாள்.

இந்த வீட்டிற்கு எந்த வகையிலும் சம்மந்தமில்லாத ‘சுமி’ திடிரென்று உள்ளே நுழைந்து (வர்ஷினியை கையில் போட்டுக்கொண்டு) அந்த வீட்டின் முக்கிய கர்த்தாவாக விளங்கிய தன்னுடன் மல்லுக்கட்டுவதை எந்த வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள அவர் தயாராக இல்லை.

அவருக்கு பதினொரு வயது இருக்கும்போது ஆறாம் வகுப்பு படித்த லட்சுமணனை கையில் கடித்து வைத்ததைப்போல் இப்போது சுமியை கடித்துவிடலமா என்று யோசிக்கத் தொடங்கிவிட்டார் ராமசாமி.

ராமசாமிக்கு வைட் பாரஸ்ட் கேக் என்றால் உயிர். அதை எந்த கூச்சமுமின்றி நக்கி நக்கித் தின்பார். கடந்த சில வருடங்களாக தான் கேக் எல்லாம். வர்ஷினி முதன்முதலில் கல்லூரி கல்சுரல்ஸில் முதல் பரிசு வாங்கியதை கொண்டாடும் விதமாக ராமசாமிக்கு வைட் பாரஸ்ட் கேக் வாங்கி கொடுத்தாள்.  அப்போதுதான் அவர் அதை முதன்முதலில் சுவைத்தார். (அவருக்கு சுமி வயது இருக்கும்போது அவர் சாப்பிட்ட ஒரே இனிப்பு வகை மைசூர்பாக்கு மட்டுமே.) இப்போது அந்த வர்ஷினியே தனக்கு வைட் பாரஸ்ட் கேக் தராமல் போவாள் என்று ராமசாமி எதிர்ப்பர்த்திருக்கவில்லை.

வர்ஷினி தன் குழந்தை சாரலின் முதல் பிறந்தநாளை கொண்டாடுவதற்காகதான்  அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருந்தாள். வரும்போது சுமியையும் அழைத்து வந்து விட்டாள். சாரலின் பிறந்தநாள் விழாவில் கேக் வெட்டப்படும் வரை, வைட் பாரஸ்ட் கேக் வெட்டுவார்கள் என்றே ராமசாமி நினைத்திருந்தார்.  ஆனால் அவர்கள் ப்ளாக் பாரஸ்ட் வாங்கி வந்துவிட்டார்கள்.

“சுமிக்கு ப்ளாக் பாரஸ்ட் தான் புடிக்கும்” வர்ஷினி சப்தமாக யாரிடமோ சொன்னது ராமசாமியின்  காதில் தீயாய் விழுந்தது.

‘சுமி சுமி சுமி. இந்த வர்ஷினிகூட இப்படி மாறிட்டாளே! ஆறாவது படிக்கும் போது டியூஷன் முடிச்சு வீட்டுக்கு தனியா வர பயப்படுவான்னு அரை கிலோமீட்டர் நடந்தே போய் கூட்டிட்டு வருவேனே. எல்லாத்தையும் மறந்துட்டாளே!’ ராமாசாமி நொந்துக் கொண்டார். ஆனால் இப்படி சுணங்கி நிற்பதை விட ஏதாவது செய்து சுமியை இந்த வீட்டிலிருந்து அனுப்பிவிட்டால் மீண்டும் தான் இழந்த பழைய அங்கிகாரத்தை பெற்றுவிடலாம் என்று நினைத்தார். தன் எதிர்ப்பை பதிவு செய்யும் பொருட்டு உண்ணாவிரதம் இருக்க முடிவு செய்தார். பார்ட்டி அரங்கிலிருந்து கோபமாக வெளியேறினார். ஆனால் அவரை யாரும் சட்டை செய்யவில்லை. இரண்டு நாட்கள் தன் அறையிலேயே காலம் கழித்தார். வேலைக்காரி வந்து உணவை வைத்துவிட்டு சென்றாள். வேறுயாரும் அவரை காண வரவில்லை. ஏன், அவர் மனைவி சித்ராகூட சுமியை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டாள்.

அன்று அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து தீம் பார்க் சென்றபோது சுமி ஓடிச்சென்று காரின் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டது ராமசாமிக்கு பொறாமையை ஏற்படுத்தியது. அன்றிரவு சுமிக்கு பாடம் கற்பிக்க முடிவு செய்தார்.

இரவு தீம் பார்க்கிலிருந்து தாமதமாக வந்த அனைவரும் களைப்பில் உறங்கிப்போயினர். சுமி ஹாலிலேயே சோபாவில் படுத்துக்கொண்டாள்.

மணி இரவு பன்னிரெண்டு. தூக்கமில்லாமல் தோட்டத்தில் உலாத்திக்கொண்டிருந்த ராமசாமி ஹாலிற்கு வந்தார். சுமி அருகே வந்தவர், ஓங்கி சுமியின் கன்னத்தில் ஓர் அறை அறைந்துவிட்டு விறுட்டென்று சோபாவின் பக்கவாட்டில் மறைந்துக்கொண்டார்.

பதறியடித்து விழித்த சுமி பயத்துடன் அக்கம்பக்கம் பார்த்தாள். இருட்டில் எதுவும் தெரியவில்லை. கன்னத்தை தடவிக்கொண்டே மீண்டும் உறங்கிப்போனாள்.

ராமசாமிக்கு பெருமிதமாக இருந்தது. மறுநாளும் அதே நேரத்தில் அதேபோல் சுமியின் கன்னத்தில் அறைந்தார். பதறிய சுமி எழுந்து வர்ஷினியின் அறைநோக்கி ஓடினாள். அவள் அறை தாளிடப்பட்டிருந்ததால் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழித்தாள்.

அவளுக்கு அங்கே தனியாக இருக்க பயமாக இருந்தது. வெளியே வராந்தாவிற்கு வந்தாள். இருட்டாக இருந்தது. கதவருகே ஒளிந்துகொண்டிருந்த ராமசாமி ‘உர்’ ‘உர்’ என்று உறுமினார். அந்த சப்தம் சுமியை மேலும் பயமுறுத்தியது. இரவெல்லாம் தூங்காமல் அறையில் உலாத்தினாள். ராமசாமி நிம்மதியாக படுத்துறங்கினார். மறுநாள் காலையில் ராமசாமி நடு அறைக்கு வந்தபோது அனைவரும் பரபரப்பாக இருப்பதைக் கண்டார்.

சுமிக்கு ஜூரம். அவள் சோபாவில் படுத்திருந்தாள். வர்ஷினி அழுதுக் கொண்டிருந்தாள். “அதெல்லாம் சரியாகிடும்” வர்ஷினியின் தந்தை அவளை தேற்றினார். ராமசாமிக்கு எதையோ சாதித்துவிட்ட சந்தோசம், வெளியே ஓடி வந்து ஆனந்தக் கூத்தாடினார்.

சுமிக்கு ஜூரம் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. டாக்டர் வந்து ஊசி போட்டு மருந்து கொடுத்துவிட்டு போனார். உடல்நிலையில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. பிடித்ததை வாங்கி தந்தால் உடல் நிலை தேறும் என்று யாரோ சொல்ல, சுமிக்கு பிடித்த ப்ளாக் பாரஸ்ட் கேக் வாங்கி வந்து அவள் முன்பு வைத்தார்கள். ஆனால் அவள் கண்களை திறக்கவில்லை. வர்ஷினி சுமி அருகேயே படுத்துக் கொண்டாள். ராமசாமி தன் அறையில் உறங்கிப் போனார்.

திடிரென்று வர்ஷினியின் அழுகுரல் கேட்டது. ராமசாமி வந்து பார்த்தபோது சுமி இறந்திருந்தாள். சில நாள் சோகமாக இருந்த வர்ஷினி திரும்பி ஊருக்கு சென்றுவிட்டாள். அன்றிரவு, இரவில் ராமசாமி தனியாக உறங்கிக் கொண்டிருக்க சுமியின் ஆவி வந்து அவர் கன்னத்தில் ஓங்கி அடித்தது. ராமசாமி திடுக்கிட்டு விழித்தார். வெளியே எட்டிப் பார்த்தார். சுமி சோபாவில் படுத்திருந்தாள். வர்ஷினி அவள் அருகே அமர்ந்திருந்தாள்.

ராமசாமி வர்ஷினி அருகே செல்ல, அவள் ராமசாமியை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டு அழுதாள். ராமசாமிக்கும் கண்கள் கலங்கின. தன் எண்ணம் இவ்வளவு மோசமாக போய்விட்டதை எண்ணி வருந்தினார். சுமியை பார்த்தார். அவள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அருகே சென்று, முன்பு தான் அறைந்த அவளின் கன்னத்தை தடவினார். காலையிலிருந்து கண்களை திறக்காமல் இருந்த சுமி, நிதானமாக தன் கண்களை திறந்தாள். ராமசாமி அவளை பாசமாக பார்த்தாள். வர்ஷினிக்கு சந்தோசம். “அப்பா சுமி முழிச்சிட்டா” என்று கத்தினாள். ராமசாமி சுமியின் கன்னத்தை மீண்டும் தடவ, அவள் ராமசாமியை பார்த்து ‘மியாவ்’ என்று பாசமாக கத்தினாள். ராமாசாமியும் தன் சந்தோசத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ‘லொள்’ ‘லொள்’ என்று இரண்டு முறை குறைத்தார்.

சிகண்டினி- சிறுகதை

நான் அவளுடன் உரையாடியதில்லை. நான் இந்த வீட்டிற்கு குடிவந்த இரண்டு வருடத்தில், என் ஹவுஸ் ஓனர் தவிர அக்கம்பக்கத்தில் இருக்கும் யாரிடமும் உரையாடியதில்லை. மாடியில்தான் என்னுடைய அறை. தினமும் காலையில் மொட்டை மாடியில் எட்டு நடைப்பயிற்சி செய்வேன். பின் சிறிதுநேரம் தெருவை வேடிக்கைப் பார்ப்பேன். அமைதியான குறுகலான தெரு.

தெருவின் ஒரு மூலையில் பெரிய சுப்ரமணிய சாமி கோவிலும், இன்னொரு மூலையில் சூலக்கரை மாரியம்மன் கோவிலும் இருக்கிறது. அங்கே மட்டும் அவ்வப்போது கூட்டத்தை காணலாம். மற்றப்படி சலனமற்ற தெருவில் என்னை அதிமாக எதுவும் கவர்ந்ததில்லை, பத்து மணிக்குத்தான் எனக்கு வங்கி. வீட்டிலிருந்து ஒன்பதரை மணிக்கு கிளம்பினால் போதும். நான் காலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிடுவேன்.

காலை ஆறரை மணி வாக்கில் அவள் அழகாக கோலம் போடுவாள். தினமும் கலர் கோலம்தான். முதலில் அவள் என்னை சட்டை செய்யவில்லை. ஒருநாள் எதார்த்தமாக மேலே நிமிர்நது பார்த்தவள் விருட்டென்று தலையை குனிந்து கொண்டாள். மறுநாளிலிருந்து ஓரக் கண்ணில் என்னை தேடுவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். இருவரும் பார்த்துக் கொள்வதோடு சரி. எதுவும் பேசியதில்லை. கோலம் போடும் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே அவளை வெளியில் காண முடியும். நான் விடுமுறை நாட்களில் வீட்டில் இருக்கும் போது அவள் வெளியே வருவாளா என்று பார்த்திருக்கிறேன். அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வர நேர்ந்தாலும் அவளை தேடி இருக்கிறேன். ஆனால் அவள் வெளியே வந்ததில்லை. சில நேரங்களில் அவள் வீட்டு வாசலை பார்த்தவாரே கடந்து சென்றிருக்கிறேன். எப்போதும் அவள் வீட்டில் பெரிய சலசலப்பு இருந்ததில்லை. வயதான பெரியவரொருவர் திண்ணையில் படுத்திருப்பார். அவள் அருகில் ஒரு பாட்டி அமர்ந்து புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருப்பாள்.

அன்றும் இந்த காட்சியை கடந்து முதன்முதலில் அந்த மாரியம்மன் கோவிலுக்கு சென்றேன். அன்று எனக்கு பிறந்தநாள்.  பூசாரி கேட்டார், “தம்பி புதுசா?”  நான் புன்னகை செய்தேன்.

“பூஜா வீட்டுக்கு எதிர் வீட்லதான இருக்கீங்க?” என்றார்.

அவள் பெயர் பூஜாவின் இருக்கலாம். நிச்சயம் அவள் பாட்டியின் பெயர் பூஜாவாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. அந்த வீட்டில் அவளையும் அவர் பாட்டியையும் தவிர வேறு பெண்கள் யாருமில்லை.

நான் அவள் பெயர் எனக்கு தெரியாது என்பது போல் அமைதியாக நின்றேன்.

“அதான் நம்ம ஆல்பர்ட் வீடு”

நான் ‘ஆம்’ என்று தலையசைத்தேன். “நீங்க நாம்மாளுனு தெரியாம போச்ச்சே” என்றாவாறே அவர் அம்மனுக்கு அர்ச்சனை செய்ய தொடங்கினார். பூசாரி என்னுடைய அவுஸ் ஓனர் ஒரு கிருஸ்துவர் என்பதால் நானும் ஒரு கிருஸ்துவன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். எனக்கு மதங்களில் நம்பிக்கை இல்லை என்பதை நான் அவரிடம் சொல்லிக்கொள்ள விரும்பவில்லை.

என்னிடம் தீபாராதனை தட்டை நீட்டினர். நான் தீபத்தை ஒத்திக் கொண்டு, பத்து ரூபாயை எடுத்து தட்டில் போட்டேன். அவர் அதை எடுத்து தன் இடுப்பில் முடிந்து கொண்டார்.

“எப்டி இருந்த கோவில் தெரியுமா தம்பி, ஆளுங்க வரதே குறைஞ்சு போச்சு….

“தெக்கால இருக்கே அது பேரே பாப்பாரத் தெரு. இப்பவும் பாருங்க. தெருவுக்கு நடுவல பெருமாள் கோவிலிருக்கு, ஆனா கும்புட தான் ஆள் இல்ல. யார் யாரோ எங்கிருந்தோ வந்து வீடுங்கள வாங்கி சிலுவையை நட்டுவச்சுட்டு போய்டாங்க. என்னத்த சொல்ல, அவங்க சாமி அவங்களுக்கு” என்றார்.

பூசாரியிடம் அவளைப் பற்றி கேட்கலாமா என்று யோசித்தேன். ஊர்விட்டு ஊர் வந்து வேலை செய்கிறோம். எதற்கு தேவை இல்லாத பிரச்சனை என்று விட்டுவிட்டேன். எப்போதாவது அந்த கோவிலுக்கு போனால், பூசாரி எதையாவது பேசுவார். ஆனால் நான் ஒருபோதும் பூஜாவைப் பற்றி கேட்டதில்லை. பல மாதங்கள் வேகமாக ஓடியது. நானும் பூஜாவும் பார்வையை பரிமாறிக் கொள்வதோடு சரி. எப்போவதாவது புன்னகை செய்யலாமென்று யோசிப்பேன். தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொள்வதற்குள் அவள் உள்ளே சென்றுவிடுவாள்.

அன்று இரவு பத்துமணி இருக்கும். யாரோ கத்தும் சப்தம் கேட்டது. நான் ஜன்னல் வழியே பார்த்தேன். அவள் வீட்டின் வாசலில் ஒரு கார் நின்றுகொண்டிருந்தது. ஒருவர் திண்ணை அருகே நின்றுகொண்டு சப்தமாக கத்திக் கொண்டிருந்தார், “அசிங்கத்த விடலையா நீ. குடும்பத்துல யாருக்குமில்லாத பழக்கம் ஏண்டி உனக்கு?. பொம்பள பொம்பளையா தான் நடந்துக்கணும். திருந்துவனுதான இங்கே கொண்டாந்து விட்டேன்…”

பூஜா எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள். எனக்கு ஏதோ புரிந்தது போல் இருந்தது. எதுவும் புரியாதது போலும் இருந்தது. என்னை அறியாமலேயே என் முகம் ஏதோவொரு அருவருப்பை வெளிப்படுத்தியது. நான் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

என் அறை இருட்டாக இருந்தது. இருட்டிற்கு நடுவில் நின்று தான் அவள் வீட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து தான் கவனித்தேன், அந்த இரண்டு கண்கள் என் ஜன்னலை நோக்கி இருந்ததை. அந்த மனிதன் சப்தமாக கத்திக் கொண்டிருந்தார். பூஜா அதை சட்டை செய்யாமல், என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இருட்டில் நான் நிற்ப்பது யாருக்கும் தெரியாது என்று எண்ணினேன். அந்த கண்கள் என்னைவிட்டு அகலவே இல்லை. அவள் முகம் சாந்தமாக இருந்தது. அவள் என்னைப் பார்த்து புன்னகை செய்தது போல் இருந்தது. என் உடல் நடுங்கியது. நான் வேகமாக ஜன்னலை அடைத்துவிட்டேன்.

மறுநாள் காலை கோலம் போட அவள் வரவில்லை. நான் வழக்கம் போல் வேலைக்கு சென்றேன். அவள் வீட்டின் வாசலில் தாத்தாவும் பாட்டியும் இருந்தார்கள். மாரியம்மன் கோவில் பூசாரி புன்னகை செய்தார்.

வங்கியில் வேலை அதிகமாக இருந்தது. அரசாங்கம் ஐநூறு ருபாய் ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டுக்கள் செல்லாது என்று சொல்லிவிட்டதால் வழக்கத்திற்கு அதிகமாக வேலை பளு இருந்தது. அதனால் சாயங்காலம் கிளம்ப தாமதமாகிவிட்டது. தெருமுனையில் மாரியம்மன் கோவில் அடைக்கப் பட்டிருந்தது. ஒரு போலிஸ் கான்ஸ்டபிள் என்னை கடந்து சென்றார். வீட்டின் அருகே வரும்போது தான் பார்த்தேன், பூஜாவின் வீட்டின் வாசலில் ஓரிருவர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். வாசலில் பூஜாவின் கோலம் இருக்குமிடத்தில் நீர் கோலம் கண்ணில் பட்டது. சில பூக்கள் சிதறிக் கிடந்தன. ‘தத்தாவா பாட்டியா என்று தெரியவில்லை.’ வாசலில் இருந்தவாறே வீட்டை பார்த்தேன். தாத்தா அதே இடத்தில் படுத்து இருமிக் கொண்டிருந்தார். அவர் தலைமாட்டில் அமர்ந்தவரே பாட்டி அழுதுகொண்டிருந்தாள். வீடெல்லாம் கழுவிவிடப் பட்டிருந்தது.

நான் விருடென்று அங்கிருந்து நகர்ந்து மாடி ஏறினேன். என் வீட்டின் ஜன்னல் அடைக்கப்பட்டிருந்தது. அதை திறக்க தைரியம் வரவில்லை. இன்றுவரை அந்த ஜன்னல் திறக்கப்படவில்லை.

நண்பர்களற்றவனின் கதை- சிறுகதை

எனக்கு நண்பர்கள் இல்லை என்று சொன்னால் நீங்கள் நம்ப மறுக்கலாம். அப்படியே நம்பினாலும் நண்பர்களின்றி வாழ்பவனின் வாழ்க்கையை தெரிந்துக் கொள்வதில் என்ன சுவாரஸ்யம் இருந்துவிடப் போகிறது என்று எண்ணலாம். உண்மையில், உலக வாழ்கையே சுவரஸ்யமற்றது தான். சுவரஸ்யமென்பது வாழ்கையினுள் நாம் வழிய திணித்துக் கொள்ளும் பொய். அதனால் என் வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமற்று போனதைப் பற்றி நான் அலட்டிக் கொள்வதில்லை. ஆனால் சிலபல நண்பர்களோடு திரிந்த நான் இப்படி நண்பர்களற்றுப் போனதை எண்ணும் போது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு, பிப்ரவரி மாதத்தில், அதிக எதிர்பார்ப்புடன் வெளியாகி ஓடாமல் போன அந்த திரைப்படத்தின் முதல்நாள்- முதல்காட்சி- முதல்டிக்கெட்டை குரோம்பேட்டையில் உள்ள ஒரு திரையரங்கில் நான் வாங்கிய போது என் பின்னே வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்த எழுபது பேரும் என் நண்பர்கள்தான். அன்று திரையரங்கில் முழுக்கமுழுக்க எங்களுடைய கல்லூரி மாணவர்களே இருந்தனர். அதில் பெரும்பாலானோர் எனக்கு நன்கு பரிச்சயமானவர்கள். மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்களென்று என்னுடன் எப்போதும் வலம் வந்த ஐந்தாறு பேரும் இப்போது இல்லை. இன்று யாருமற்ற ஒருவனாய் இங்கே இரண்டு குதிரைகளுக்கு மத்தியில் அமர்ந்திருக்கிறேன். பார்க் ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்ததுமே சுவற்றை ஓட்டியிருந்த கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த இரண்டு குதிரைகளும் என்னை பாந்துவமாக பார்ப்பது போல் இருந்ததால் அதன் நடுவே போய் அமர்ந்துகொண்டேன். அந்த குதிரைகள் ஒன்றை ஒன்று சட்டை செய்யாமல் நின்றுக் கொண்டிருந்தன. நண்பர்களற்ற குதிரைகள்..

எவ்வளவு நேரம் ஓடியது என்று தெரியவில்லை. “ஆம்பள குதிரைய பாக்க வருவானுங்க” அங்கே இருந்த குண்டு பெண்மணி சொன்னாள். எனக்கு அவமானமாக இருந்தது. எழுந்து நடந்தேன்.

கல்லூரியில் என்னுடைய கேங் பெரியது. எப்போதும் பதினைந்து இருபது பேர்களாக சேர்ந்து கல்லூரி ஹாங்கரில் அமர்ந்து அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்போம். என்ன பேசினோம் என்று நினைவில்லை. ஆனால் இப்போது அப்படி பேசியதை எண்ணும் போது தொலைந்து போன மகிழ்ச்சி ஒரு நிமிடம் மீண்டும் மனதை தொட்டுவிட்டு போகிறது.  மூன்று வருடங்கள் நண்பர்கள் புடை சூழ வாழ்க்கை நகர்ந்தது. இறுதி ஆண்டில், சேர்மேன் தேர்தலின்போது நடந்த பிரச்சனையில் நிறைய பேர் பிரிந்து சென்றுவிட்டனர். இரண்டு மூன்று நண்பர்கள் மட்டுமே மிஞ்சினர்.

பின் திரைகடல் ஓடி திரவியம் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டதால் அந்த நண்பர்களும் தொடர்பற்று போனார்கள். தன்னுடைய ஒரு தலைக்காதல் கதைகளை பற்றி இரவு பன்னிரண்டு  மணிக்கு போன் செய்து கிட்டதட்ட ஆறுவருடங்களுக்கு மேல் புலம்பிக் கொண்டிருந்த ஒரே ஒரு நண்பனும், தான் காதலித்த பெண்ணையே இறுதியாக இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு கை பிடித்துவிட்டதால், என் தொடர்பை துண்டித்துக் கொண்டான்.

எல்லா நண்பர்களும் கடைசி வரை உடன் வர மாட்டார்கள் என்று என் பழைய நண்பன் பாபா அடிக்கடி சொல்வான். ஆனால் உன்னுடனே உனக்காகவே சாவேன் என்றெல்லாம் பேசியவர்களும் பிரிந்து சென்றுவிட்டார்கள் என்பதைதான் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. வாழ்க்கை இரக்கமற்றது. அது நம்மை பயன்படுத்திக் கொண்டு, மாங்கொட்டை போல் சப்பி போட்டுவிடுகிறது. அல்லது நாம் மற்றவர்களை பயன்படுத்திக் கொண்டு விலகி வந்து விடுகிறோம்.

சிறிது தூரம் நடந்ததும் அந்த ஹோட்டல் போர்டு பெரிதாக இருந்தது. அதை பார்த்ததும் தான் அங்கே நான் ஏன் வந்தேன் என்று உரைத்தது. வங்கியில் ஒரு ட்ரைனிங்கிற்காக அனுப்பி இருந்தார்கள். ஒருவாரம் அமரவைத்தது credit monitoring, credit appraisal, NPA management என்று ஏதேதோ பேசுவார்கள். எல்லாம் ஆட்டிற்கு மாலை போடும் கதை தான்.

வங்கியிலும் எனக்கு பெரிதாக நண்பர்கள் என்று யாருமில்லை. பெரும்பாலும் என்னுடன் வேலை செய்பவர்கள் என்னைவிட வயதில் மூத்தவர்கள். மேலும் ஏதோ அடிமை போல் அவர்கள் வேலை செய்வது எனக்கு எரிச்சலை தரும். கொஞ்சம் உரையாடினால் என்னையும் அடிமையாக மாற்றிவிட முயற்சி செய்வார்கள் அதனால் அவர்களிடமிருந்து விலகியே இருந்தேன். எப்போதும் நான் உண்டு என் வேலை உண்டு என்று இருப்பேன்.

வங்கி ஐந்து மணிக்கு முடியும். ஏழு மணி வரை சும்மா உக்காந்திருக்க வேண்டும். “ஆபிசர் 24 மணி நேரமும் வேலை செய்யனும்” என்று வங்கி மகான்களும் மாக்கன்களும் சொல்வார்கள்.  எனக்கு கடுப்பாக தான் இருக்கும். வேறு வழியின்றி அமைதியாக அமர்ந்திருப்பேன். பைத்தியம் பிடிப்பது போல் இருந்தாலும் நான் என்னெதிரே இருக்கும் கணினியின் திரையை பார்த்தவாறே மனதில் சூரத்தின் சுத்தமான அழகான சாலையில் விளக்கொளி நிறைந்த மாலை வேலையில் அந்த பஞ்சாபி தோழியின் கை கோர்த்து நடந்து செல்வேனே தவிர பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் சக ஊழியருடன் தப்பித்தவறி கூட உரையாடிவிட மாட்டேன்.

நான் எங்கெங்கோ வேலை பார்த்திருக்கிறேன். பொதுவாக எல்லா அலுவலகங்களிலிலும் இரண்டு வகையான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். முதலாம் வகையினர், தங்கள் வேலையை நேர்மையாக  செய்பவர்கள். அவர்கள், மற்றவர்களோ நிர்வாகமோ தங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று அலட்டிக் கொள்ளமாட்டார்கள். இன்னொரு வகையினர் உண்டு. அவர்களின் முதல் குறிக்கோள் நிர்வாகத்திடம், நிர்வாகத்தின் பிரதிநிதிகளிடம் நல்ல பேர் வாங்குவது.  வேலை செய்வதெல்லாம் அவர்களுக்கு இரண்டாம் பட்சம். நான் முதல் ராகம். அதனாலேயே எனக்கு நிறைய பிரச்சனைகள் வந்தது. நல்ல பெயர் வாங்குவதை பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாததால் கெட்டப் பெயர் தேடி வந்தது.  நல்ல பேர் வாங்குபவர்களை மட்டும்தான் ட்ரைனிங் வொர்க்ஷாப் எல்லாம் அனுப்புவார்கள். இந்த முறை, அரங்கில் இரண்டு இருக்கைகள் காலியாக இருந்ததால் என்னையும் அனுப்பினார்கள்.

நான் அமைதியாக கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டேன். அறையில் நிறைய பேர் இருந்தும் நான் தனித்துவிடபட்டவனாகவே இருந்தேன். எனக்கு வொர்க்ஷாப்பில் ஆர்வம் வரவில்லை. ரகசியமாக என்னுடைய கிண்டிலில் தஸ்தயெவ்ஸ்கி படிக்கத் தொடங்கினேன்.  .

‘இறுதியாக அவன் அவள் அருகே சென்றான். அவனுடைய கண்கள் மின்னின. அவன் தன் இரண்டு கைகளையும் அவள் தோல் மேல் வைத்து, அவளுடைய கலங்கிய கண்களை பார்த்தான். காய்ச்சலால் சோர்வுற்றிருந்த அவனது கண்கள் அவளை ஊடுருவியது. அவன் உதடுகள் துடித்தன. திடிரென்று அவன் சாஸ்டாங்கமாக தரையில் விழுந்து, அவள் கால்களை முத்தமிட்டான். ஒரு பைத்தியக்காரனிடமிருந்து விலகிச் செல்பவளை போல அவள் விலகினாள். ஆம், அவன் பார்ப்பதற்கு பைத்தியக்காரன் போலவே தோன்றினான்’

“அவ்ளோ பிசியா?” குரல் கேட்டு நிமிர்ந்தேன்.

“ப்ரேக்ல கூட அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா சார் என்ன படிக்குறீங்க?” அவள் ஆங்கிலத்தில் கேட்டாள். நான் அவளை அங்கே எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவள் என்னோடு சேர்ந்து இந்தியா முழுவதும் சுற்ற வேண்டும் என்று கொல்கத்தாவில் வைத்து சொன்ன கன்னடப் பெண்.  எனக்கு திருமணம் என்று தெரிந்ததும் என்னை வாட்ஸாப்பில் ப்ளாக் செய்துவிட்டு காணாமல் போய் விட்டாள். அவள் ட்ரைனிங்கிற்காக ஹுப்ளியிலிருந்து வந்திருந்தாள்.

“ஹுக்கா பார் கூட்டிட்டு போறியா?” என்று  இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு  அலிபூரில் தங்கியிருந்த போது கேட்டவள் அவள்தான்.

நான் புன்னகை செய்தேன். எனக்கு ஆசையிருந்தாலும் பெரிதாக ஆர்வம் இல்லை. “நான்….” என்று இழுத்தேன்.

“நீ ரொம்ப நல்லவன். உன்னை நம்பி எங்கேயும் வரலாம்” என்றாள்.

அஞ்சுனா கடற்கரையில் படுத்துக் கொண்டு நட்சத்திரங்களை பார்ப்பதை போல் இருந்தது. நாங்கள் நெருங்கிய நண்பர்களாகிப் போனோம்.

நான் கொல்கத்தாவில் ஒரு பெரிய முகலாய ரெஸ்டாரண்டில் மேஜை புக் செய்து வைத்துவிட்டு அவளை அழைத்த போது,

“எல்லாம் தப்பா பேசுவாங்கடா. சாரிடா… திஸ் பீபில் ஆர் சோ சிக்” என்றாள்

நான் சரி என்று சொல்லிவிட்டு போனை துண்டிக்கலாம் என்று நினைத்த போது,

“உன் கூட சேர்ந்து ஒரு நாள் புல்லா சுத்தணும்” என்றாள். அன்றே முடிவு செய்துவிட்டேன், அவளை புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யக் கூடாதென்று.

“பேசுறதே இல்ல. வாட்ஸாப்ல ஒரு ஹாய் கூட அனுப்பல… ஆல்மோஸ்ட் ஒன் இயர் ஹோகயானா!” கண் சிமிட்டி  வினவினாள்.

“I couldn’t ping you. some problem in your whatsapp…” என்று சொன்னேன். வேகமாக தன் மொபைலை எடுத்து வாட்ஸாப்பை பார்த்தாள். எதுவும் சொல்லவில்லை. ட்ரைனிங் ஒரு வாரம் நடந்தது. என்னை unblock செய்வாள் என்று எதிர்பார்த்தேன். செய்யவில்லை. கடைசி நாளன்று, “உன் வைப்ப இன்ட்ரோ பண்ணவே இல்ல….” என்று கேட்டாள். நான் புன்னகை செய்தேன்.

“வாழ்க்கையில் ஒரு முடிவை எதற்காக எடுக்கிறோமென்று தெரியவில்லை. ஒன்றிலிருந்து ஓடி தப்பித்து கொள்வதாக நினைத்து இன்னொன்றில் சிக்கிக் கொள்கிறோம்” என்று அவளிடம் சொன்னேன். அந்த சந்தர்ப்பத்தில் அத்தகைய வசனம் தேவை இல்லைதான்.

“நீ இஞ்சினியரிங் விட்டு வந்திருக்க கூடாது….” என்றாள். பின் ஏதேதோ பேசினாள். பேசிகொண்டிருக்கும்போதே bye என்று சொல்லிவிட்டு ஓடிவிடுவது அவளது வழக்கம். அன்றும் அதை செய்தாள். அவளை புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதோ நிரந்தரமான தோழி என்று நினைப்பதோ மனப்பிறழ்வில் கொண்டு விட்டுவிடும்.

கடைசியாக அறையைவிட்டு வெளியே வரும்போது “எங்க ஊருக்கு வா. சுத்திக் காட்டுறேன். உன்னமாதிரி இப்டி கண்டுக்காம ஓடிட மாட்டேன்” என்றாள். நான் திரும்பி பார்க்காமல் வெளியே வந்தேன்.

மீண்டும் அதே வழி. அங்கே அந்த குதிரைகள் இல்லை. ஒருவேளை குதிரைகளுக்கு நண்பர்கள் கிடைத்துவிட்டார்கள் போலும்!

ட்ரெயினில் எதையோ நினைத்துக் கொண்டே வந்தேன். அது செங்கல்பட்டு ட்ரைன் என்பதால் முதல் வகுப்பிலும் கூட்டம் அதிகமாகவே இருந்தது. நான் கதவருகே நின்றவாறே சாய்ந்துகொண்டு, சிறுகதை படித்துக் கொண்டு வந்தேன். யதார்த்திலிருந்து தப்பித்து செல்ல புனைவுகள் தேவைப்படுகின்றன. தினமும் காலையும் மாலையும் பயணம் சிறுகதைகளுடன் தான் கழிகிறது. மனதிற்கு பிடித்தவர்களின் மடியில் முகம் புதைத்துக்கொண்டு அழும் நிறைவை நல்ல சிறுகதை தந்துவிடும்.

ட்ரைன் நின்றது. பலர் இறங்கினர். எந்த நிலையம் என்று பார்க்க தலையை தூக்கிய போது, எதிரே நின்றவரை கவனித்தேன். அவர் பேண்ட்டில் ஜிப் போட மறந்திருந்தார். அதை அவரிடம் சொன்னால் என்னை தவறாக நினைத்துவிடுவாரோ என்று தோன்றியது.

சுற்றிமுற்றும் பார்த்தேன். எல்லோரும் அவர்கள் வேலை பார்த்தார்கள். என்ன நினைத்தாலும் பாராவயில்லை சொல்லிவிடலாம் என்று முடிவெடுத்து, ‘சார் ஜிப்’ என்று சன்னமான குரலில் சொன்னேன். அவர் ‘oops’ என்றவாறே ஜிப்பை போட்டுக்கொண்டு என்னை பார்த்து நன்றியுணர்வோடு புன்னகைத்தார். நான் தலையை திருப்பிக்கொண்டேன். அவர் என்னிடம் உரையாட முயற்சி செய்பவரை போல் என்னை பார்த்து கொண்டு வந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது. நான் அவரை நிமிர்ந்து பார்க்க கூச்சப் பட்டு புத்தகத்தை கவனித்தேன்.

‘அப்போதுதான் பூத்த ஒரு பூ மாதிரி, மழையில் நனைந்த சாலை ஓரத்து மரம் மாதிரி, ஓடைக் கூழாங்கல் மாதிரி வெளிப்பட்டாள் மரி’

ட்ரைன் பல்லாவரத்தில் நின்றது. இறங்கிய அவர் என்னை திரும்பி பார்த்து,

“தம்பி இத சொல்ல ஏன் கூச்ச படுற. என் பையன் வயசுதான் இருக்கும் உனக்கும்…”

நான் சங்கடமாக புன்னகைக்க, அவர்,

“ஹாப்பி பிரெண்ட்ஷிப் டே” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார்.

பிரெண்ட்ஷிப் டே என்று அவர் சொன்னதும் உரைத்தது, எதற்காக நண்பனை வெளியே தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்? வீட்டிற்கு போக வேண்டும். ஒருவேளை என் மனைவி எனக்கொரு நல்ல தோழியாக இருக்க கூடும்.