சினிமா மேட் இன் சீனா

உலகிலேயே அதிக படங்கள் தயாரிக்கும் நாடுகளின் பட்டியலில் மூன்றாவது இடத்தில் இருக்கும் நாடு சீனா. அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் முறையே முதல் மற்றும் இரண்டாம் இடத்தில் இருக்கின்றன. சீனாவில் படைப்பு சுதந்திரம் குறைவு என்பதால், சீன ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்பை சீன படைப்பாளிகளால் பூர்த்திசெய்ய முடியவில்லை. அதனால் சீனர்கள் ஹாலிவுட்டை ஆதரிக்கத் தொடங்கிவிட்டனர். விளைவு, சீனாவில் ஆண்டுக்கு பல நூறு படங்கள் தயாரிக்கப்பட்டாலும், சீனா அதிகம் கல்லாக் கட்டுவது ஹாலிவுட் படங்களின் மூலமே..

1960-களில் சீனாவில் நடந்த கலாச்சார புரட்சியின் விளைவு, அங்கு பெரும்பாலான பழைய சீன படங்கள் தடை செய்யப்பட்டது. வெளிநாட்டுப் படங்களை சீனாவில் திரையிட முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. புதிதாக எடுக்கப்படும் படங்களுக்கும் நிறைய கட்டுபாடுகள் விதிகப்பட்டது. 1980-களுக்கு பின் இந்த நிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறியது. திரைப்படத்துறையின் மீது இருந்த கட்டுபாடுகள் தளர்ந்தன.

1994-யில் ஹாலிவுட் படங்களுக்கு சீனாவின் கதவு மீண்டும் திறக்கப்பட, அன்று முதல் இன்று வரை டைட்டானிக், அவதார், அயன் மேன், லைப் ஆப் பை என பல பிரபலமான அமெரிக்கப் படங்கள் சீன மொழியில் வெளியாகி வருகிறது. இதன்மூலம் அமெரிக்கா சீனா இரண்டுமே பல ஆயிரம்கோடி வருமானம் ஈட்டுகிறது.

ஆண்டொன்றுக்கு சீனாவில் 34 அந்நியப் படங்கள் அனுமதிக்கப்படுகின்றன. அந்த 34 படங்களில் தங்கள் படமும் ஒன்றாக இருக்கவேண்டும் என்று பிரபல ஹாலிவுட் திரைப்பட நிறுவனங்கள் ஒவ்வொன்றும் போட்டி போடுகின்றன. ஆனால் எந்த வெளிநாட்டு படமாக இருந்தாலும், சீனத் திரைப்பட தணிக்கைக் குழுவால் தணிக்கை செய்யப் பட்ட பிறகுதான் சீனாவில் வெளியிட முடியும்.  அதில் அவர்கள் வன்முறை காட்சிகள், கோரக் காட்சிகள், சீனர்களுக்கு எதிரான காட்சிகள் என சீனாவிற்கு ஒவ்வாத காட்சிகள் எது இருந்தாலும் நீக்கி விடுவார்கள்.

அமெரிக்கத் தணிக்கைக்கு கடும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் க்வெண்டின் டரண்டினோ போன்ற இயக்குனர்கள் கூட, சீனாவின் தணிக்கைக் குழுவிற்கு கட்டுப்பட்டு செல்கிறார்கள். டரண்டினோவின் சமீபத்திய படமான ஜாங்கோவின் சீன மொழிப்பெயர்ப்பில் பல வன்முறை காட்சிகள் நீக்கப்பட்டுவிட்டன.

இன்றளவும் சீனர்களை வில்லன்களாகவும், சீனாவை சாத்தான்களின் பூமியாகவும்  சித்தரிக்கும் ஹாலிவுட் படங்கள் வந்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. அவ்வாறான படங்களை சீனாவில் எப்படி வெளியிடுவது? அதற்கும் வழி வந்துவிட்டது. பல கோடிகளை இறைத்து, நவீன தொழில்னுட்பத்தின் உதவியுடன் படத்தில் இடம்பெறும் சீன வில்லன்களை கொரியன் வில்லன்கள் போல் மாற்றிவிடுகின்றனர். கடந்த ஆண்டு வெளியான ரெட் டான் (Red Dawn) திரைப்படத்தில் ஹாலிவுட் இதனை செய்தது. கிராபிக்ஸில் எல்லாமே சாத்தியமாகிவிடுகிறது. பின் சீனாவின் ஒப்புதலோடு அந்த படங்களை அங்கே வெளியிடுகின்றனர்.

உலகத்திலேயே அதிக படங்களை தயாரிக்கும் அமெரிக்கா, பாக்ஸ் ஆபிசில் முதல் இடம் வகிக்கும் அமெரிக்கா, ஏன் இவ்வளவு மெனக்கெட வேண்டும் என்ற கேள்வி எழலாம். அமெரிக்காவில் எடுக்கப்படும் படங்கள் வெறும் அமெரிக்க பாக்ஸ் ஆபிசை மட்டுமே நம்பினால், லாபம் பார்க்க முடியாது. ஒரு நாட்டில், திரைப்பட டிக்கெட்களை விற்பதன் மூலம் வரும் வருவாயே பாக்ஸ் ஆபிஸ் எனப்படுகிறது.

உலக பாக்ஸ் ஆபிசில் சீனா இரண்டாம் இடம் வகிக்கிறது. இதற்க்கு முன் இரண்டாம் இடம் வகித்த ஜப்பான், இப்போது மூன்றாம் இடத்திற்கு தள்ளப்ப்பட்டுவிட்டது. அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட சீனாவின் பாக்ஸ் ஆபிசை குறிவைத்தே ஹாலிவுட் சீனாவிற்கு கட்டுப்பட்டு செல்கிறது. 2.7 பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள சீன பாக்ஸ் ஆபிசை அமெரிக்கா இழக்கத் தயாராக இல்லை.

மேலும், பல ஹாலிவுட் படங்கள் அமெரிக்காவை விட சீனாவில் அதிக வருமானம் ஈட்டுகிறது. ஹாலிவுட் இயக்குனர் கேமரூனுக்கு சீனாவில் ரசிகர்கள் அதிகம். அவர் இயக்கத்தில் வெளிவந்து வெற்றிபெற்ற டைட்டானிக் முப்பரிமான வடிவம்பெற்று கடந்த ஆண்டு சீனாவில் வெளியிடப்பட்டது. உலகளவில், டைட்டானிக்-3D ஈட்டிய லாபத்தில் பெரும்பங்கு சீனாவில் இருந்துதான் வந்தது.

டைட்டானிக்கை விட அவதார் சீனர்களை சற்று அதிகமாகவே கவர்ந்துவிட்டது எனலாம். சீனாவின் ஜாங்க்ஜியாஜி (Zhangjiajie) தேசிய பூங்காவில் உள்ள மலை ஒன்றிற்ற்கு, ‘அவதார் மலை’ என பெயர் வைக்கும் அளவிற்கு அவதார் அங்கே சக்கை போடு போட்டது.

சீனர்களின் இந்த ஹாலிவுட் மோகத்தை அமெரிக்கா பயன்படுத்திக்கொள்ள நினைக்கிறது. அதனால்தான் சீனர்களுக்கு எதிரான காட்சிகளை நீக்குவது மட்டுமல்லாமல், சீனர்களை கவர்வதற்கென்றே பிரத்யேகமாக காட்சிகளை சேர்க்கவும் செய்கிறார்கள். சமீபத்தில் வெளியான அயன் மேன்-3 சீன வெளியீட்டில், பிரபல சீன நடிகை பான் பிங்பிங்கை சிறு வேடத்தில் நடிக்க வைத்துள்ளனர். மேலும் சீன நடிகர் வாங் நடித்த காட்சிகளையும் நீட்டித்துள்ளனர். இவை முழுக்க முழுக்க சீன ரசிகர்களை கவர்வதற்காக செய்யப்பட்ட ஒன்று.  அமெரிக்க வடிவத்தில் பான்பிங்பிங் நடித்த காட்சிகள் இடம்பெறவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இவை ஒரு புறம் இருக்க, சீன மொழியிலும் சில தரமான படங்கள் எடுக்கப்பட்டாலும் அவை உலக அளவில் பெரிதாக கவனிக்க படவில்லை. சீனாவில் நிறைந்திருக்கும் கட்டுப்பாடுகளே அதற்கு முக்கிய காரணம். இப்போது சீனாவில் அமெரிக்க படங்களை அனுமதிப்பதன் மூலம், சீனபடங்கள் உலக அளவில் கொண்டு செல்லப்படும் அமெரிக்க நிறுவனங்களின் மூலம். இது சீன சினிமாவையும் உலக அளவில் பேச வைக்கும்.

இந்தனை ஆண்டுகள் இல்லாத அளவுக்கு இப்போது மட்டும் ஏன் ஹாலிவுட் இவ்வளவு பிரயத்தனப்படுகிறது  ? நம்ம ஊர் பர்மாபஜார் போல் சீனாவிலும் டி.வி.டி மார்கெட் உண்டு. அங்கே எல்லா பிரபலமான ஹாலிவுட் படங்களும் சப்டைட்டில்களோடு கிடைக்கிறது. அதை பல கோடி மக்கள் விரும்பி வாங்குகின்றனர். எவ்வளவு முயன்றும் இதனை தடுக்கமுடியவில்லை. திருட்டு டி.வி.டிகளின் மூலம் யாரோ சிலர் லாபம் அடைவதைவிட , ஹாலிவுட்டே படத்தை நேரடியாக வெளியிட்டால் பல்லாயிரம் கோடி லாபம் பார்க்கலாம். அதனால் தான் ஹாலிவுட் இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வந்திருக்கிறது. சீனாவின் தணிக்கை குழு என்ன சொன்னாலும் தலையாட்டுகிறது.

ஹாலிவுட் மட்டும் அல்ல, பாலிவுட் படங்களுக்கும் சீனாவில் மவுசு கூடியுள்ளது. 3 இடியட்ஸ் படம் அங்கே சூப்பர் ஹிட். ராக்ஸ்டார் திரைப்படம் தாய்வான் டி.வி.டி மார்கெட்டில் மிகப்பிரபலம். இந்திய சீன அரசியல் காழ்ப்புணர்ச்சிகளை தாண்டி பாலிவுட் சீனாவில் எவ்வாறு ஜொலிக்கப் போகிறது என்பதை பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

சீனா இவ்வளவு வேகமாக பாக்ஸ் ஆபிசில் வளர்ந்தால், சீனவிற்க்கென்று படங்களின் காட்சிகள் மாற்றப்படும் காலம் மறைந்து, சீனவிற்க்கென்றே பிரத்யேகமாக படங்களை தயாரிக்கும் காலம் விரைவில் வந்திடும். உலகத் திரைப்படத்துறையை சீனாவே கட்டுப்படுத்தும் காலமும் வரலாம். ‘Made in china’ முத்திரையோடு படங்கள் வந்தாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை…

நைட் ஷிப்ட்

“Every Guilty Person is his Own hangman”-Lucius Annaeus Seneca

“தூ நைட் ஷிப்ட் மே ஆஜா ” திடிர்னு ஒருநாள் என் பாஸ் சொன்னான். பொதுவா ‘நைட் ஷிப்ட்’ யாரும் வரமாட்டங்க. எல்லாம் கல்யாணம் ஆனவனுங்க. இத்தனைக்கும் என்னோட சின்ன பசங்க. இங்கெல்லாம் அப்படித்தான். ரொம்ப சீக்கிரம் கல்யாணம் செஞ்சுபாங்க.  ராத்திரில மட்டும்தான்  பெண்டாளானும் யாரோ சொல்லிவச்சிட்டு செத்த எழுதப் படாத அந்த கவைக்குதவாத சட்டத்தை கண்மூடித்தனமா பின்பற்றுற நாட்டுல அவனுங்க ‘நைட் ஷிப்ட்’ வர மாட்டேனு சொன்னது ஒன்னும் ஆச்சரியமான விடயமில்லை.

எனக்கு எந்த ஷிப்டா இருந்தாலும் பிரச்சனையில்லை. நைட்ல எந்த வேலையும் இருக்காது. கடமைக்குன்னு ஒரு இஞ்சினியர் இருக்கணும். எங்காவது ஒன்னு ரெண்டு எந்திரம் ஓடும். அதுல ஏதாவது பழுது வந்தா  அத பார்க்குறதுக்கு ஒரு இஞ்சினியர்  வேணும், அதாவது வேடிக்கை பார்க்குறதுக்கு ஒரு இஞ்சினியர் வேணும். எனக்கு பழுதெல்லாம் பார்க்க  தெரியாது. ஆனா இருபத்தினாலு மணி நேரமும் யாரோ ஒரு பலிகடா கம்பெனில இருக்கணும். நான் ராத்திரி நேரத்து பலிகடா. “ராத் கா பலி பகரா “

கம்ப்ரசர் அறையிலிருந்து வழக்கம்போல நாராசமான  அந்த சத்தம் வந்துக்கொண்டிருந்தது. காது ஜவ்வுல குண்டூசி குத்துற மாதிரி இருக்கும் அந்த கம்ப்ரசர் ஓடுற சத்தம். வரிசையா நிறைய கம்ப்ரசர் ஓடிகிட்டு இருக்கும். வளிமண்டல காற்றை உறிஞ்சி அழுத்தத்தை அதிகப்படுத்தி ஒட்டு மொத்த தொழிற்சாலைக்கும் அழுத்தம் நிறைந்த காற்று வினியோகிக்கப் பட்டுக் கொண்டேயிருக்கும்.

அந்த கம்ப்ரசர் அறையின் மூலையில அமைக்கப்பெற்ற ஒரு சிறு கண்ணாடி அறையில தான் என் வேலை நேரம் முழுக்க கரையும். அங்க கம்ப்யூட்டர் இல்லை. கணினி உபயோகப் படுத்த வேண்டுமென்றால் அங்க இருந்து நடந்து ஆபீஸ் வரணும். பெரும்பாலும் நான்   ஆபிசில்   இருக்கமாட்டேன்.

தொடக்கத்துல காலை நேர வேலை செய்யும் போது ஆபிஸ்ல நிறைய பேர் இருப்பார்கள்.. சந்தை கடை மாதிரி எந்நேரமும் சப்தம் வந்துக் கொண்டே இருக்கும். அதுவும் அவர்களின் மூன்றாம் தர ஆங்கிலத்தை காதுகொடுத்து கேட்க இயலாது.  தேவையில்லாம என்ன ‘மதராசி’ என்று சொல்லி சொல்லி ஏளனம் செய்வாங்க. எனக்கு ஒரே ஒரு பிரச்சனை. எனக்கு கோபம் வந்தால்  நான் சரமாரியா ஆங்கிலம் பேசுவேன். எல்லாமே அதிகம் உபோயகிக்கப்படாத ஆங்கில வார்த்தைகள். சின்ன வயசில பொழுதை கழிப்பதற்கு நான் அதிகம் படித்த ‘ஆக்ஸ்பார்ட்’ அகராதியிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட வார்த்தைகள்.  ஆங்கிலேயர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் ஜகாவை தென்னகத்தில் வைத்திருந்ததால் தென்னட்டுகாரர்களுக்கு ஆங்கிலம் நல்லா வரும், பிற மாநிலத்தாரை காட்டிலும். ஆனால் குஜராத்திகளுக்கு ஆங்கிலம் குதிரை கொம்பு. அதனால்,படித்தவர்களுக்கே அதிகம் புரியாத என் ஆங்கில அறிவை குறுகிய புத்திக் கொண்டவர்களிடம் காட்ட முடியாது. இப்பிரச்சனைகளை தவிர்க்கவே நான் ஆபிசில் இருப்பதை விட சைட்டிலேயே அதிகம் நேரம் செலவழிப்பேன்

அதுமட்டுமின்றி எனக்கு எப்பவும் கூட்டம் பிடிக்காது. முக்தி அடைவதற்கு ஒரே வழி தனிமையென்று நம்புகிறவன் நான். தாயுமானவர் சொன்ன மாதிரி சும்மா இருக்கவும் ஒரு மனிதன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்று எண்ணுகிறவன் நான். இக்காரணங்களாலே நான் கம்ப்ரசர் அறையே கதியென்றிருக்கத் தொடங்கினேன் .

அன்று கண்ணாடி அறையினுள் நுழைந்ததும் ‘நமஸ்தே சாஹிப்’, வணக்கம் வைத்தவாறே ஆபரேட்டர் அங்கிருந்து நகர்ந்தான். நான் எப்போது உள்ளே நுழைந்தாலும் அவர் அங்கிருந்து நகர்ந்து விடுவார். அது ஒரு விசித்திரமான மரியாதை. அந்த அளவுக்கு நான் என் மரியாதையை காப்பாற்றி வைத்திருந்தேன்..

“சாஹிப். லடிகி நம்பர் சாயியே கியா?” ஒரு நாள் சிரித்துக் கொண்டே வினவினான்.

“ஐசா மத் பூச்சோ! நீ எப்ப ஆபரேட்டர் வேலைய விட்டுட்டு, பொம்பள சப்ளை  பண்ண ஆரமிச்ச !” கோபத்தோடு கத்துற மாதிரி நடிச்சேன் என் ‘கெத்’த காப்பற்றிக் கொள்வதற்காக.

அன்றிலிருந்தே அவர் எனக்கு மரியாதை கொடுக்க ஆரமிச்சுட்டார்.  எந்நேரமும் காலாட்டிக்கிட்டு    அந்த அறையிலேயே உக்காந்து மொபைல வீடியோ பாக்குறதுதான் அவர் வேலை. நான் வந்துட்டா  மரியாதையா அங்கிருந்து எழுந்து வெளியே போயிடுவார். விசித்திரமான மரியாதை.

‘நமஸ்தே நமஸ்தே’ என்றவாறே கண்ணாடி அறையில் அமர்ந்தேன். டிராயர தொறந்து உள்ளே இருந்த அந்த தடி புத்தகத்தை எடுத்தேன். என் வாழ்க்கையில் நான் பெரும்பாலான நேரம் படிப்பதற்க்காகதான் செலவளிக்கிறேன்,சில நேரங்களில் புத்தகங்களை, சில நேரங்களில் மனிதர்களை. புத்தக்கதின் அட்டையில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார், மாபசான். டெல்லி போயிருந்த போது வாங்கிய புத்தகம் அது.

“A complete Collection of Guy De Maupassant Short Stories” முதல் இரண்டு பக்கங்களை திருப்பி அட்டவணைக்கு சென்றேன். ‘இம்பொலைட் செக்ஸ்’ -772 ஆம் பக்கம்
ஏனோ தெரியல. மனசு எதையோ நினைத்துக்கொண்டு அந்த கதையை நோக்கி சென்றது.
என் மனசு எதிர்பார்த்த மாதிரி அந்த கதை இல்லை. படிக்க பிடிக்கல.  எதிர்பார்ப்புகள் ஏமாற்றமளிக்குமென்பது உண்மை தான் போல!  புத்தகத்தை அது இருக்க வேண்டிய இடத்திலேயே வைத்துவிட்டு, வேற எதாவது புத்தகம் கிடைக்குமான்னு என் பையை தேடினேன். ஒரு சிட்னி செல்டன் புத்தகம் கிட்டியது. எப்போவோ என் நண்பன் எனக்கு கொடுத்த பழைய புத்தகம் அது.

நான் பொதுவா மேற்கத்திய எழுத்தாளர்கள அதிகம் படிக்கிறதில்லை. விசித்திரமா இருக்கிறதுல ஒரு ‘கெத்’ இருக்கு. குப்பை மாதிரி எழுதி குவிக்கும் ஆங்கில எழுத்தாளர்கள் மீதெனக்கு ஆர்வம் குறைவு. ஆனாலும் ஒரு நாள் சிட்னி செல்டன் படிச்சா ஒன்னும் குடி மூழ்கிடாது.

கிழிஞ்ச அந்த பழைய புத்தகத்துல, மூணாவது பக்கத்திலேயே நாயகியின் ஆடை களையப்பட்டது. எனக்கு என்னென்னமோ எண்ணங்கள் தோன்றிற்று. உடம்பெல்லாம் ஏதோ செய்தது. எனக்கு கவர்ச்சி பிடிக்கும், விரசம் பிடிக்காது.

மேலாடை இல்லாமல் உக்ரைன்ல போராட்டம் நடத்திய பெண்ணியவாதி ஒருத்திய கண்டு இந்திய அரசு துடிக்கிறது. அவள் கூறும் காரணங்களை காது கொடுத்து கேளாமல் அவளை கைது செய்ய எத்தனிக்கிறது.ஆனால் முகத்தை சுழிக்க வைக்குற அளவிற்கு தன் செழிப்புகளை காட்டுகிற ஒரு நடிகைக்கு தேசிய விருது கொடுக்கிறது.ஒட்டு மொத்த இந்தியாவும் கை தட்டுகிறது. பாவம் இந்தியர்களுக்கு கவர்ச்சிக்கும் விரசத்திற்க்கும் வித்தியாசம் தெரியாது. அந்த புத்தகத்திலிருந்தது விரசம். அது எனக்கு பிடிக்கலை. அந்த புத்தகத்தை அங்கேயே போட்டுட்டு வெளிய வந்தேன்.

வெளியில உக்காந்து ஆபரேட்டர் மொபைல வீடியோ பாத்துக்கிட்டிருந்தான். அவன் முக பாவனைகள் பார்க்க சகிக்கல. அப்படியே காரி உமிழலாம்னு இருந்தது அந்தாளுக்கு ஐம்பது வயசிருக்கும். கல்யாணமாகி 30 வருடம் மேலாகுது. ஒம்பது வயசில ஒரு பேத்தி வேற இருக்கு. ஆனா இன்னும் மொபைல ‘போர்னோ’ படம் பாத்துக்கிட்டிருக்கான்.
‘போர்னோ’ படம் பார்க்கிறதப் பற்றி நான் குறை சொல்லல.ஆனா வாழ்க்கைக்கு வடிகாலா இருக்க வேண்டிய விடயங்கள் வாழ்க்கையாகிப் போவதைதான் நான் எதிர்க்கிறேன், நிஜ வாழ்க்கையை நிழல் உருவங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்குவதை ஆதரிப்பதைதான் நான் வெறுக்கிறேன்.மனிதனோட தேவைகளும் ஆசைகளும் இச்சைகளும் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கனும். அதை கட்டுப் படுத்த மறந்திட்டு நிழல் உருவங்களுக்கு அடிமையாகிப் போறது மடத்தனம்.

என்னை நிமிர்ந்து பார்த்த ஆபரேட்டர், “சாஹிப், ஆப்கே பாஸ் குச் வீடியோ ஹே” என்று வினவினான் நிழல் உருவங்களால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட அவன்.

கிழவன் பார்த்த வரைக்கும் பத்தாதுனிட்டு என் கிட்ட வேற வீடியோ கேட்குறான்.

“கியா சாஹிப் ? “

“குச் நஹி, மே ஜாரா ஹூன்”

திரும்பி பார்க்காம அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன். பொதுவாக பொழுது போகாத பல சமயங்களில் நான் தொழிற்சாலைக்குள்ளேயேதான் சுற்றித்திரிவேன். அன்று ஏதோ ஒரு சொல்ல முடியாத ஏக்கம். என் உடம்போ மனசோ, என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

அன்று ஹோலி பண்டிகை என்பதால் யாருமே தொழிற் சாலையில் இல்லை. ரெண்டு சொறி நாய்கள் புணர்ந்துகொண்டிருந்தது. அதை ரெண்டு செக்யூரிட்டி கார்டுகள் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.எதன்மேலும் பற்றின்றி வீதியில் இறங்கி நடந்தேன்.

மணி ஒன்னரை இருக்கும். நிசப்தம் வழிந்தோடிய தெருக்கள். தவளை கத்துகிற சப்தம் மட்டும் கேட்டது. சாலையின் இரு புறமும் வெறும் மரங்கள். நான் வேலை செய்யும் தொழிற்சாலையில் இருந்து வலது புறம் போனா ‘சுவாளி’ என்று ஒரு பீச் இருக்கிறதா கேள்விபட்டிருக்கேன். இது வரைக்கும் பார்த்ததில்லை. ரொம்ப தூரம் போகணும்னு தெரியும். எனக்கும் ஒரு வேலையுமில்லை. காலைல ஏழு மணிக்கு அவுட் பன்ச் அடிக்கணும். அதுக்கு முன்னாடி கிளம்பினால் லாஸ் ஆப் பே. எவ்வளவு நேரம் அதிகமா வேலை செஞ்சாலும்நிர்வாகம் கண்டுக்காது. ஆனா ஒரு நிமிடம் சீக்கிரம் கிளம்புன ஒரு நாள் சம்பளம் காலி, இந்தியாவிலேயே பெரிய நிர்வாகம். கேட்க நாதியில்லை. ஏழு மணி வரை நேரத்தை ஓட்டனும் என்பதற்காக நான் சுவாளி நோக்கி நடந்தேன்.

இப்போது தவளை சத்தத்தோட சேர்ந்து வேறொரு சப்தமும் கேட்டது, நான் தொடர்ந்து நடக்க, சத்தம் அதிகமாக கேட்டது. அங்கு நிரம்பியிருந்த நிசப்ததை கலைத்தது அருகிலிருந்த புதரினுலிருந்து வந்த அந்த பெண்ணின் பயங்கரமான அலறல்.ஒரு நிமிடம் திகைத்து நின்று, அந்த அலறலை ரசித்தேன். அதில் ஏதோ ஒரு சுகம், சொர்க்கம் பொதிந்திருந்தது. பின் சுதாரித்துக் கொண்டு, புதரை நோக்கி ஓடினேன். முன்னாடி நின்னவன் இரண்டு கைகளையும் விரிச்சு என்ன அப்படியே தடுக்க வந்தான். எனக்கு சண்டைப் போட தெரியாது, இருந்தாலும் தில்லாக் கத்திக்கொண்டு அவனை நோக்கி ஓடினேன். உடம்புல அடிக்கிரதோட ஒருத்தன் மனசுல அடிக்கணும். நான் போட்ட சத்ததுலேயே அவன் பயந்துட்டான். அவன் உடம்பு நடுங்க ஆரமித்து விட்டது.

அதை பார்த்ததும் நான் இன்னும் அதிகமா கத்துனேன்.

“பஹேன் சோத்”

“க்ய கர்ரஹா ஹே து..கோனே அந்தர்…லவxx ” கெட்டவார்த்தைகள் சரமாரியாக என் வாயிலிருந்து உதிர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. பொதுவா நான், மூன்று மொழிகளில் பாரபட்சமின்றி கெட்ட வார்த்தை பேசுவேன்,. எல்லாம் மொழிகளிலும் வகை வகையான கெட்ட வார்த்தைகள் உண்டு. ஆனா உடம்பின் உருப்புகள குறிக்கிற வார்த்தைகள் எப்படி கெட்ட வார்த்தையாச்சுனு இன்னும் புரியல. பல நாள் தூங்காம கெட்ட வார்த்தைகள் ஆராய்ச்சி பண்ணியிருக்கேன்.  இந்திய மொழிகளில் பெரும்பாலான கெட்டவார்த்தைகள் உடல் சம்பந்தப் பட்டது. பெரும்பாலும் எல்லாக் கெட்டவார்த்தைகளும் அப்படிதான்…

தொடர்ந்து என் வார்த்தைகள் உச்ச மண்டிலத்தை அடைய அவன் அங்கிருந்து ஓடி விட்டான். புதரின் உள்ளிருந்து இருவர் வேகமாக என்னை நோக்கி ஓடி வரவும், நான் பாய்ந்து அருகில் இருந்த கூறிய கல்லை எடுக்கவும் சரியாக இருந்தது. கல், மனிதனின் முதல் ஆயிதம். உலகிலேயே மிக கொடூரமான ஆயுதமும் கூட. கல்லை இறுக்கமாக பிடித்திருந்த என் கையை பார்த்ததும் இருவரும் ஓட தொடங்கினார்.

நான் அவர்களை துரத்திக் கொண்டே ஓடினேன். அதில் ஒருவன் கால் தடுக்கி கீழ் விழுந்து, முட்டி சிராய்ந்து, மீண்டும் எழுந்து ரத்தம் சொட்ட சொட்ட ஓடினான். ஒரு விடயம் தெளிவாக புரிந்தது. இவர்கள் இதற்கு முன் எந்த தவறும் செய்யாத விடலைகள். அவர்களுக்கு இருபது வயதுக்குள் தான் இருக்கும். எங்கேயோ திருட்டு சாராயம் வாங்கி குடித்து விட்டு, சூட்டை தணிக்க முடியாமல் தனியாக போனவளை சீண்டி யிருக்கிறார்கள்.

நான் துரத்துவதை நிறுத்தி விட்டு, சிறிது நேரம் ஒரே இடத்தில் நின்று கெட்டவார்த்தையில் திட்டிக் கொண்டிருந்தேன். இடையிடையே சில ஆங்கில கெட்ட வார்த்தைகளையும் சொறிகினேன். அவர்களுக்கு புரிந்ததா என்பதை பற்றிய கவலை எனக்கில்லை.கெட்ட வார்த்தை பேசுவதிலும் ஒரு சுகம் இருக்கதான் செய்கிறது….

சொல்ல முடியாத அந்த சுகத்தில் லயித்திருந்த என்னை அந்தப் பெண்ணின் அழுகுரல் தான் மீண்டும் பூமிக்கு கொண்டு வந்தது. புதர் நோக்கி ஓடிய போது, புல்லிலிருந்த அந்த பை காலில் சிக்கியது. பை முழுதும் பெண்ணின் துணிகள். ஒருவாறு நிலைமையை யூகித்துக் கொண்டு பையை கையில் எடுத்துக் கொண்டு அந்த புதர்வரை சென்றேன். வெளியில் புதர் போன்று காட்சியளித்த அந்த இடத்தின் உட் புறத்தில் புல்தரை பறந்து விரிந்திருந்தது.

அந்த பெண் அழுது முடிக்கும் வரை அங்கேயே அமைதியாக நின்றிருந்தேன், கிட்டத்தட்ட இருபது நிமிடங்கள். பின் பொறுமையாக பேச தொடங்கினேன்.

“கோனே து ? கஹான் சே ஆயா ?”

 சொல்லுடி. யாரடி நீ…தொடர்ந்து பல முறை வினவியதும் அவள் சற்றே தடுமாறி பதிலளித்தாள். அவள் பேச்சில் பெரும்பாலும் மராத்தி வார்த்தைகள் கலந்திருந்தன. ஹிந்தி பேச திணறும்போதே, ஏதோ கிராமத்திலிருந்து வருகிறாள் எனக் கண்டுகொண்டேன்.

“இதற் க்யு ஆயா ? “

அவள் அழுதுகொண்டே சொன்னது, “அம்மா செத்துட்டா…வேலை தேடி இங்க வந்தேன்…அவங்க வேலை வாங்கி தரேன்னு சூரத்துல இருந்து இங்க கூட்டி வந்தாங்க “

இப்போது மீண்டும் உரைத்தது. அந்த பசங்க பிளான் பண்ணி தூக்கி வந்துருகானுங்க. பாவம் எத்தனை நாள் காத்திருந்தானுங்களோ !

“ராத்திரி நேரத்துல எவன் வேலை கொடுப்பான். உனக்கெங்க அறிவு போச்சு….”

“தங்க இடம் தரேன்னு சொன்னான். தங்கச்சி தங்கச்சின்னு சொன்னன். ஊர் பாச பேசுனான் “

தங்கச்சியாவது, அக்காவாவது….எனக்குள்ளே முனகிக் கொண்டேன்.

“உன்ன யாரும் தேடமாட்டாங்களா ?”

மீண்டும் கொஞ்சம் நேரம் அழுகை. “எனக்குன்னு யாரும் இல்ல. ஊர்லதான் தப்பா நடந்துக்குராங்கனு இங்க வந்தேன்..இவங்களும்……ரொம்ப நன்றி சார். எண்ணக் கொன்னிருந்தாக் கூட கேட்க ஆளில்லை…”

நன்றாகவே உரைத்தது, கொன்னிருந்தாக் கூட கேட்க ஆளில்லை.அந்த பொண்ணோட கதறல நான் பொருட்படுத்தவேயில்லை. அவள் வாயே இருக்க மூடினேன்.சிறிது நேரங்களில் அவளின் கதறல் காற்றில் கரைந்தது.வாய்ப்புகள் கிடைக்காத வரைக்கும் அனைவரும் நல்லவர்கள்தான். நானும் நல்லவன்தான், சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை…

அந்த பொண்ணு அழுதுக்கிட்டே இருந்தா. நான் திரும்பி பாக்காம மீண்டும் தொழிற்சாலைக்கே வந்துட்டேன்.அந்த பொண்ணுக்கு இருபது வயது இருக்கும். கலையான முகம். நீல நிற சல்வார்ல ரொம்ப லட்சணமாவே இருந்தாள். ஆனால் இதெல்லாம் அவள் ஆடையை கிழிக்கும் போது எனக்கு தோனலை.

என்னால கம்ப்ரசர் அறையில இருக்க முடியலை. மாபசான் என்ன பார்த்து சிரிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.’ஏண்டா மெத்தப் படிச்ச மேதாவியே ! கடைசியில் நீயும் ஒரு …..’

அவர் என்ன பார்த்து கேட்கிற மாதிரி இருந்தது. என் உடம்பெல்லாம் வேர்க்க ஆரமிச்சிட்டது.

“சாஹிப் கியா ஹுவா ?“ ஆபரேட்டர், தொடர்ந்து கேட்டுக்க் கொண்டே இருந்தான். நான் எதுவும் பேசாம ஆபிஸ்ல வந்து அமர்ந்தேன். ஏ.சி அறையிலும் வேர்த்துக் கொண்டே இருந்தது,

நல்லா நினைவிருக்கு.அந்த பொண்ணு என்ன தடுக்கல.. நாலு பேரு தூக்கி போய் ஒரு பொண்ண பலாத்காரம் பண்ணலாமேயொழிய, ஒருத்தனால ஒரு பெண்ணோட உரிமையில்லாம கற்ப்பெல்லாம் அழிக்க முடியாது. நான் படித்த  மனோதத்துவத்தெல்லாம் சொல்லி என் மனசை தேற்றிக் கொள்ள பார்த்தேன். ஆனா மனக் குரங்கு சாந்தி அடையல. நேற்று வரைக்கும் பெண்ணியவாதினு பெருமையா சொல்லிக்கொண்ட என்னால இனிமே பெருமை பட முடியாது, ஒரு பெண்ணோட உரிமை இல்லாம அவளை தொடுவது மட்டும் தப்பில்லை. அவள் உரிமை இல்லாம அவள் உணர்ச்சியை தூண்டி விடுவதும் தப்புதான்.

நான் செய்தது மிகப் பெரிய தப்பு. துரோகம். அந்த பெண்ணை காப்பாற்றுவதாய்  சொல்லி சீரழுச்சிட்டேன். நான் நினைத்திருந்தால் அந்த பெண்ணிற்கு ஒரு வேலை வாங்கி கொடுத்திருக்கலாம். அவள் முன்னாடி மரியாதைக்குரிய ஒரு மனிதனாய் நிமிர்ந்து நிண்ணிருக்கலாம்.ஆனால், நான் என் இச்சைக்கு அடிமை ஆகிட்டேன். என் முகத்திலேயே நான் காரி துப்பனும் போல இருந்தது.

எல்லாருள்ளையும் ஒரு ஆதிக்கவாதி முதலாளித்துவவாதி ஒளிந்திருக்கிறான். இவளால் என்னை என்ன செய்ய முடியுமென்ற எண்ணம். இ.பி.கோ 375 பிரிவ எப்படி உடைக்கணும்னு எனக்கு தெரியும். நான் அறியாமையில் தப்பு பண்ணல. மேதாவித் தனத்துல தப்பு பண்ணிட்டேன். அதான் என்ன ரொம்ப உறுத்துது. நான் படிச்ச படிப்பெல்லாம் பொய். கீதாசாரம் பொய். தில்லைப்பதிகம் பொய். நான் படிச்ச எல்லாம் வீண்..

வாழ்க்கை அழகு நிறைந்த பூந்தோட்டம் கிடையாது. அது ஒரு குப்பை. மனித மனம் ஒரு சாக்கடை. அங்க வெறும் இச்சைகளும் கீழ்த்தரமான எண்ணங்களும்தான் புதைந்துக் கிடக்கு. கடைசில பிராய்ட் தான் ஜெயிக்கிறான். எல்லாமே வெறும் ஹார்மோன்ஸ்தான். நாமெல்லாம் ஹார்மோன்ஸின் அடிமைகள். அதை கட்டுப் படுத்த யாரும் சொல்லித்தரல. யாரலயும் கட்டுப் படுத்தவும் முடியாது. நன்னெறி பேசுற உன்னத இலக்கியங்களெல்லாம் சந்தர்பங்களை தவிர்க்கவே சொல்லி தருது. சந்தர்பங்களை எதிர்கொள்ள யாரும் சொல்லித்தரல.

நிர்வாணமாய் ஒரு பெண் உன் முன் வந்தால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு சாமியாராக போ, என்று சொல்லிதரும் இலக்கியம் எதுவும் கண்ணை திறந்து வைத்துக் கொண்டு கட்டுபாட்டோட இரு என்று சொன்னதில்லை. யாராலையும் சொல்லவும் முடியாது.

அப்பறம் என்னடா உன்னத இலக்கியம்! உலக இலக்கியம்.
எல்லாம் பொய்.நன்னெறிகள் பொய். எல்லாம் செப்படி வித்தை. கீழ்தரமான மனித வாழ்கையில் எதுவும் உண்மையில்லை..,

இல்லாத கடவுளை இருக்குறதா நினைத்து நானும் வேண்டியிருக்கேன், பாரதி போல

“சிந்தை தெளிவாக்கு அல்லாளிதை செத்த உடலாக்கு “’

ஆனா எதுவுமே எனக்கு பயன்படவில்லை. சிந்தித்து பார்த்தா நானும் ஓர் கபட வேசதாரியோனு தோணுது. என்னைக்காட்டிலும் மொபைல ‘போர்னோ’ படம் பார்க்கிற அந்த கிழவன் எவ்வளவோ மேல்…

என் குற்ற உணர்ச்சி என்னை அணு அணுவாக் சிதைக்கத் தொடங்கியது.

‘அவ நிச்சயம் நல்ல பொண்ணா இருக்கமாட்டா..இந்த நேரத்துல தனியா வெளிய வரவ நல்லவளா இருக்க முடியாது’ நான் ஏதேதோ சொல்லி என் குற்ற உணர்ச்சியை குறைக்க பார்த்தேன். என் கண்ணிலிருந்து கண்ணீர் மட்டும் வந்துக்கொண்டிருந்தது…

மணி 4. கார எடுத்துக்கிட்டு அந்த புதரை நோக்கி போனேன். அவள் அங்கு இல்லை. அந்த பைய்யும் இல்லை. அந்த இடத்தில் அவளோட கிழிஞ்ச சல்வார் மட்டும் இருந்தது. அதெல்லாம் ரத்தம்.

அதை பார்த்ததும் விளங்கிற்று.நான் நினைத்த மாதிரி இல்லை. அவள் உண்மையாவே ஒரு அப்பாவி பொண்ணு. என் மனச சாந்த்ப் படுத்த முடியலை, கத்துனேன்.

சாடிஸ்ட்…சாடிஸ்ட்..என்ன நானே திட்டிக் கொண்டேன். வேகமா என் கார எட்டி எட்டி உதச்சேன், கால் வலி எடுக்கிற வரைக்கும். ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கையா சீரழிச்ச அந்த குற்ற உணர்ச்சிய தாங்கிக் கொள்ள இயலாமல் ,கொஞ்ச நேரம் அங்கேயே உக்காந்து அழுதேன். அதுக்கப்புறம் அந்த பொண்ண கிட்டதட்ட ஒரு வாரம் தேடுனேன்.சத்தியமா அவளை கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்என்ற என்னோதோடு தான் தேடுனேன். கடைசி வரைக்கும் அவள் கிடைக்கவே இல்லை. நான் செஞ்சது நம்பிக்கை துரோகம். அவள் உயிரோடிருந்தாள் நிச்சயம் அந்த வலியோடுதான் வாழ்ந்துக்கிட்டு இருப்பாள், நான் என் குற்ற உணர்ச்சியோடு வாழ்ந்துக் கொண்டிருப்பதைபோல…

“…மோகம்கொண்டு மாதரின் மூத்திரப்பை சிக்கிப்பின்

பேயது பிடித்தவர்போல் பேருலகில் சாவரே….”

விடாது பைக்

மணி காலை ஒன்பது.வினோத்தை பொறுத்த வகையில் அது அதிகாலை. வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தவனுக்கு காத்திருந்தது ஆச்சர்யம். வாசலருகே நின்றுகொண்டிருந்தது அந்த விலையுயர்ந்த பைக்.

“யாருதா இருக்கும் ? இத இந்த தெருவுல பார்த்ததே இல்லையே. பூட்டாம வெச்சுருக்கான் !” என்றபடி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். தெருவே நிசப்தமாக இருந்தது.

“யாருதா இருந்த என்ன, இன்னைக்கு இது என் பைக்.” பெரும் சப்தத்துடன் பைக் அங்கிருந்து கிளம்பியது.

வினோத்திற்கு சிறு வயதிலிருந்தே பைக் மீது ஆசை அதிகம். ஒவ்வொரு முறையும் தன் தந்தையிடம் பைக் பற்றி பேச்சு எடுக்கும்போதெல்லாம் “அதெல்லாம் நீ சம்பாதிச்சு வாங்கிக்கோ” என்பதே அவர் கூறும் ஒரே பதில். பைக்கின் மீதிருந்த ஆர்வம்  வெறியாக மாறியதன் விளைவு, விலையுயர்ந்த பைக்குகளை திருடி வெகு தூரம் ஓட்டிச் செல்வதை பொழுதுபோக்காக்கிக் கொண்டான். பைக் திருடு போய்விட்டது என்பதை உரிமையாளர் கண்டுகொள்வதற்கு முன் அந்த பைக்கை பாகம் பாகமாக கழற்றி விற்றுவிடுவான்.

இது வரை தொண்ணூற்றொம்பது பைக்குகளை வெற்றிகரமாக திருடிவிட்டான். இது அவன் திருடும் நூறாவது பைக்.

தெருவே வெறுச்சோடி இருந்தது அவனுக்கு மேலும் ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது.

“இன்னா இன்னைக்கு யாரையும் காணோம் ரோட்ல..எல்லாம் எங்க போனானுங்க..தெருவே காலியா இருக்கு..”

திடிரென எங்கிருந்தோ எழுந்த சிரிப்பொலியைக் கேட்டு திடுக்கிட்டு வண்டியை நிறுத்தினான்.

“தம்பி..என்ன பயந்துட்டியா..”

“யாரு..யாரது சொல்லுங்க”

“நான் தான். பைக்”

“நான் நம்ப மாட்டேன். பைக் எப்படி பேசும் ! ”

“நம்பித்தான் ஆகணும். சரி இந்த பைக் யாருது ? ”

“ஏன்.. எந்து தான்”

“யார் வாங்கி கொடுத்தா? ”

“எங்க அப்பாதான்”

“உங்க அப்பாதான் வாங்கி தர மாட்டாரே”

“உனக்கு..உனக்கு எப்படி தெரியும்”

“எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்றபடி பைக் மீண்டும் சிரித்தது.

“உண்மைய சொல்லுடா.யாரு பைக் இது ”

“அது வந்து..அது வந்து…என் பிரெண்டு கொடுத்தான்”

“இப்ப தான் உங்க அப்பா வாங்கி கொடுத்ததா சொன்ன..பொய் சொல்ற பாத்தியா… இந்த பைக்க திருடினவுடனே உனக்கு நான் தண்டனை கொடுத்துட்டேன்… ”

“நீயா! என்ன தண்டனை ?”

“வர வழியில பார்த்திருப்பியே..யாருமே இருந்துருக்க மாட்டாங்களே ..இனிமே  நீ  யார் கண்ணுக்கும் தெரியமாட்ட. உன் கண்ணுக்கும் யாரும் தெரிய மாட்டாங்க…அதான் நான் உனக்கு கொடுத்த  தண்டனை.

“இல்ல நீ பொய் சொல்லுற”

“நான் திருடனா, இல்ல நீ திருடனா..உன்னால எத்தனைப் பேர் பைக்க தொலைச்சிட்டு அழுதிருப்பாங்க..இப்ப நீ அழுவு..பைக்குக்கு தான ஆசைப்பட்ட..இனிமே இந்த பைக் உனக்கு மட்டும்  தான். உனக்கு இந்த பைக் மட்டும் தான்.போடா எங்க வேணா போடா. யாரும் இருக்க மாட்டாங்க”

பைக்கின் சிரிப்பொலி விண்ணை பிளந்தது.

வினோத்திற்கு இன்னும் பைக் ஆசை விடவில்லை. பைக்கை எடுத்துக் கொண்டு தெருவெங்கும் சுற்றினான்.தெருவே ஆள் அரவமற்று இருந்தது. நகைக் கடைகளும், ஜவுளிக் கடைகளும் திறந்தே கிடந்தன. ஆனால் ஒருவர் கூட வினோத்திற்கு தென்படவில்லை. தன் தவறை உணர்ந்த அவன் பைக்கை அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓடினான். சிறு வயதிலிருந்து ஏதோ ஒன்றை திருடிக் கொண்டிருக்கும் அவனால், இப்போது திறந்து  கிடக்கும் கடைகளிலும் எதையும் திருட இயலவில்லை. எதன் மீதும் பற்றற்று ஓடிக் கொண்டே இருந்தான். ஆனால் அவன் செல்லும்  இடமெல்லாம் அந்த பைக் அவன் முன் நின்று கொண்டிருந்தது. வேறு வழி இல்லாமல் பைக்கிடம் சரணடைந்தான்.

“ப்ளீஸ் என்ன மன்னிச்சிரு. இனிமே நான் திருடமாட்டேன். அடுத்தவங்க பொருளுக்கு ஆசை படமாட்டேன்.பொய் சொல்ல மாட்டேன்.ப்ளீஸ்..”

“டேய் என்னடா ஆச்சு ?”

“ஏதோ கேட்ட கனவு அப்பா”

“ஒரு வேலையும் செய்யாம ஒன்பது மணி வரைக்கும் தூங்குனா கேட்ட  கனவுதான் வரும். அந்த பால்காரன்  இன்னும் வரல. நீ போய் பால் வாங்கிட்டுவா”

இப்போது  நிஜமாகவே பூட்டப்படாத அந்த பைக் வீட்டின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தது.

“நமக்கெதுக்கு அடுத்தவன் பொருள். இனிமே திருட கூடாது. இந்த பைக் நமக்கு வேணாம்”, சலனமின்றி அந்த பைக்கை கடந்து சென்றான் வினோத்.

“பைக் எப்படி பேசும். வெறும் கனவுதானே ! இந்த பைக் எனக்குதான்”, பைக்கை நோக்கி வேகமாக ஓடினான்.

பைக்கின்மீது அவன் கை பட்டவுடனேயே கம்பீரமாக ஒலித்தது அந்த குரல், “தம்பி  இன்னும் நீ திருந்தவே இல்லையா…!”

“இல்ல நீ எனக்கு வேணாம்” என்றவாறே ஓடத் தொடங்கினான் வினோத்.

பைக்கின் சிரிப்பொலி வெகு நேரம் காற்றில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது…