பூங்காவை ஒட்டியிருந்த வீடு- சிறுகதை

‘காந்தி பூங்கா’, அவன் வீட்டிலிருந்து மூன்று தெருக்கள் தள்ளி இருந்தது. ராஜாஜி  தெரு, பட்டேல் தெரு, நேதாஜி தெரு, இந்த மூன்றையும் கடந்தால் அந்தப் பூங்காவை அடைந்துவிடலாம். இதில் பட்டேல் தெரு மட்டும் மிக சிறியது. அதில், வலது புறம் மூன்று வீடுகள், இடது புறம் மூன்று வீடுகள் என்று மொத்தம் ஆறு வீடுகள் தான் இருந்தன. இப்போது ஒரு வீட்டை இடித்து அடுக்குமாடி குடியிருப்பு ஒன்று கட்டிக் கொண்டிருப்பதால் வீடுகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கலாம். ஆனாலும் அதை தெரு என்று சொல்வதை அவனால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. எப்படி இருந்தாலும் அதை குறுக்குத் தெரு என்றோ, ஒரு தெருவின் பகுதி என்றோ சொல்வதுதானே சரியாக இருக்கும்! பெரிய தலைவர்களின் பெயரை எப்படி குறுக்குத் தெருவிற்கு வைப்பது என்று பெயர் வைத்தவர்கள் யோசித்திருக்கக் கூடும். அதனால் அதை ‘பட்டேல் தெரு’ என்றே விட்டுவிட்டனர் போல. ஆனால், ஏன் எங்கோ பிறந்த ஒரு தலைவரின் பெயரை இங்கே இந்த சிறு தெருவிற்கு வைத்திருக்கிறார்கள்? தமிழகத்திற்கு வெளியே தான் பயணப்பட்ட ஊரில் தமிழ் தலைவர்களின் பெயரில் எந்த தெருவும் இருந்ததாக கண்டதில்லையே! இப்படியெல்லாம் அந்த தெருவை கடக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவன் எண்ணுவான். இதை வெளியே சொன்னால் தன்னை பிரிவினைவாதி என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில் வெளியே எதுவும் சொல்லமாட்டான்.

ஆனாலும் தனக்கு ஏன் இத்தகைய தேவையில்லாத கேள்விகளும் சிந்தனைகளும் அடிக்கடி வருகின்றன என்று யோசித்துக் கொண்டே இருப்பான். அந்த கேள்விக்கு மட்டும் அவனுக்கு பதில் கிடைத்தபாடில்லை. இதை அவனால் சகஜமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. சில நேரங்களில் பயம் வருகிறது. பயம் கொள்ளும் அளவிற்கு பெரிய பிரச்சனை இல்லை என்று யாரவது எண்ணக் கூடும். அவர்கள் அவன் பிரச்சனையின் வீரியத்தைப் புரிந்துகொண்டால் அப்படி எண்ணமாட்டார்கள். அவனால் தன் மனதை எவ்வளவு முயன்றும் ஒருநிலைப் படுத்த முடியவில்லை. ஒரு நேரத்தில் ஒரு இடத்தில் மனதளவில் நிலைத்து இருக்க முடியவில்லை. மனதில் தான் எவ்வளவு தேவையில்லாத சிந்தனைகள்! கவனச் சிதறல்கள்!

ரயிலில் செல்லும்போது, பல்லாவரம் என்ற பலகையை பார்த்தால் கூட, பல்லாவரம், பல்லவபுரம், பல்லவர்கள், நரசிம்மவர்ம பல்லவன், என்று தொடர்ச்சியாக சிந்தனை ரயிலை விட வேகமாக எங்கோ பயணிக்கிறது. நிறைய படிப்பது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம் என்று நண்பன் ஒருவன் சொல்ல, புத்தகங்கள் படிப்பதையே நிறுத்திக் கொண்டான். ஆனால் சிந்தனை முன்னைவிட அடர்த்தியாக மனதை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறது. இதை அப்படியே அதன் போக்கில் விட்டுவிடலாம். ஆனால் உடம்புதான் சோர்ந்து போகிறது.

அம்மா, ‘மீன் மாத்திரை’ சாப்பிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்பாள். சாப்பிட்டுப் பார்த்தும் ஒன்றும் சரியாகவில்லை.

“சொங்கிப் பயலே, உன் வயசுல நான் எப்டி இருந்தேன் தெரியுமா!” அப்பா முரட்டுத்தனமாக தான் பேசுவார். அவர் போலீசில் இருந்தவர்.

“முட்டைய உடச்சி குடி” என்பார்.

இது உடல் சார்ந்த பிரச்சனை அல்ல என்பதையும், அதிக சிந்தனை உடலை வருத்தி எடுத்துவிடும் என்பதையும் அவன் கூகிளில் படித்திருந்தான். அதற்காகவே மனதை சகஜமாக வைத்திருக்கப் பிரயத்தனப் பட்டான். ஒழுங்காக நடைப்பயிற்சி செய்வதுதான் இதற்கெல்லாம் தீர்வு என்று மருத்துவர் சொன்னார்.

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு இடது கை வலிப்பதாக மருத்தவரிடம் சொன்ன போது, அவர் ஏதேதோ பெரிய ‘டெஸ்ட்கள்’ எடுத்து ஒரு பெரிய இருதய நிபுணரை சந்திக்கச் சொன்னார்.

“என்ன வேலை ரொம்ப ஸ்ட்ரெஸ்ஸா இருக்கோ?” அந்த வயதான இருதய நிபுணர் செயற்கையாக புன்னகை செய்துகொண்டே கேட்டார்.

ஆம்! வேலை என்னவோ மனம் உடல் எல்லாவற்றையும் அழுத்துகிறது. வேலை இல்லாமல் வேலை தேடிக் கொண்டிருந்த காலத்திலும் அப்படிதான் மன அழுத்தம் இருந்தது. இப்போது வேலைக் கிடைத்து கையில் கொஞ்சம் காசு இருக்கும் போதும் மன அழுத்தம் இருக்கிறது. இந்த கணக்கு என்ன என்பதை அவனால் புரிந்துக் கொள்ளமுடியவில்லை.

“டாக்கி கார்டியா.” அவனுடைய ECG  ரிப்போர்ட்டை பார்த்த மருத்தவர் சொன்னார்.

“உங்க இதயம் கொஞ்சம் வேகமாக துடிக்குது. இந்த வயசுலேயே இப்படினா ப்யூச்சர்ல பிரச்சனைதான். சரியா தூங்குறீங்களா இல்லையா?”

“மனசும் ரொம்ப வேகமாக தான் சார் இருக்கு” என்று சொல்ல நினைத்தான். அப்படி சொன்னால் அவர் ஏதாவது மனநல நிபுணரை பார்க்கச் சொல்லிவிடுவாரோ என்று தயங்கி சொல்லாமல் விழுங்கிவிட்டான்.

“ரொம்ப யோசிக்காதிங்க. ரிலாக்ஸ். ஸ்ட்ரெஸ் இருந்தாலே உடம்பு வீக் ஆகிடும். மனசுல இருக்குற அழுத்தத்த உடம்பு சரி செய்ய பார்க்கும். முடியலனா சோர்வாகிடும். தொடர்ந்து வாக்கிங் போங்க. சரியாகிடும்” என்றார்.

மன அழுத்தத்தை குறைக்கும் நம்பிக்கையில் தான், அவன் தினமும் காலையில் அந்த பூங்காவை சுற்றி வந்தான். இல்லையேல் அந்த நேரத்தில் அலாரத்தை அணைத்து விட்டு தூங்கி ஏழரை மணி வாக்கில் எழுந்து வேகவேகமாக கிளம்பி ஓடிச்சென்று எட்டுமணி ரயிலை பிடிப்பதையே வழக்கமாக வைத்திருந்தான். அலுவலகம் மயிலாப்பூரில் இருந்தது. வீடோ தாம்பரத்தில். எட்டுமணிக்கு வண்டி ஏறினால் தான் ஒன்பது நார்ப்பத்தைந்து மணிக்குள் செல்ல முடியும். ஐந்து நிமிடம் தாமதமாக சென்றால், அவனுடைய பொதுமேலாளர் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடுவார். பள்ளிக்கூடமே தேவலாம் என்ற அளவில் தான் அலுவலகமும் அங்கே இருந்த மனிதர்களும் இருந்தார்கள். அவனுடைய உடனடி மேலாளார், பொது மேலாளர் சொன்னால் மாடியிலிருந்து கூட குதித்து விடுவார். அவர் ஒரு வடநாட்டவர். தமிழ் சுத்தமாக வராது. பொது மேலாளர் தஞ்சாவூர்காரர். ஆனால் இருவரும் தத்தம் இருத்தலை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள நிர்வாகத்திற்கு விசுவாசம் என்ற போர்வையில் அடிமைகளாக இருந்தனர். அந்த அடிமைத்தனம்தான்  அவர்களை இணைத்துவைத்திருந்தது.

ஐந்து மணிக்கு அலுவலகம் முடிந்தாலும் ஏழு மணி வரை அலுவலகத்திலேயே அமர்ந்திருப்பார்கள். இவனும் வேறு வழியில்லாமல் அமர்ந்திருந்தான். அவனுடைய மேலாளர் ஐந்து மணிவரை எந்த வேலையும் செய்யாமல் காலம் கடத்திவிட்டு, ஐந்து மணிக்கு பின்பு கோப்புகளை எடுத்துப் புரட்டுவார். குறிப்பாக பொது மேலாளர் வீட்டுக்கு செல்லும் நேரத்தில் வேலை செய்வது போல் பாவனை செய்வார். அதற்கு முன்பே இவன் எல்லா வேலைகளையும் செய்து முடித்திருப்பான். ஆனால் பெயரை இவனுடைய மேலாளர் தட்டிச் சென்று விடுவார்.

மன உளைச்சலில் தன் இதயம் வெடித்தால் தன் மேலாளரும் பொது மேலாலரும்தான்  காரணம் என்று எழுதி வைத்திட நினைத்தான். ஆனால் மருத்துவர் எல்லாம் சாரியாகிவிடும் என்ற சொன்னதால், நம்பிக்கையோடு அவன் தினமும் காலையில் பூங்காவை சுற்றி வந்தான்.  அன்று அவன் பூங்காவை அடைந்த போது மணி சரியாக ஆறரை. ஆனாலும் சற்றே கூடுதலாக உடம்பை நடுங்க வைக்கும் குளிர். அந்த குளிரை பொருட்படுத்தாமல் நான்கு பேர் பூங்காவின் வாசலில் கேரம் போர்ட் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் யாரும் இவனை சட்டை செய்யவில்லை.

மாசி மாதம் முடியும் தருவாயிலும் இவ்வளவு குளிர் ஆச்சர்யம்தான். பள்ளியில் படித்த போது பருவம் தப்பாமல் எல்லாம் நடந்தது. இப்போது எப்போது மழை வருகிறது எப்போது வெயில் அடிக்கிறது என்று எதையும் உறுதியாக சொல்ல முடியவில்லை. எல்லாம் மாறிக்கொண்டே வருகிறது. தான் மட்டும் மாறுவதாக தெரியவில்லை. ஐயோ! மீண்டும் சிந்தனை. இதை சரி செய்ய வேண்டும். பூங்காவில் எழுதியிருக்கும் வாசகங்களை படிக்கத் தொடங்கினான்

‘சோற்றுக் கற்றாளைச்சாறு கால் வலியை நீக்கும்’ அதை நிதானமாக படித்தான். இதுவும் மருத்துவர் சொன்ன அறிவுரை தான். எப்போதெல்லாம் மனதை தேவையில்லா சிந்தனைகள் ஆக்கிரமிக்கிறதோ, எப்போதல்லாம் மனம் நிலையற்று ஓடுகிறதோ, அப்போதெல்லாம் நூறிலிருந்து ஒன்றுவரை தலைகீழாக எண்ணிடச் சொன்னார். இல்லை, ஏதாவது வார்த்தைகளிலோ பொருளிலோ மனதை நிறுத்தச் சொன்னார்.

“இல்லனா உங்க கண்ல படுற வார்த்தைய, வாக்கியத்த திரும்பி திரும்பி சொல்லுங்க. மனம் சாந்தாமகிடும்”

‘சோற்றுக் கற்றாளைச் சாறு கால் வலியை நீக்கும்’ தனக்குதானே இரண்டு மூன்று முறை மனதினுள் சொல்லிக் கொண்டே பூங்காவை சுற்றி வந்தான்.

“சோறுதான தின்ற?” இப்படி ஒரு குரல் நாராசமாக ஒலிக்க அவன் கவனம் சிதறியது. அங்கேயே நின்றான். சப்தம் இடது புறத்தில் பூங்காவை ஒட்டியிருந்த வீட்டிலிருந்து வந்தது.

பூங்காவை சுற்றி நான்கு புறமும் இரும்பு கம்பிகளாலான மதில். அது அவனை விட இரண்டு மடங்கு உயரத்தில் இருந்தது. பூங்காவின் இடது புறம் வரிசையாக வீடுகள். பின்புறம் புதர் மண்டி கிடக்க, மற்ற இரண்டு புறமும் சாலைகள். பூங்கா மேடாக அமைந்திருந்தது. அங்கே நின்று பார்த்தால் அந்த வீடுகள் பள்ளத்தாக்கில் இருப்பது போல் தெரிந்தன. வரிசையில் அமைந்த அந்த வீடுகளின் வாசல் பூங்காவின் இடது மதிலை பார்த்து அமைந்திருந்தது. பூங்காவை ஒட்டியிருந்த ஒத்தையடிப் பாதை அந்த வீடுகளுக்கான பொதுப்பாதையாக மாறியிருந்தது.

அந்த வீடுகள் எல்லாம் பெரும்பாலும் ஒற்றை அறைக் கொண்ட வீடுகளாகதான் இருந்தன. ஆனால் சிறு வீட்டிலேயே நிறைய பேர் வசித்தனர். அங்கே வசித்த அனைவரும் பூங்காவின் இரும்பு கம்பிகளின் மேல் துணிகளை உலர்த்துவதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தனர். இரும்பு கம்பிகளுக்கும் அதில் காயப் போடப்பட்டிருந்த துணிகளுக்குமிடையே இருந்த இடைவெளியில் தான் வீடுகளை கவனிக்க முடியும்.

அங்கே  ஒரு பெரிய பச்சை புடவையும் அதன் மேல ஒரு சுடிதாரும் காய்ந்தது. புடவைக்கு பின்னால் ஒரு உருவம் தெரிந்தது. மெதுவாக அந்த புடவையை நகர்த்தி பார்த்தான். ஒரு தடியன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் வீட்டின் வாசலைப் பார்த்து நின்றுகொண்டிருந்ததால் அவனுடைய தலை மட்டும் தெரிந்தது. அவன் மஞ்சள் டி-ஷர்ட், கட்டம்போட்ட லுங்கி அணிந்திருந்தான். அவனுடைய டி-ஷர்ட் முதுகில் ஒரு அரசியல் தலைவர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“உன்னதாண்டி….” அவன் மீண்டும் கத்தினான். வீட்டின் நிலைவாசற்ப்படியில் ஒரு நடுத்தர வயது பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் கண்கள் கலங்கியிருப்பதை கவனித்தான். மதில் முழுக்க வரிசையாக துணிகள் இருந்ததால், கீழே நிற்பவர்கள் உன்னிப்பாக கவனித்தாலொழிய பூங்காவில் ஒருவன் நின்று தங்களைப் பார்ப்பது தெரியாது.

அருகாமையில் காலடி ஓசை கேட்டது. திரும்பினான். பூங்காவில் நடைப்பயிற்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு நடுத்தர வயதுகாரரும் அவரின் மகளும் இவனை நோக்கி வருவதை கவனித்தான். இவன் புடவையிலிருந்து கையை எடுத்துவிட்டு, எதுவும் தெரியாதது போல் கிழக்கு பக்கம் திரும்பி சூரியனை பார்த்து வணக்கம் வைத்தான். யாரவது பார்த்தால் இவன் சூர்ய நமஸ்காரம் செய்கிறான் என்று நினைத்துக் கொள்ள வேண்டுமாம். அந்த தந்தை பேசிக்கொண்டே வந்தார். அந்த மகள் தன் செல்போனை அவ்வப்போது பார்த்துக்கொண்டு, தந்தை பேசுவதை வேறுவழியில்லாமல் கேட்பதைப் போன்ற முகபாவங்களை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு நடந்து வந்தாள். அந்த தந்தையும் மகளும் சென்றபின் மீண்டும் வீட்டை நோக்கினான்.

தடியன் தொடர்ந்து உரக்க பேசினான். எல்லாம் காலையில் கேட்க அவசியமற்ற சற்றே ஆபாசமான வசை மொழிகள். அவன் வரிசையாக பேசினான். ஏதோ மனப்பாடம் செய்துவிட்டு ஒப்பிப்பதைப் போல் கெட்ட வார்த்தைகளை கொட்டினான். அவனுடையது கட்டையான குரல். கத்திகத்தி தேய்ந்து போனது போல் இடையிடையே அவன் பேசிய வார்த்தைகள் முழுவதுமாக புரியவில்லை.

“ரொம்ப பேசாதீங்க…” உள்ளிருந்து ஒரு பெண்ணின் குரல் மட்டும் வந்தது. அந்த குரலை வைத்து அந்த பெண்ணிற்கு தன் வயதோ, தன்னை விட குறைந்த வயதோ தான் இருக்குமென்று இவன் நினைத்துக் கொண்டான்.

“வெளிய வாடி. காச தர வக்கில்ல உள்ள ஒக்காந்துகிட்டு வாய்விடுற” தடியன் கத்தினான்.

“செவனேன்னு இரேன்” அந்த பெண்மணி உள்ளே பார்த்து சொல்லிவிட்டு, திரும்பி தடியனைப் பார்த்து, “அவ தெரியாம பேசிட்டானே” என்று பாந்துவமாக சொன்னாள்.

“அண்ணே நொண்ணேனு. பத்துதேதிக்கு வட்டிய கொடுக்குறேன்னு இளிச்ச. இப்ப தேதி என்ன?”

“கொடுத்துறன்னே. பெரியவ பிரசவத்துக்கு வந்துட்டா”

“அதான் சின்னவ வாய்விடுறாளே… “

அதன்பின் அவன் இன்னும் ஆபாசமாக கத்திவிட்டு சென்றான். இவன் மட்டும் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தான். பூங்காவில் இவனை கடந்து சென்ற யாரும் அங்கே அந்த வீடு இருந்ததைப் பற்றியோ அங்கிருந்து சப்தம் வந்ததைப் பற்றியோ அலட்டிக்கொண்ட மாதிரி தெரியவில்லை. சிறிது நேரத்தில் தடியன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான். அந்த பெண்மணி கண்கலங்க வாசலிலேயே நின்றுக்கொண்டிருந்தாள். இவனுடைய மொபைலில் அலாரம் அடித்தது. அலுவலகத்திற்கான நேரம். அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

அன்று முழுக்க மனம் லேசாக இல்லை. அவனுள் ஏதேதோ கேள்விகள். மிஞ்சிபோனால் அவர்கள் எவ்வளவு கடன் வாங்கி இருக்க முடியும்? அதற்காக எவ்வளவு பேச்சு வாங்க வேண்டி இருக்கிறது! இந்த கட்டமைப்பே தவறாக இருக்கிறதே? இதை எப்படி சரி செய்வது? இதே சிந்தனை தான் நாள் முழுதும். அதனால் அவனால் எந்த வேலையிலும் சரியாக கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. ஆனாலும் சம்பரதாயமாக ஏழு மணி வரை அலுவலகத்தில் இருந்துவிட்டு திரும்பி வீட்டிற்கு வர ஒன்பது மணி ஆகிவிட்டது. கனவில் அந்த தடியனின் குரல் நாராசமாக ஒலித்ததால் இரவில் சரியாக தூக்கம் வரவில்லை. அதனால் காலையில் எழ சற்றுத் தாமதாகிவிட்டது. வேகவேகமாக ஸ்போர்ட்ஸ் ஷூவை எடுத்து மாட்டினான்.

“இப்ப போற? நேரமாச்சே!” அம்மா சொன்னாள்.

“இன்னைக்கு ஆபிஸ் லேட்டா போலாம்” அம்மாவிடம் பொய் சொல்லிவிட்டு பூங்கா நோக்கி நடந்தான். அந்த தடியன் மீண்டும் வந்து தொந்தரவு செய்துகொண்டிருப்பானோ என்று எண்ணிக் கொண்டே நடந்ததால் தெருக்களைப் பற்றிய எந்த சிந்தனையும் வரவில்லை.

பூங்காவை ஒட்டியிருந்த அந்த ஒத்தையடிப் பாதையின் முன்னே இருசக்கர வாகனமொன்று நின்றிருந்தது. அது தடியனின் வண்டியாக தான் இருக்கும் என்று அவனால் யூகிக்க முடிந்தது. அவன் நினைத்தது போலவே, அவன் பூங்காவில் நுழைந்து இடது மதில் சென்று நின்றதும், தடியனின் குரல் கேட்டது.

“எந்த போலிஸ்ட போவ. எல்லாம் போலீஸ்க்கும் பைசல் பண்ணிட்டுதான் தொழில் பண்றோம்”

இவன் இடைவெளியில் பார்த்தான். வாசலில் ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அந்த பெண்ணுக்கு இருபத்தைந்து வயது இருக்கலாம். நேற்று உள்ளே இருந்து பேசிய பெண் இவளாகதான் இருக்கக்கூடும் என்று எண்ணினான். அவ்வளவு பிரச்சனையிலும் அவள் முகம் சாந்தமாக இருந்தது. இவர்களின் பிரச்சனையோடு ஒப்பிடுகையில் தன் பிரச்சனை எல்லாம் ஒன்றுமே இல்லையே! இவ்வளவு தைரியமாக பிரச்சனையை சமாளிக்க முயல்கிறாளே! அவன் அவளை ஆச்சர்யமாக பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். யாரோ தன்னைப் பார்ப்பதை உணர்ந்த அவள் பூங்காவை நிமிந்து பார்த்தாள். இவன் விருட்டென்று நகர்ந்து பூங்காவை சுற்றத் தொடங்கினான். பூங்காவின் வலது புறத்தில் ஒருவன் தலைகீழாக நின்று யோகா செய்துகொண்டிருந்தான். பூங்காவின் நடுவே இரண்டு வயதானவர்கள் அமர்ந்து இந்திய பொருளாதாரத்தின் போக்கைப் பற்றி சப்தமாக பேசிக் கொண்டிருந்தனர். எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டே இவன் அடுத்தச் சுற்று இடது மதிலை அடைந்தபோது அந்த பெண் வாசலில் இல்லை. வீட்டுக் கதவு உள்ளே தாளிடப்பட்டிருந்தது.

இப்போது தடியன் மாடியில் நின்றுகொண்டிருந்தான். மாடியிலும் வரிசையாக மூன்று வீடுகள் இருந்தன. நடுவீட்டின் வாசலில் நின்ற தடியன் அந்த வீட்டிலிருந்த பெண்ணிடம், “உன் புருஷன் ரொம்ப பேசுறான். என்னைக்காவது போட்டு பொலக்க போறேன்” என்று மிரட்டினான்.  மிகவும் மெலிந்திருந்த அந்த பெண் பேசமுடியாமல் பேசினாள்.

“அவரு நிதானம் இல்லாம இருக்காருங்க….”

“காலேலயே ஊத்திக்க தெரியுது இல்ல. வட்டிய கொடுக்க என்ன குறைச்சல்!”

இவன் மீண்டும் கீழ் வீட்டைப் பார்த்தான். திறந்திருந்த ஜன்னலின் வழியே அந்த பெண்ணின் குரல் மட்டும் கேட்டது.

“அசிங்கமா இருக்குமா… தினைக்கும் காலைல” அவளால் பேசமுடியவில்லை. விசும்பல் சப்தம் மட்டும் கேட்டது. அவனால் மேற்கொண்டு அங்கே நிற்க முடியவில்லை. அவன் பூங்கா வாசலின் வெளியே வந்து நின்றபோது, அந்த தடியன் தன் இருசக்கர வாகனம் அருகே வந்து நின்றான். திரும்பி இவனைப் பார்த்தான். அவனுக்கு நாற்பது வயதுக்கு மேல் இருக்கும். தொப்பை வீங்கி வெடிப்பது போல் இருந்தது. இவனும் ஒரு நொடி தடியனைப் பார்த்தான். ஓடி சென்று அவன் மேல் பாய்ந்து கீழே தள்ள வேண்டும்போல் இருந்தது. அவ்வளவு பலம் தனக்கு இல்லை. அந்த தடியனை ஏதாவது செய்ய வேண்டும். போலிசிடம் போகலாம். ஒருவேளை அந்த தடியன் சொன்னது போல் அவனுக்கு போலீசில் ஆட்கள் இருந்தால் ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை. அவர்கள் தன்னை காட்டிக் கொடுத்து விட்டால், தடியன் ஆள் வைத்து தன்னை அடித்துவிட்டால் என்ன செய்வது? இது போன்ற ஆட்கள் கொலை கூட செய்வார்கள். இன்னொருவருக்கு உதவி செய்ய போய் தனக்கு உபத்திரத்தை தேடிக் கொள்வது புத்திசாலித்தனமில்லை. ஆனால் இப்படி கோழையாக சுயநலவாதியாக இருப்பது வெட்கப்படவேண்டிய செயல். நாமும் மற்றவர்களைப் போல் சராசரி ஆளாக இருப்பது எவ்வளவு அபத்தம். ‘வேடிக்கை மனிதரைப் போலே வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ’ மனதில் ஒரு குரல் கேட்டது. அவன் கோபகமாக தடியனை பார்த்தான்.  தடியன் திரும்பி அந்த பெண்ணின் வீட்டை பார்த்து துப்பிவிட்டு, வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு நகர்ந்தான். இவன் மனமெல்லாம் ஆக்ரோசம் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது.

சாப்பாடு இறங்கவில்லை. அருகில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் சாப்பிட்டுவிட்டு வேலையை பார்க்க சென்றுவிட்டனர். மதியம் இரண்டிலிருந்து இரண்டரை வரை தான் சாப்பாட்டு நேரம். சாப்பாடு நேரம் முடிவதற்கு முன்பு இருக்கையில் இருக்க வேண்டும். இதுவும் பொதுமேலாளரின் உத்தரவு தான். கண்காணிப்பு கேமரா மூலம் எல்லாவற்றையும் அவர் கண்காணித்துக் கொண்டே இருப்பார். மனசாட்சிக்கு பயப்படாதவர்கள் கூட கண்காணிப்பு கேமாரவிற்கு பயந்தனர். மணி இரண்டரையை தொட்டுவிட்டது. இவன் மட்டும் சாப்பிடாமல் சாப்பாட்டு டப்பாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

என்ன செய்யலாம்? தன்னை தானே மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக் கொண்டான். கையில் கொஞ்சம் காசு இருக்கிறது. நேரடியாக அவர்களின் வீட்டின் கதவைத்தட்டி அந்த  பெண்ணிடம் போய் கொடுத்துவிடலாமா! இல்லை. அவள் தவறாக நினைத்துவிடக் கூடும். அல்லது அப்பாவுக்கு தெரிந்த யாரவது பார்த்து அப்பாவிடம் சொல்லிவிட்டாலும் பிரச்சனை. ஆனாலும் அவளுக்கு ஏதாவது உதவி செய்ய வேண்டும். தடியனின் பிடியிலிருந்து அந்த குடும்பத்தை விடுவித்தால் கூட போதும்.

“சாப்பிடாம அப்படி என்ன யோசனை?” கோபிகிருஷ்ணன் சார் கேட்டுக்கொண்டே தன் டிபன் பாக்ஸில் இருந்த தண்ணீரை வடித்து, டப்பாவை மேஜை மீது வைத்தார்.

கோபிகிருஷ்ணன் அவனுடைய அலுவகத்தின் சீனியர் கிளார்க். பொது மேலாளர் உட்பட எல்லோரும் அவரை கோபிகிருஷ்ணன் சார் என்றே அழைத்தனர். வயதில் மூத்த அவர் தன்னுடைய மனக்குழப்பத்தை போக்கக் கூடும் என்று எண்ணினான். காலையில் நடந்ததை சொன்னான்.

“தம்பி, கடன் கொடுத்தவன், அவனுக்கு அவன் காசு வேணும். எப்படி பேசுனா காசு கிடைக்குமோ அப்படி பேசுறான்” என்றார்.

“அவன் பேசுறது தப்புசார்”

“நாம என்ன பண்ணமுடியும்டா கண்ணா. அவன பத்தி தெரிஞ்சுதான் கடன் வாங்கிருப்பாங்க. நம்மால முடிஞ்சா ஏதாவது உதவலாம். அவ்ளோதான். அதுவும் எவ்ளோ பேருக்கு பண்ணமுடியும்? எதுக்கு அடுத்தவங்க லைப் பத்தியெல்லாம் யோசிச்சு குழப்பிக்கிற? சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ. இந்த மாதிரி சிந்தனைலாம் வராது”, அவர் கண் சிமிட்டினார். இவனுக்கு கோபமாக வந்தது. மேற்கொண்டு எதுவும் பேசவில்லை.

“சீக்கிரம் சீட்டுக்கு போ. பெரியவர் கேமரால பாப்பாரு!” சொல்லிவிட்டு அவர் டிபன் டப்பாவை மூடி பைக்குள் போட்டுக்கொண்டு நகர்ந்தார்.

கேமரா என்றதும் இவனுக்கு பொறித் தட்டியது. அந்த தடியனை கேமராவில் பதிவு செய்தால்? சாலையில் வழிப்பறி செய்த ஒருவனை யாரோ ஒருவர் ரகசியமாக வீடியோ எடுத்து இணையத்தில் போட்டு, அது பரவி போலிஸ் அவனை கைது செய்தது நினைவு வந்தது. ஆம் நாமும் அதை செய்யலாம். அந்த புடவையின் பின் நின்று அந்த தடியன் அவர்களை மிரட்டுவதை மொபைல் கேமராவில் பதிவு செய்து இணையத்தில் பதிவேற்றிவிட்டால் போதும். யார் யாரோ அந்த தடியனுக்கு எதிராக குரல் கொடுத்தால் எந்த போலிசாக இருந்தாலும் அவனை கைது செய்துதான் ஆக வேண்டும். அந்த குடும்பத்திற்கும் நல்லது நடக்கும். ரயில் பயணம் முழுக்க இந்த திட்டமிடல் தான். வீட்டிற்குள் நுழைந்த போது அம்மா தன் பையில் அவனுடைய துணிகளை அடுக்கி வைத்துக்கொண்டிருப்பதை கவனித்த போதுதான் நினைவு வந்தது, இரவு திருச்சிக்கு செல்லவேண்டும்.

“உன் துணியையும் என்  பேக்லயே வச்சிக்குறேன்” அம்மா சொன்னாள்.

“கொஞ்சம் சீக்கிரம் கிளம்பி வர வேண்டிதானா…!” அப்பா சொல்லிவிட்டு அவன் பதிலை எதிர்ப்பார்க்காமல் அடுத்த அறைக்கு சென்றார்.

வெள்ளிக்கிழமை இரவு ரயில் என்பது கடந்த இரண்டு நாட்கள் முன்புவரை அரைகுறையாக நினைவிருந்தது. அடுத்த வெள்ளிக்கிழமையாக இருந்திருக்கக் கூடாதா! தனக்கு மறுநாள் காலை முக்கியமான வேலை இருக்கிறது என்பதை எப்படி அம்மாவிடம் சொல்வது?

“ஞாயிற்று கிழமை தான மேரேஜ்! நான் நாளைக்கு கிளம்பி வரவா?”

“நீலாம் வரணும்னு தான மாமா லீவ் நாள்ல வைக்குது…. மாமாக்கு ஆம்பள புள்ளையா இருக்குது? நீதான் முன்னாடி நின்னு செய்யனும்” அம்மா சந்தோசம் பொங்கச் சொன்னாள். அவள் நல்ல மனநிலையில் இருந்தாள். அதனால் அவன் மேற்கொண்டும் எதுவும் பேசி அவளை கஷ்டப் படுத்த விரும்பவில்லை.

இல்லையேல், “பொண்ண தான் கட்டிக்க மாட்டேன்னு சொல்லிட்ட…” என்றெல்லாம் சொல்லி கண்ணை கசக்க ஆரம்பித்துவிடுவாள். அவளை சமாளித்தாலும், “அப்படி என்ன வேலை சாருக்கு?” என்று கேட்டுக் கொண்டு அப்பா வந்துவிடுவார். அவரை தன்னால் சமாளிக்க முடியாது.  அமைதியாக அவர்களோடு சென்றான்.

சனி ஞாயிறு முழுக்க மண்டபத்திலேயே கழிந்தது. ஆனால் அம்மா சொன்னது போலெல்லாம் இவன் எதையும் முன்னின்று செய்யவில்லை. தன் போக்கில் ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தான். எதிலும் ஆர்வமில்லை. எப்போது இந்த இரண்டுநாட்கள் கடந்து போகும் என்பதே அவனுடைய பெரிய பிரச்சனையாக இருந்தது. சிறுவயது முதல், எப்போது வார விடுமுறை வரும் என்ற எதிர்பார்ப்போடும், அது வந்தால் சீக்கிரம் முடிந்துவிடக் கூடாது என்ற ஆசையோடும்தான் அவனுடைய பள்ளி கல்லூரி நாட்கள் கழிந்தன. அதுவும் இந்த அலுவலகத்தில் சேர்ந்ததிலிருந்து எப்போது சனிக்கிழமை வருமென்று எதிர்பார்த்துதான் அவன் ஐந்து நாட்களை கடத்துவான். முதல் முறையாக அவன் எப்போது இந்த சனி ஞாயிறு கடந்து போகும் என்று எதிர்பார்த்து காத்திருந்தான். இடையிடையே வீடியோவை எடுத்தப் பின் அதை யாரிடமெல்லாம், எப்படியெல்லாம் கொண்டு சேர்க்கவேண்டும் என்று யோசித்தான். மிகவும் மெதுவாக அந்த ஞாயிற்றுக் கிழமை முடிந்தது. திங்கள் காலை வீட்டிற்குள் நுழையும் போது மணி ஐந்தரை.

“கொஞ்ச நேரம் தூங்கு… ஒரு நாள் லேட்டா போன ஒன்னும் ஆகாது ” அம்மா சொன்னாள்.

இவன் எதுவும் பேசாமல், துரிதமாக ஆடையை மாற்றிக் கொண்டு பூங்காவிற்கு செல்ல தயாரானான். அந்த நாள் அவனுக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பது அவன் அம்மாவிற்கு தெரியாததால், அவள் அவனை ஆச்சர்யமாக பார்த்ததை அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. தன் கைபேசியில் சார்ஜ் இருக்கிறதா என்று சரிபார்த்துக் கொண்டான். இன்றோடு அந்த தடியனின் அட்டூழியம் அடங்கிவிடும், அதை தான் சாத்தியமாக்கப் போகிறோம் என்று எண்ணும்போது அவனுக்கு பெருமையாக இருந்தது. எல்லாம் சரியாக நடந்தபின்பு வேண்டுமானால் அந்த பெண்ணிடம் மட்டும் தான் செய்த இந்த காரியத்தை சொல்லிக் கொள்ளலாம். அது தற்பெருமை அடிப்பதைப் போல் ஆகாதா? ஆகாது. ஆகாது. அவளுக்கு மேற்கொண்டு உதவும் பொருட்டே உண்மையை சொன்னதாகவும், அவளுக்கு தான் எந்த உதவியும் செய்ய தயாராக இருப்பதாகவும் அவளிடம் சொல்லலாம். அவள் தன்னை நம்பக் கூடும்.

பூங்காவை அடைந்த அவன், அருகே நின்றிருந்த தடியனின் வண்டியை பார்த்ததும் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான். ‘ஆம் நான் ஒரு ஆபத்பாந்தவன்.’

பூங்காவின் இடது மதிலை நெருங்கிய போது, எந்த சப்தமும் வராதது ஆச்சர்யம் அளித்தது. கம்பியில் துணிகளும் இல்லை. அந்த வீடு கம்பிகளின் வழியே தெளிவாக தெரிந்தது. கதவு திறந்திருந்தது. ஒரு வயதான பெண் வீட்டை கழுவி விட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அந்த அறையில் ஆங்காங்கே புகை அண்டி சுவரெல்லாம் கருப்பாக இருந்தது. அவன் சிந்தனை வழக்கத்தை விட வேகமெடுத்தது. அவனால் அங்கு நடந்திருப்பதை யூகிக்க முடிந்தது. அவன்  அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றதால், அந்த வயதான பெண்மணி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை அவன் கவனிக்கவில்லை.

“என்ன கண்ணு பாக்குற?” அந்த பெண் இவனைக் கேட்டாள்.

“இங்க இருந்தவங்க…. ஒரு அம்மா” அவனால் கேள்வியை முடிக்க முடியவில்லை.

“ஆத்தாளும் பொண்ணும் கொழுத்திகிச்சுங்க… ” அவள் செய்தி வாசிப்பது போல் எந்த உணர்வுமின்றி பதில் சொன்னாள்.

இவனால் பதில் பேசமுடியவில்லை. அப்படியே  நின்றான். அவள் தொடர்ந்து தன் வேலையை கவனித்தாள்

“எப்ப… ” அந்த வீட்டை பார்த்தவாறே கேட்டான்.

நிமிர்ந்து பார்த்த அவள். “வெள்ளிகிழமை. ஏன் உனக்கு தெரிஞ்சவங்களா?” என்றாள்.

இவன் அமைதியாக இருந்தான். இவனிடம் பேசுவது வீண் என்று அந்த பெண்மணி நினைத்திருக்கக் கூடும். அவள்  கதவை இழுத்து தாளிட்டு விட்டு, “அடுத்த குடி வரதுதான் கஷ்டம்” என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டு நகர்ந்தாள். அங்கே அதுவரை இருந்தவர்கள் இல்லாமல் போனதைப் பற்றி அந்த வயதான பெண் அலட்டிக் கொள்ளாதது அவன் மனதை உறுத்தியது. உண்மையில் அங்கே யாருக்கும் போனவர்களைப் பற்றி எந்த கவலையும் இருப்பதாக அவனுக்குத் தெரியவில்லை. வாசலில் நால்வரும் சளைக்காமல் கேரம் போர்ட் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.  பூங்காவின் வலது புறத்தில் சிரசாசன நிலையிலிருந்த அந்த ஆசாமி பக்கத்தில், இன்னொருவன் தலைகீழாக நிற்க முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தான். வயதான நண்பர்கள் இருவரும் சப்தமாக பேசிக் கொண்டே இருந்தார்கள். அந்த அப்பாவும் பெண்ணும் பூங்காவை சுற்றி வர, மகளின் கவனம் முழுக்க மொபைலில் இருந்தது.  இவன் மீண்டும் அந்த வீட்டைப் பார்த்தான். பெரிய பூட்டு ஒன்று தொங்கியது.

அந்த தடியன் அந்த குடும்பத்திற்கு கொடுத்த அழுத்தத்தை கண்ணால் கண்டது தான் மட்டுமே. தான் முதல் நாளே ஏதாவது செய்திருக்க வேண்டும். தவறவிட்டு விட்டோம். அவன் குற்ற உணர்ச்சி அவனை அழுத்தியது. இனியாவது எழ வேண்டும். தடியனுக்கு தண்டனை வாங்கித் தரவேண்டும். அவனுக்கு தடியனின் மீது கோபம் அதிகமானபோது, தடியனின் குரல் மாடியில் இருந்து வந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“காச கேட்டா எகத்தாளமா” தடியன் மிகவும் கோபமாக அந்த மாடிவீட்டுக் காரனின் சட்டையை கோர்த்து பிடித்து கன்னத்தில் அடித்தான். அவன் சுருண்டு விழுந்தான். மெலிந்த அந்த பெண் தடியனின் காலை பிடித்துக் கொண்டு கதறினாள். தடியன் அவளையும் அவள் கணவனையும் மிதித்தான். அதே கோபத்தில் திரும்பிய தடியன், பூங்காவிற்குள் நின்றுகொண்டிருந்த இவனை ஒருமுறை தற்செயலாக பார்த்தான். தடியனின் வெறிகொண்ட முகத்தைப் பார்க்கும் போது, இவனுக்கு உடம்பு நடுங்கியது. பார்வையை திருப்பிக்கொண்டு நகர்ந்தான்.

‘சொங்கிப் பயலே’ ‘எதுக்கு அடுத்தவங்க லைப் பத்தியெல்லாம் யோசிச்சு குழப்பிக்கிற’ ‘ரொம்ப யோசிக்காதிங்க. ரிலாக்ஸ்’ ‘வேடிக்கை மனிதரைப் போல் வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ’

‘சோற்றுக் கற்றாளைச் சாறு கால் வலியை நீக்கும்’ என்று தனக்குதானே இரண்டு மூன்று முறை மனதினுள் சொல்லிக் கொண்டே பூங்காவை சுற்றத் தொடங்கினான்.

Advertisements

ஸ்கூல் சீசன்- சிறுகதை

எனக்கு முடியை வித்தியாசமாக, ஸ்டைலாக வெட்டிக் கொள்ள வேண்டுமென்றெல்லாம் ஆசை இல்லை. ஆனால்  இந்த முறை எப்பவும் போல், பள்ளி பிள்ளைப்போல் முடிவெட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்று அக்கா சொன்னாள்.

“எலி கரண்டுன மாதிரி கரண்டிட்டு வந்தா வீட்டுக்குள்ள விடமாட்டேன்” வாசலைவிட்டு  இறங்கும்போது அக்கா மீண்டும் சொன்னாள்.

சிறுவயதில் அம்மா வேறுமாதிரி சொல்வாள், “முன்னாடி முடியவிட்டுட்டு வராத. ஒட்ட வெட்டிட்டு வா”

நானும் தோரயமாக அம்மாவிற்குப் பிடித்த மாதிரியும், எனக்குப் பிடித்த மாதிரியும் வெட்டிக் கொண்டு வந்து நிற்பேன். கொள்ளை பக்கம் வா என்பாள். பின் என் அருகில் வந்து முன் முடியை பிடித்து பார்த்துவிட்டு, “முன்னாடி முடி அப்படியே இருக்கு”  என்று கடிந்துகொண்டு, என்னை மீண்டும் கடைக்கு அழைத்துச் செல்வாள். கடைக்காரன் நான் திரும்பி வருவேன் என்பதை முன்கூட்டியே அறிந்தவனைப் போல் என்னைப் பார்த்து ஏளனமாக சிரிப்பான்.

மறுநாள் பள்ளியில் எல்லோரும், “என்னடா எலி கரண்டிருச்சா?” என்று கேலி செய்வார்கள். பதினோராம் வகுப்பு படிக்கும்போது ஒரு முறை கடைக்காரனே கேட்டான். “தம்பி நீ எத்தனாவது படிக்குற? பொம்பளை புள்ளைங்கலாம் கேலி பண்ணாத இப்டி வெட்டுனா?”

வளர வளர அம்மா மீது கோபமெல்லாம் குறைந்து விட்டது. கல்லூரி சேர்ந்த பின் அம்மா எப்படி முடிவெட்டிக் கொள்ள வேண்டுமென்றெல்லாம் சொன்னதில்லை. ஆனாலும் எனக்கு ஸ்டைலாக வெட்டிக்கொள்வதில் ஆர்வம் வரவில்லை.

கடைக்குள் சென்று அமர்ந்ததுமே, கடைக்காரர் கேட்பார். “ஷார்ட்டா?” நான் தலை அசைப்பேன். அவ்வளவுதான். சில நேரங்களில் மெசினைப் போட்டு ஆர்மிகாரன் தலை போல் ஆக்கிவிடுவார். வேலைக்கு சேர்ந்த பின்பும் அப்படி வெட்டிக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்.

“ஏண்டா ஸ்கூல் புள்ள மாதிரி வெட்டிருக்க?”

அக்காதான் மெனக்கெட்டு கோபித்து கொள்வாள். இப்பொது அக்காதான் அம்மாவாக இருக்கிறாள். அக்கா ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் மனிதவள மேலாளராக இருக்கிறாள்.

“என் ஆபிஸ்ல உன் வயசு பசங்கலாம் எப்டி ஸ்டைலா வராங்க தெரியுமா? அதுவும் இப்ப புதுசா சேர்ற பசங்கலாம் சோ கான்சியஸ் அபௌட் தேர் அப்பியரன்ஸ். நீ ஏன்டா இப்டி இருக்க?” என்பாள். நான் சிரித்துவிட்டு அமைதியாக நகர்ந்துவிடுவேன். மாமாவும் அக்காவைப் போல் அதே துறையில் இருந்தார்.

“ஏண்டா உன் ஆபிஸ்ல யாரும் கலாய்க்க மாட்டங்களா?” மாமா கூட ஒரு முறைக் கேட்டுவிட்டார். நான் மந்தைவெளியில் ஒரு வங்கியில் வேலை செய்தேன். என்னுடன் வேலை செய்பவர்கள் எல்லாம் ஏதோ ஒரு வகையில் ‘எக்ஸ்பைரி’ தேதியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் இதையெல்லாம் கண்டுகொள்ள போவதில்லை. கண்டுகொண்டாலும் எனக்கு இதைப் பற்றியெல்லாம் அலட்டிக் கொள்ள தோணுவதில்லை.

நான் குஜராத்தில் வசித்த போது ஒரு பஞ்சாபி பெண்ணை ஒரு தலையாக காதலித்தேன். நான் வெகுதூரம் அவளை விட்டு கடந்து வந்த பின்தான் தெரிந்தது அவளும் என்னை ஒருதலையாக காதலித்திருக்கிறாள் என்று. இரண்டு, ஒரு தலை காதலர்கள்.  மீண்டும் குஜாராத் செல்லலாமா என்றுகூட யோசித்தேன். ஆனால் அதற்குள் அவளும் வெகு தொலைவு சென்றுவிட்டிருந்தாள். வாழ்க்கையிலும் தூரத்திலும். இப்போது காஷ்மீரில் இருக்கிறாளாம். ஒரே பிரசவத்தில் அவளுக்கு இரண்டு குழைந்தைகள் பிறந்துவிட்டிருந்தது. பேஸ்புக் சொன்னது. அந்த குழந்தைகளின் போட்டோவிற்கு ஏராளமான லைக் வந்திருந்தது. நானும் ஒரு லைக் போட்டேன். மறுநாள் என்னை ப்ளாக் செய்திருந்தாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எனக்கு யார் மீதும் பெரிய ஈடுபாடு இல்லாமல் போனது. இப்படியே வாழ்க்கையை ஓட்டிவிடுவது உத்தமம் என்றே தோன்றுகிறது. ஆனாலும் அக்கா விட்டபாடில்லை.

“பொண்ணு பெங்கலூர்லயே வளர்ந்தவ. என் கொலீக்கோட ரிலேட்டிவ். நல்ல பாமிலி. எனக்கு ஓகே. நீ அவள எதாவது ரெஸ்டாரன்ட், காபி ஷாப்ல மீட் பண்ணி பேசு…

“நல்ல வரன். present yourself good!…”

அக்கா ஒரு பெரிய லெக்ட்சர் கொடுத்தாள். க்ரைஸ்ட் கிங் பெண்கள் மேல்நிலை பள்ளியில் படித்த அக்கா இவ்வளவு நவநாகரிகமாக மாறிவிட்டிருந்தது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. இதைப்பற்றி அக்காவிடம் கேட்கத் தோன்றும். ஆனாலும் அவள் மனம் வருந்தக் கூடும் என்பதால் அமைதியாக இருந்துவிடுவேன். வாழ்க்கை மாறும்போது நாமும் மாறிக் கொள்ள வேண்டும் போல! எனக்குதான் இதெல்லாம் பிடிப்பட மறுக்கிறது.

“நல்லா முடி வெட்டிக்கோ. fruit facial பண்ணிக்கோ. அவர கூட்டிட்டு  போ சொல்றேன்”

அக்கா ஏதோ பெரிய கடைப் பெயரை சொல்லி போகச் சொன்னாள். மாமா எப்போதும் அங்கு தான் முடி வெட்டிக் கொள்வார். முடிவெட்டிக் கொள்ள முன்னூறு ரூபாய் என்றார்கள்.

நான் அந்த காசில் முடிவெட்டி, சவரம் செய்து கொண்டு, வரதராஜா திரையரங்கில் ஒரு படம் பார்த்துவிடுவேன். இப்போது சினிமாக்காரர்கள் ஸ்ட்ரைக் செய்கிறார்கள். ஒரு படமும் ஓடவில்லை. அதனால் நான் நூற்றி இருபது ரூபாய் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு, வழக்கமாக செல்லும் கடைக்கே செல்வதாக அக்காவிடம் சொன்னேன்.

“நல்லா ஸ்டைலா வெட்டச் சொல்லு. பின்னாடி கத்தி போட வேணாம்னு சொல்லு. அப்பத்தான் லுக்கா இருக்கும்” அக்கா சொன்னாள்.  அக்காவிற்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரிகிறது என்று புரியவில்லை.  நான் தலை ஆட்டிவிட்டு கடை நோக்கி சைக்கிளை மிதித்தேன். முடி வெட்டிக்கொண்டு படம் பார்க்கும் திட்டமிருந்தால் நடந்து தான் போவேன். இல்லையேல் சைக்கில் நிறுத்த திரையரங்குகாரனுக்கு இருபது ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். அந்த காசில் ஒரு மசாலா பால் குடிக்கலாம்.

வழி எங்கிலும் முந்நூறு ருபாய் சிந்தனைதான். இருந்தாலும், முடிவெட்டிக் கொள்ள முன்னூறு ருபாய் அதிகம் தான். குஜராத்தில் பதினைத்து ரூபாய் இருந்தால் போதும். முடிவெட்டி தலைக்கு மசாஜ் செய்து விட்டு அனுப்பிவிடுவான் அந்த கடைக்காரன். அந்த கடை ஒரு மரத்தடியில் அமைத்திருக்கும். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம் மற்றபடி அதே ப்ளேட் தான். அதே கண்ணடித்தான். ஆனால் ஏசிக் கடையில் விலை அதிகமாம். முடி வெட்டிக் கொள்வதற்கு எதற்கு ஏசி?  இங்கே எல்லாவற்றிலும் ஏசியை பொருத்தி விடுகிறார்கள். ஏசி சவப்பெட்டி வந்தால் கூட ஆச்சர்யப் படுவதற்கில்லை. ஏதேதோ தேவையில்லாத ஆடம்பரங்களை பழக்கி கொண்டு, அவற்றை தக்கவைத்துக் கொள்ளும் போராட்டத்தில் மன அமைதியை கெடுத்துக் கொள்கிறோம்.

நான் கடைக்குள் நுழைந்த போது, கடைக்காரனும் ஒரு வாலிபனும் தீவிரமாக அந்த வாலிபனின் கையிலிருந்த போனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த கடைக்காரனுக்கும் என் வயசு தான் இருக்கும்.

அமர்ந்ததுமே கேட்டான்.

“ஷார்ட்டா வெட்டிடலாமா ஜி?”

“மீடியமா” என்றேன். அவன் ஆச்சர்யமாக பார்த்தான். எப்போதும் மெசின் கட் என்று சொல்லும் ஆள் நான்.

அவனிடம் உண்மையை சொல்லலாமா என்று பார்த்தேன். ஏனெனில் என் பின்மண்டையில் விழத் தொடங்கிய வழுக்கையை பார்த்து அவன்தான் பெரிதும் வருத்தப் பட்டான்.

“ஜி சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிகோங்க ஜி” என்பான்.

“வீட்ல பங்க்ஷன். மீடியமா வெட்டுங்க” என்றேன். நான் சொன்னதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. வாலிபனையே பார்த்தான். வாலிபன் மொபைலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த வாலிபன் நிமிர்ந்து, “ஜி. நீங்க இந்த ஏரியா தானே?” என்றான். நான் ஆம் என்று தலையசைத்தேன்.

“A R N ஸ்கூல் CBSE -யா மெட்ரிக்கா?” அந்த வாலிபன் என்னிடம் வினவினான்.

நான் மெட்ரிக் என்றேன்.

“சொன்னேன்ல” என்று கடைகாரானைப் பார்த்தான்

“இல்ல ஜி. இப்ப CBSE-யும் ஆரமிச்சிட்டாங்க. போன் பண்ணி விசாரிச்சுட்டேன்” என்றான் இவன்.

“ஒ! எனக்கு தெரியாது” என்றேன்

“அப்பா பீஸ் நிறைய இருக்கும்” அந்த வாலிபன் சொன்னான்.

“பரவால. நீ பாரு” என்றவாறே என் தலையில் தண்ணீரை அடித்தான். மெசினை எடுக்கப் போனவன், ஒரு கணம் சுதாரித்துவிட்டு  கத்திரிக்கோலையும் சீப்பையும் எடுத்தான்.

“அண்ணே லோட் ஆகிடுச்சு” அந்த வாலிபன் கத்தினான். இவன் வேகமாக அவனை நோக்கி ஓடினான்.

“சீக்கிரம் குட்டி. போய்ட போது” இவன் பதறினான்.

“பாப்பா பேரு சொல்லுனே”

“மோனிஷ்கா” என்றவாறே என் தலையை படிய வாரினான்.

பின் என்னிடம் , “பாப்பாவுக்கு ஸ்கூல் அட்மிஸன்ஜி, இப்ப எல்லாம் நெட் ஆக்கிடாங்க ஜி. ஸ்கூல்ல லைன்ல நிக்க சொல்லிருந்தா இந்நேரம் என் வைப்ப நிக்க சொல்லிருப்பேன்”

நான் புன்னகை செய்தேன்.

“வயசுனே?” அவன் ஒவ்வொரு விவரமாக கேட்டான். இவன் சொல்லிக்கொண்டே முடியை வெட்டத் தொடங்கினான்.

“உன் மாச வருமானம்”

இவன் யோசித்தான். “நாப்பதாயிரம் போட்டுக்குறேன்”

“டேய் அவ்ளோலாம் இல்ல”

“அண்ணே கம்மியா போட்டா சீட் தரமாட்டாங்க. அவ்ளோ பீஸ் நீ கட்டுவியான்னு யோசிப்பாங்க”

இவன் தலையசைத்தான்.

“என்ன படிச்சிருக்க…”

“SSLC” என்றவாறே என் முன் முடியை சீப்பால் வாரிப் பிடித்து வெட்டினான்.

“B.A- னு போடறேன் “

“டேய் வேணாம்டா. பர்ஸ்ட் டைம் ஸ்கூல் சேக்குறேன். பொய் சொல்ல வேணாம்”

“உண்மைய சொன்னாலாம் வேலைக்காகது. நீ என்ன டாக்டர்னா சொல்லப்போற?  ஏதோ டிகிரி தான!”

“கண்டுபுடிச்சா பிரச்சனை ஆகிடும் குட்டி. “

“அதெல்லாம் கண்டுபுடிக்க முடியாது. செர்டிபிகேட் ரெடி பண்ணிடலாம்”

“அதுக்கு வேற செலவு பண்ணனுமா” இவன் அலுத்துக் கொண்டான். நான் அவர்கள் பேசுவதையே ஆர்வமாக பார்த்தேன்.  அவன் இப்போது பின் முடியை வெட்டி விட்டு, கையில் கத்தியை எடுத்தான்.

“ஜி பின்னாடி கத்தி போட வேணாம்” என்றேன். அவனுடைய கவனம் மொபைலின் மீது இருந்தது. கிருதாவை மட்டும் சரிசெய்துவிட்டு மீண்டும் கத்திரிகோலை எடுத்து,

“ஜி இந்த சைட் சரியா வெட்ல” என்று இடது புறம் முடியை சரி செய்தான்.

அதற்குள் அந்த வாலிபன் இவனைப் பார்த்து, “கம்… ஹ்ம். கம்யுனிட்டி” என்றான்

இவன் என்னைப் பார்த்தான்

“BC, OBC, அந்த மாதிரி”

பின் அவன் ஜாதியைக் கேட்டான். இவன் சொல்ல, அவன் ஆங்கிலத்தில் ஸ்பெல்லிங் கேட்டான். இவன் மீண்டும் என்னைப் பார்த்தான். மாறிமாறி கேள்விகள். பதில்கள். மீண்டும் வலது புறம் முடியை கத்தரித்தான்.

அந்த வாலிபன், “ஒரு நிமிஷம் இரு வரேன்” என்று வெளியே நகர எத்தனித்தான்.

“பாதியில விட்டு எங்கடா போற ?”

அவன் சுண்டு விரலை உயர்த்திக் காண்பித்தான்.

“டேய் முடிச்சு குடுத்துர்றா?”

“வந்துட்டேனே” அவன் கிளம்பினான்.

நான் மொபைலை வாங்கினேன். இன்னும் இரண்டு பக்கங்கள் கேள்விகள் மிச்சமிருந்தன. வேலைக்கான விண்ணப்ப படிவத்தில் கூட இவ்வளவு கேள்விகள் இருந்ததில்லை. நான் நான்கு கேள்விகள் பூர்த்தி செய்திருப்பேன். திரும்பி வந்த அந்த வாலிபன் மொபைலை வாங்கிக்கொண்டான்.

“உங்களுக்கு லேட் ஆகப் போது ஜி, அவன் பில் பண்ணுவான்” கடைக்காரன் சொன்னான். அந்த வாலிபன் தன் வேலையைத் தொடர்ந்தான். இவன் என் தலையில் கை வைத்தான்.

“Application submitted successfully.  your reference no is…” அந்த பையன் படித்தான்.

நான் கண்ணாடியில் தலையை பார்த்தேன். ஒரு பக்கம் மட்டும் முடி நிறைய வெட்டப்பட்டிருந்தது. தலை முக்கோண வடிவில் தெரிந்தது. நான் கடைக்காரனைப் பார்த்தேன். மொபைலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவன் முகத்தில் எதையோ சாதித்த பரவசம் வெளிப்பட்டது. பின் அவன் என்னை பார்க்க, நான் என் தலையை சுட்டிக் காண்பித்தேன்.  அந்த பரவசம் மறைந்தது.

“ஜி சாரி ஜி. இந்த டென்ஷன்ல இருந்துட்டேன்…”

“பரவால, என்ன பண்றது”

“மறுபடி கத்திரி போட்டா திட்டுத்திட்டா தெரியும். மெசின் போட்டாதான் ஈவன் ஆகும் ஜி” அவன் தயங்கி தயங்கி சொன்னான்.

நான் தலை அசைத்தேன். இரண்டு நிமிடத்தில் என் தலை ஆர்மிக்காரன் தலை ஆனது. அக்கா பாஷையில் சொன்னால், ஸ்கூல் பையன் கட்டிங். நான் மீண்டும் கண்ணாடியை பார்த்த போது, கண்ணாடியினுள் அக்கா நின்றுகொண்டு தலையில் அடித்துக் கொள்வது போல் இருந்தது. வீட்டுக்கு போனால் அக்கா சாமியாடக் கூடும். பரவாயில்லை, ஒரு பிள்ளையின் படிப்பை விட, பெண் பார்க்கும் படலம் அவ்வளவு முக்கியமில்லை.

 

பாலாவிற்காக… – சிறுகதை

பாலாவிற்கு முழுவாண்டு தேர்வு முடிந்ததும் என்னுடைய கைபேசியை அன்பளிப்பாக தருவதாக சொல்லியிருந்தேன். ஆனால் என்னுடைய வாக்குறுதியை என்னால் நிறைவேற்ற முடியாமல் போகும் என்று நான் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. உண்மையில் அவள் என்னிடம் மொபைல் ஃபோன் கேட்கவில்லை. நானேதான் தருவதாக கூறினேன். இன்று என்னால் அந்த சிறுமி ஏமாற்றம் அடைந்த்திருப்பாள் என்பதை  நினைக்கும்போது வருத்தமாக இருக்கிறது.

தாம்பரம் பீச் ரயிலில்தான் நான் பாலாவை முதன்முதலில் சந்தித்தேன். நான் எழும்பூரில் ஏறுவேன். அவள் சேத்துப்பட்டில் ஏறுவாள். அங்கே ஒரு தொண்டு நிறுவனம் நடத்திய பள்ளியில் அவள் ஐந்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் அண்ணாசாலையில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் வேலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அலுவலகம் 5.45 மணிக்கு முடியும். 5.40 மணியிலிருந்தே பயோமெட்ரிக் சிஸ்டம் முன்பு அவுட்பஞ்ச் அடிப்பதற்காக ஒரு கூட்டம் காத்திருக்கும். சரியாக 5.45 மணிக்கு பஞ்ச் அடித்துவிட்டு வெளியே வந்து சாலையை கடந்து, 27 D பிடித்து எழும்பூர் வருவதற்குள் மணி மாலை ஆறரை ஆகிவிடும். அவளும் டியூஷன் முடித்துவிட்டு அதே நேரத்தில் வருவாள். நான் வழக்கமாக கடைசி பெட்டியில் ஏறுவேன். ஜன்னல் அருகே அமர்ந்து குரோம்பேட்டை வரும் வரை மொபைலில் படம்பார்த்துக் கொண்டே வருவேன்.

“அடுத்த ட்ரைன்ல வரக்கூடதா?” வாசலில் நின்றவரின் குரல் கேட்டு நிமிர்ந்தேன். ஒரு சிறுமி மூச்சு இறைக்க நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். ‘ஓடி வந்து ஏறியிருக்கிறாள்’.  நான் மீண்டும் மொபைலை பார்க்கத் தொடங்கினேன்.

என் அருகில் வந்து அமர்ந்து என் மொபைலை எட்டிப் பார்த்தாள். நான் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

“ஐ பொம்ம படம்!” அவள் சப்தமாகவே ஆச்சர்யப் பட நான் புன்னகைப் புரிந்தேன்.

“வயசுதான் ஆச்சு. இன்னும் பொம்ம படம் பாக்குறான்” என்று என் வீட்டில் எல்லோரும் திட்டும் அளவிற்கு நான் பொம்மை படங்கள் பார்ப்பவன்.

“என்ன படம்னே?” அவள் கேட்டாள்

“இன்சைட் அவுட்” என்றேன். அவள் அதை காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் படத்தையே பார்த்தாள்.

“ஐ யான!” என்றாள் மீண்டும் சப்தமாக.

அவள் ஆர்வமாக அந்தப் படத்தை பார்க்க, நான் படத்தை முதலிலிருந்து வைத்தேன்.  என் வலது காதில் சொறுகியிருந்த இயர் போனை அவளிடம் கொடுத்தேன். அவள் அதை வாங்கி தன் இடது காதில் சொறுகிக் கொண்டு, படத்தை ரசித்தாள். அந்த இயர் போன் அவள் காதில் பொருந்தவில்லை. கீழே விழுந்துக் கொண்டே இருந்தது. இரண்டு மூன்று முறை அதை எடுத்து காதில் வைத்துக் கொண்டவள், ஒரு கட்டத்தில், அது கீழே விழுந்ததை பொருட்படுத்தாமல் படத்தை ஆர்வமாக பார்த்தாள். நான் படம் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு அவள் குழந்தைத்தனத்தை ரசிக்கத் தொடங்கிவிட்டேன். சிறிது நேரத்தில் என்னை அறியாமல் என் மொபைல் ஃபோனை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டேன். பல்லாவரம் வரும் வரை அவள் படத்தை பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள். என்னிடம் அதிகம் பேசாமல், படத்தைப் பற்றி தனக்கு தானே பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக் கொண்டும் வந்தாள்.

“எப்பவும் லேடிஸ்ல தான் வருவேன். இன்னைக்கு லேட் ஆச்சுனு இதுல ஏறிட்டேன்” என்றாள். ரயில் பல்லாவரத்தில் நின்றது. அவள் இறங்குவதற்கு முன்பு, “அண்ணே நாளைக்கு மிச்சப் படத்த பாக்குறேன். நாளைக்கும் வருவீங்களா?” என்று ஏக்கத்துடன் கேட்டாள். நான் ‘ம்’ என்றேன். இப்படிதான் நானும் பாலாவும் நண்பர்களானோம்.

பாலா பம்மலில் இருந்து வருவதாக சொன்னாள். தன் ஆயாவுடன் வசிப்பதாக சொன்னாள். மற்றப்படி நான் பாலாவைப் பற்றி அதிகம் விசாரித்ததில்லை.

“சனி ஞாயிறு எப்ப போகும்னு வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்னே” வழக்கமாக எல்லா திங்கக்கிழமைகளிலும் இதையே சொல்வாள். நானும் பாலாவை சந்திப்பதற்காக காத்துக் கொண்டுதான் இருப்பேன். அதை அவளிடம் சொல்லாமல், வெறும் புன்னகை மட்டும் செய்வேன். உண்மையில் ஒவ்வொரு நாளும் மாலை எப்போது வரும் என்று நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டுதான் இருப்பேன்.

வளரவளர பெரியவர்கள் போல் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லியே என்னையெல்லாம் வீட்டில் வளர்த்தார்கள். அப்படி வளரும் போது என்னிடம் ஏதோ ஒன்று மடிந்துகொண்டே வந்தது. அந்த ஏதோவொன்று பாலாவிடம் உயிரோடிருந்தது.

அடுத்தவர்களிடம் அதுவும் வழிப்போக்கர்களிடம் உரையாடுவதை எல்லாம் தவிர்க்க வேண்டும், குறைவாக பேசுவதே மெச்சூரிட்டி என்று நான் பாலாவின் வயதில் இருக்கும்போது என்னிடம் பலரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

“loose talk பண்ணாத…” பள்ளி முதல் கல்லூரி வரை ஆசிரியர்கள் இதே வசனத்தை சொல்வார்கள். அதனால்தான் என்னவோ யதார்த்தமாக கூட நான் ட்ரெயினில் யாரிடமும் உரையாடியதில்லை. ரயிலில் சந்திப்பவர்களுடன் தேவையில்லாமல் உரையாடுவது ஏதோ கவுரவ குறைவான செயலாக என் ஈகோ கருதியது. அமைதியாக புத்தகம் படித்துக் கொண்டோ, மொபைலில் படம் பார்த்துக் கொண்டோ வருவேனே ஒழிய, பக்கத்தில் இருப்பவரை பார்த்து ஒரு புன்னகைக் கூட செய்ததில்லை. ஆனால் பாலா தூய்மையான கடல்காற்றை போல் இருந்தாள். அவளிடம் கட்டுப்பாடு இல்லை. பேசிக்கொண்டே இருந்தாள். அவள் அந்த பொம்மைப் படங்களைப் பற்றிதான் பேசுவாள். மீண்டும் படத்தில் மூழ்கிவிடுவாள்.

பாலாவிற்காகவே என் மொபைலில் நிறைய பொம்மைப் படங்களை ஏற்றி வைக்கத் தொடங்கினேன். ஆறுமாதங்கள் வேகமாக ஓடியது. சில நாள் நான் வர தாமதமானாலும், அவள் சேத்துப்பெட்டில் காத்திருப்பாள்.

ஒருமுறை அலுவலகத்தை விட்டு கிளம்ப தாமதமாகிவிட்டது. நான் ஏழரை மணிக்குதான் எக்மோர் வந்தேன். சேத்துப்பட்டில் பாலா ஏறினாள். நான் அவள் போயிருப்பாள் என்று எண்ணினேன். எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அதை புரிந்து கொண்டவள்,

“ஒரு பொட்டி தானனே. நீ இருக்கியா இல்லையானு தேட முடியாதா?” என்றாள்.

“மொபைல் பித்து எடுத்து அலையுற நீ” நான் செல்லமாக கோபித்தேன். அவள் சப்தமாக சிரித்தாள்.

“லேடிஸ் பொட்டிலயே அந்த அக்காங்ககிட்ட மொபைல் பாத்துருக்கேன். எல்லாரும் மறச்சு மறச்சு ஏதோ மெசேஜ்  அனுப்புவாங்க. நீ தான் அண்ணே சூப்பர்” சொல்லிவிட்டு மீண்டும் சிரித்தாள்.

“அண்ணன் முக்கியமா இல்ல பொம்மை படம் முக்கியமா?”

அவள் எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை. என்னிடமிருந்து மொபைலை பிடிங்கிக்கொண்டு பொம்மை படத்தை பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டாள். நான் மேற்கொண்டு எதுவும் பேசவில்லை.

ஒருநாள் அவள் முகம் வாடியிருந்தது.

“ஆயா ஊருக்கே போய்டலாம்னு சொல்லுது, முழு ஆண்டு எக்ஸாம்க்கு அப்பறம்.” என்றாள்.

“எந்த ஊர்?”

“புளிச்சலா… இங்க யாரும் இல்லையாம். அங்க போனா மாமங்க கூட இருந்திறாலாம்னு சொல்லுது”

“ஏன் ஊருக்கு போக புடிக்கலைய?

“ஊருக்கு போய்ட்டா உன்ன பாக்க முடியாதே, பொம்மைப் படமும் பாக்க முடியாது’ என்றாள்

“இந்த ஃபோன எடுத்துக்கோ ஊருக்கு போகும்போது” நான் சொன்னேன்.

“நிஜமாவா?” கண்கள் விரிய கேட்டாள். நான் “ம்” என்றேன்.

“ஆனா இப்ப இல்ல எக்ஸாம்ஸ் முடிஞ்சதும் நானே தரேன்” என்றேன். அவளுக்கு சந்தோசம்.

நாட்கள் உருண்டோடின. சில நாட்கள் ட்ரெயினில் அமர இருக்கை கிடைக்காது. சில நேரம் செங்கல்பட்டு ட்ரெயினில் ஏறிவிடுவோம். நிற்பதற்கே இடம் இருக்காது. ஆனாலும் பொம்மைப் படம் பார்ப்போம். பாலாவிற்கு முழு ஆண்டு தேர்வு தொடங்கியது. ஒழுங்காக படிக்க வேண்டும் என்று அறிவுரை சொன்னேன். அத்தகைய அறிவுரையை சொல்வதில் எனக்கு விருப்பமில்லைதான். உண்மையில், “இப்டியே சந்தோசமா இரு பாலா, மனசுல எதையும் வச்சுக்காமா…” என்று சொல்லவே தோன்றியது. ஆனால் அப்படி சொன்னால் அவளுக்கு புரியுமா என்று தெரியவில்லை.

அவள் சரி என்று தலையாட்டிவிட்டு என் மொபைலிலேயே குறியாக இருந்தாள். மறுநாள் சேத்துப்பட்டில் ஓடிவந்து ஏறினாள். களைப்பாக இருந்தாள்.

“எக்ஸாம் மதியானமே முடிஞ்சிது, உனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்” என்றாள்.

“வீட்டுக்கு போய் படிக்கலாம்லா?”

“இவ்ளோ நேரம் படிச்சிக்கிட்டு தான் இருந்தேனே. ஒன்னோட்டு ஒரு நாள் தான் எக்ஸாம். மீதிய லீவ்ல படிச்சுக்கிறேன். நீ மொபைல குடு” என்றாள் நான் கொடுத்தேன்.

பல்லாவரம் வரும் போது கண்டிப்பாக சொன்னேன். “எனக்காக வெயிட் பண்ணதா. எக்ஸாம் முடியட்டும். நான் சொன்ன மாதிரி இந்த ஃபோன குடுத்துருவேன். அதுவரைக்கும் ஃபோன் கிடையாது” அவள் முகம் வாடியது. நான் ஏன் அப்படி சொன்னேன் என்று தெரியவில்லை. அமைதியாக எழுந்தாள்.

“எப்ப எக்ஸாம் முடியும்?”

“அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை”

“அப்போ அன்னைக்கு சாயங்காலம் வெயிட் பண்ணு”

முகம் மலர்ந்தது. சரி என்று தலையசைத்தாள். வெள்ளிக்கிழமை நான் சற்று சீக்கிரமாகவே கிளம்பினேன். மேலாளரிடம் உடம்பு சரியில்லை என்று சொல்லிவிட்டேன். வழக்கமாக நான் கூட்டமான பேருந்துகளில் ஏறுவதை தவிர்ப்பேன். கூட்டம் குறைந்த பேருந்து வரும் வரை காத்திருந்தே ஏறுவேன். அன்று பாலா காத்திருப்பாள் என்பதால், அந்த 27D யின் மூச்சை இறுக்கும் கூட்டத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் ஏறினேன். உள்ளே அடியெடுத்துவைக்க முடியவில்லை. ஒருவாறு உடலை நகர்த்திக் கொண்டு கம்பியில் போய் சாய்ந்தவாறு நின்றேன். எக்மோர் ரயில் நிலையம் வந்தது. கூட்டம் குறையவில்லை. கூட்டத்திலிருந்து உடலை பிதுக்கிக் கொண்டு வெளியேவந்தேன். அப்போது அந்த தடியான மனிதனின் பார்வை என் பார்வையை சந்தித்தது.

அவன் ஏன் அப்படி வித்தியாசமாக பார்க்கிறான் என்று எண்ணியவாறே இறங்கினேன். ஒரு கணம் ஒரு எண்ணம் தோன்ற பேண்ட் பாக்கெட்டில் கை வைத்து பார்த்தேன். மொபைல் அங்கு இல்லை. அந்த தடியனின் முகம் நினைவிற்கு வந்தது. பஸ் பின்னால் ஓடலாமா வேண்டாமா என்ற முடிவை எடுப்பதற்குள் பஸ் கிளம்பியிருந்தது.  ‘வில்லிவாக்கம்’ என்ற பெயர்பலகை மங்கலாக தெரிந்தது.

எல்லோரும் தங்கள் மொபைலை கையில் வைத்துக் கொண்டு ரயில் நிலையம் நோக்கி நடந்தனர். என் நம்பருக்கு கால் செய்து பார்க்க வேண்டும். யாரை கேட்கலாம் என்று ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தேன்.

நாகரிகமாக உடை அணிந்திருந்த அந்த இளைஞனிடம் ஆங்கிலத்தில் கேட்டேன்,

“சார் ஒரு போன் பண்ணிக்கலாமா? மொபைல் மிஸ் ஆகிடுச்சு” அவன் என்னை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு எதுவும் சொல்லாமல் போய்விட்டான்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நடந்தேன். எக்மோர் ரயில் நிலையத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒரு போர்ட்டரிடம் விஷயத்தை சொன்னேன்.

“தொலஞ்சிருக்காதுபா எவனாவது அடிச்சிருப்பான். இங்க ஒரு கூட்டமே அலையுது” என்றார். தன் போனை கொடுத்தார். என் நம்பருக்கு கால் செய்து பார்த்தேன். switch off என்று வந்தது. அவர் போனை அவரிடம் கொடுத்து, ‘தாங்க்ஸ்’ என்றேன்.

“இருக்கட்டும்பா.. வீட்டுக்கு பேசுனுனாலும் பேசிக்கோ…” என்றார்

“பரவால்லனே. இங்க போலிஸ் ஸ்டேஷன் எங்க இருக்கு?”

“என்ன கம்ப்ளைன்ட் கொடுக்க போறியா…? அவங்க கண்டு புடிச்சு கொடுக்குறது டவுட்டு தான்.  போனா, ஏண்டா வந்தோம்னு நினைக்குற அளவுக்கு எதையவது பேசி அசிங்கப் படுத்துவாங்க…”

நான் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல், தலை அசைத்துவிட்டு, அங்கிருந்து நகர்ந்தேன். அவர், “தம்பி” என்று அழைத்தார்.

“எதுக்கும் கம்ப்ளைன்ட் கொடுத்துவை. நாளைக்கு உன் போனால எதாவது பிரச்சனை வந்தா ஏன் கம்ப்ளைன்ட் பண்லன்னு கேப்பான்…” என்று காவல் நிலையத்திற்கு வழி சொன்னார்.

நான் எக்மோர் காவல் நிலையம் நோக்கி நடந்தேன். இவ்வளவு பிரச்சனையில் பாலா எனக்காக காத்திருப்பாள் என்பது மறந்து போனது.

“அப்ப  நீங்க மவுன்ட் ரோட்ல தான் கம்ப்ளைன்ட் கொடுக்கணும் …” அந்த வயதான கான்ஸ்டபில் சொன்னார்.

“இல்ல சார், நடுவுல மொபைல் இருந்துச்சு. இறங்கும் போது இல்ல… பஸ்ல தான் எங்கேயோ தொலஞ்சிருக்கனும்”

அவர் பதில் பேசவில்லை. ஒரு வெள்ளை தாளை கொடுத்தார். கைபேசி களவாடப்பட்டுவிட்டது என்று ஒரு புகார் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்தேன். புகார் கடிதத்தை வாங்கி படித்துவிட்டு,

“உன் பக்கத்துல லேடிஸ் நின்னாங்களா?”

நான் யோசித்தேன். “தெர்ல சார். ஸ்கூல் பசங்கலாம் இருந்தாங்க…”

“கல்யாணம் ஆச்சா?” அவர் வினவினார்.

“இல்ல சார்”

“அதான் பிரச்சனையே. லேடிஸ பாத்துட்டு ஃபோன விட்டுற வேண்டியது. இதே வேலையா போச்சு உங்களுக்கு….” அவர் மேற்கொண்டு பேசிய எதுவும் என் மனதில் பதியியவில்லை. அந்த போர்ட்டர் சொன்னது சரிதான். அங்கு ஏன் சென்றோம் என்று எண்ணம் தோன்றியது.

“இன்பார்ம் பண்றோம், போங்க” என்றார். எப்போது பேச்சை முடிப்பார் என்று காத்திருந்த நான் வேகமாக வெளியே வந்தேன். ஆட்டோ ஒன்றை பிடித்து ரயில் நிலையம் வந்து இறங்கினேன். மணி ஏழேமுக்கால். சேத்துப்பட்டு ரயில் நிலையத்தில் பாலா நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். என்னை பார்த்ததும் சந்தோசமாக பெட்டியில் ஓடி வந்து ஏறினாள்.

“என்னனே இவ்ளோ நேரம்?”

நான் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் என்னிடம் எதையோ பார்வையால் தேடினாள். பின் பொறுமையிழந்து அவளாகவே கேட்டாள்.

“மொபைல் எங்கனே?”

“மிஸ் ஆகிருச்சுடா… பஸ்ல யாரோ எடுத்துட்டாங்க…”

“நிஜமாவா?”. நான் ‘ஆம்’ என்று தலை அசைத்தேன். நான் பொய் சொல்லிருப்பதாக அவள் நினைத்திருக்கக் கூடும். பல்லாவரம் வரும் வரை அவள் என்னிடம் எதுவும் பேசவில்லை. பல்லாவரம் வந்ததும் என்னை திரும்பிப் பார்த்தாள். எதையோ சொல்ல வந்தவள் எதுவும் சொல்லாமல் இறங்கிச் சென்றுவிட்டாள். அதன் பின் அவளை நான் பார்க்கவில்லை. இன்றுவரை, சேத்துப்பெட்டு ரயில் நிலையத்தை கடந்து செல்லும் போதெல்லாம் வெளியே ஒரு கணம் பார்க்கமால் இருக்க முடியவில்லை.

 

கிழக்கு பதிப்பகம் ‘சென்னை தின’ சிறுகதைப் போட்டி 2017-யில் பரிசு பெற்றக் கதை

நகைச்சுவைக் கதைகள் – தொகுப்பு

2012 ஆம் ஆண்டு இதே நாளில் என்னுடைய முதல் புத்தகமான ‘போதிதர்மர் முதல் ஜேம்ஸ் பாண்ட் வரை’ வெளியானது. இன்று, அப்பாவின் பிறந்தநாளில்,  என்னுடைய எட்டாவது புத்தகமான ‘நகைச்சுவைக் கதைகள்’ தொகுப்பை ஈ புத்தகமாக அமேசானில்  வெளியிடுவதில் மகிழ்கிறேன்.

அடுத்த சிலநாட்களுக்கு அமேசானில் இலவசமாக  டவுன்லோட் செய்து கொள்ளலாம் . நன்றி

Click here for download

Nagaichuvaikathaigal2

ப்ளாக் பாரஸ்ட் கேக்- ஹாஸ்யக் கதை

ராமசாமிக்கு கோபம் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. யாராவது அவர்முன் தற்போது போய் நின்றால் அவர் என்ன செய்வார் என்று அவருக்கே தெரியாது. ஒருவேளை கடித்துக்கூட வைத்துவிடலாம். அப்படி என்ன பிரச்சனை!

புதிதாக வீட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கும் சுமி தான் எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் காரணம். ராமசாமிதான் அந்த வீட்டில் சீனியர். ராமசாமிக்கு ஒரு மனைவி சித்ரா. சித்ராவுக்கு தெரியாமல் அவர் பல பேருடன் கும்மியடிப்பது வழக்கம். அவர்களுடைய ஒரே மகன் ரெங்கா. இப்போது பெங்களூரில் இருக்கிறான்.

அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த சுமி தன்னுடைய ஆதிக்கத்தை செலுத்துகிறாளோ என்ற எண்ணம் ராமசாமியை வாட்டி வதைக்கத் தொடங்கியது. வீட்டின் கடைக்குட்டி வர்ஷினி தான் சுமிக்கு இடம் கொடுத்து வைத்திருக்கிறாள்.

இந்த வீட்டிற்கு எந்த வகையிலும் சம்மந்தமில்லாத ‘சுமி’ திடிரென்று உள்ளே நுழைந்து (வர்ஷினியை கையில் போட்டுக்கொண்டு) அந்த வீட்டின் முக்கிய கர்த்தாவாக விளங்கிய தன்னுடன் மல்லுக்கட்டுவதை எந்த வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள அவர் தயாராக இல்லை.

அவருக்கு பதினொரு வயது இருக்கும்போது ஆறாம் வகுப்பு படித்த லட்சுமணனை கையில் கடித்து வைத்ததைப்போல் இப்போது சுமியை கடித்துவிடலமா என்று யோசிக்கத் தொடங்கிவிட்டார் ராமசாமி.

ராமசாமிக்கு வைட் பாரஸ்ட் கேக் என்றால் உயிர். அதை எந்த கூச்சமுமின்றி நக்கி நக்கித் தின்பார். கடந்த சில வருடங்களாக தான் கேக் எல்லாம். வர்ஷினி முதன்முதலில் கல்லூரி கல்சுரல்ஸில் முதல் பரிசு வாங்கியதை கொண்டாடும் விதமாக ராமசாமிக்கு வைட் பாரஸ்ட் கேக் வாங்கி கொடுத்தாள்.  அப்போதுதான் அவர் அதை முதன்முதலில் சுவைத்தார். (அவருக்கு சுமி வயது இருக்கும்போது அவர் சாப்பிட்ட ஒரே இனிப்பு வகை மைசூர்பாக்கு மட்டுமே.) இப்போது அந்த வர்ஷினியே தனக்கு வைட் பாரஸ்ட் கேக் தராமல் போவாள் என்று ராமசாமி எதிர்ப்பர்த்திருக்கவில்லை.

வர்ஷினி தன் குழந்தை சாரலின் முதல் பிறந்தநாளை கொண்டாடுவதற்காகதான்  அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருந்தாள். வரும்போது சுமியையும் அழைத்து வந்து விட்டாள். சாரலின் பிறந்தநாள் விழாவில் கேக் வெட்டப்படும் வரை, வைட் பாரஸ்ட் கேக் வெட்டுவார்கள் என்றே ராமசாமி நினைத்திருந்தார்.  ஆனால் அவர்கள் ப்ளாக் பாரஸ்ட் வாங்கி வந்துவிட்டார்கள்.

“சுமிக்கு ப்ளாக் பாரஸ்ட் தான் புடிக்கும்” வர்ஷினி சப்தமாக யாரிடமோ சொன்னது ராமசாமியின்  காதில் தீயாய் விழுந்தது.

‘சுமி சுமி சுமி. இந்த வர்ஷினிகூட இப்படி மாறிட்டாளே! ஆறாவது படிக்கும் போது டியூஷன் முடிச்சு வீட்டுக்கு தனியா வர பயப்படுவான்னு அரை கிலோமீட்டர் நடந்தே போய் கூட்டிட்டு வருவேனே. எல்லாத்தையும் மறந்துட்டாளே!’ ராமாசாமி நொந்துக் கொண்டார். ஆனால் இப்படி சுணங்கி நிற்பதை விட ஏதாவது செய்து சுமியை இந்த வீட்டிலிருந்து அனுப்பிவிட்டால் மீண்டும் தான் இழந்த பழைய அங்கிகாரத்தை பெற்றுவிடலாம் என்று நினைத்தார். தன் எதிர்ப்பை பதிவு செய்யும் பொருட்டு உண்ணாவிரதம் இருக்க முடிவு செய்தார். பார்ட்டி அரங்கிலிருந்து கோபமாக வெளியேறினார். ஆனால் அவரை யாரும் சட்டை செய்யவில்லை. இரண்டு நாட்கள் தன் அறையிலேயே காலம் கழித்தார். வேலைக்காரி வந்து உணவை வைத்துவிட்டு சென்றாள். வேறுயாரும் அவரை காண வரவில்லை. ஏன், அவர் மனைவி சித்ராகூட சுமியை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டாள்.

அன்று அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து தீம் பார்க் சென்றபோது சுமி ஓடிச்சென்று காரின் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டது ராமசாமிக்கு பொறாமையை ஏற்படுத்தியது. அன்றிரவு சுமிக்கு பாடம் கற்பிக்க முடிவு செய்தார்.

இரவு தீம் பார்க்கிலிருந்து தாமதமாக வந்த அனைவரும் களைப்பில் உறங்கிப்போயினர். சுமி ஹாலிலேயே சோபாவில் படுத்துக்கொண்டாள்.

மணி இரவு பன்னிரெண்டு. தூக்கமில்லாமல் தோட்டத்தில் உலாத்திக்கொண்டிருந்த ராமசாமி ஹாலிற்கு வந்தார். சுமி அருகே வந்தவர், ஓங்கி சுமியின் கன்னத்தில் ஓர் அறை அறைந்துவிட்டு விறுட்டென்று சோபாவின் பக்கவாட்டில் மறைந்துக்கொண்டார்.

பதறியடித்து விழித்த சுமி பயத்துடன் அக்கம்பக்கம் பார்த்தாள். இருட்டில் எதுவும் தெரியவில்லை. கன்னத்தை தடவிக்கொண்டே மீண்டும் உறங்கிப்போனாள்.

ராமசாமிக்கு பெருமிதமாக இருந்தது. மறுநாளும் அதே நேரத்தில் அதேபோல் சுமியின் கன்னத்தில் அறைந்தார். பதறிய சுமி எழுந்து வர்ஷினியின் அறைநோக்கி ஓடினாள். அவள் அறை தாளிடப்பட்டிருந்ததால் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் விழித்தாள்.

அவளுக்கு அங்கே தனியாக இருக்க பயமாக இருந்தது. வெளியே வராந்தாவிற்கு வந்தாள். இருட்டாக இருந்தது. கதவருகே ஒளிந்துகொண்டிருந்த ராமசாமி ‘உர்’ ‘உர்’ என்று உறுமினார். அந்த சப்தம் சுமியை மேலும் பயமுறுத்தியது. இரவெல்லாம் தூங்காமல் அறையில் உலாத்தினாள். ராமசாமி நிம்மதியாக படுத்துறங்கினார். மறுநாள் காலையில் ராமசாமி நடு அறைக்கு வந்தபோது அனைவரும் பரபரப்பாக இருப்பதைக் கண்டார்.

சுமிக்கு ஜூரம். அவள் சோபாவில் படுத்திருந்தாள். வர்ஷினி அழுதுக் கொண்டிருந்தாள். “அதெல்லாம் சரியாகிடும்” வர்ஷினியின் தந்தை அவளை தேற்றினார். ராமசாமிக்கு எதையோ சாதித்துவிட்ட சந்தோசம், வெளியே ஓடி வந்து ஆனந்தக் கூத்தாடினார்.

சுமிக்கு ஜூரம் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. டாக்டர் வந்து ஊசி போட்டு மருந்து கொடுத்துவிட்டு போனார். உடல்நிலையில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. பிடித்ததை வாங்கி தந்தால் உடல் நிலை தேறும் என்று யாரோ சொல்ல, சுமிக்கு பிடித்த ப்ளாக் பாரஸ்ட் கேக் வாங்கி வந்து அவள் முன்பு வைத்தார்கள். ஆனால் அவள் கண்களை திறக்கவில்லை. வர்ஷினி சுமி அருகேயே படுத்துக் கொண்டாள். ராமசாமி தன் அறையில் உறங்கிப் போனார்.

திடிரென்று வர்ஷினியின் அழுகுரல் கேட்டது. ராமசாமி வந்து பார்த்தபோது சுமி இறந்திருந்தாள். சில நாள் சோகமாக இருந்த வர்ஷினி திரும்பி ஊருக்கு சென்றுவிட்டாள். அன்றிரவு, இரவில் ராமசாமி தனியாக உறங்கிக் கொண்டிருக்க சுமியின் ஆவி வந்து அவர் கன்னத்தில் ஓங்கி அடித்தது. ராமசாமி திடுக்கிட்டு விழித்தார். வெளியே எட்டிப் பார்த்தார். சுமி சோபாவில் படுத்திருந்தாள். வர்ஷினி அவள் அருகே அமர்ந்திருந்தாள்.

ராமசாமி வர்ஷினி அருகே செல்ல, அவள் ராமசாமியை இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டு அழுதாள். ராமசாமிக்கும் கண்கள் கலங்கின. தன் எண்ணம் இவ்வளவு மோசமாக போய்விட்டதை எண்ணி வருந்தினார். சுமியை பார்த்தார். அவள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அருகே சென்று, முன்பு தான் அறைந்த அவளின் கன்னத்தை தடவினார். காலையிலிருந்து கண்களை திறக்காமல் இருந்த சுமி, நிதானமாக தன் கண்களை திறந்தாள். ராமசாமி அவளை பாசமாக பார்த்தாள். வர்ஷினிக்கு சந்தோசம். “அப்பா சுமி முழிச்சிட்டா” என்று கத்தினாள். ராமசாமி சுமியின் கன்னத்தை மீண்டும் தடவ, அவள் ராமசாமியை பார்த்து ‘மியாவ்’ என்று பாசமாக கத்தினாள். ராமாசாமியும் தன் சந்தோசத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் ‘லொள்’ ‘லொள்’ என்று இரண்டு முறை குறைத்தார்.

சிகண்டினி- சிறுகதை

நான் அவளுடன் உரையாடியதில்லை. நான் இந்த வீட்டிற்கு குடிவந்த இரண்டு வருடத்தில், என் ஹவுஸ் ஓனர் தவிர அக்கம்பக்கத்தில் இருக்கும் யாரிடமும் உரையாடியதில்லை. மாடியில்தான் என்னுடைய அறை. தினமும் காலையில் மொட்டை மாடியில் எட்டு நடைப்பயிற்சி செய்வேன். பின் சிறிதுநேரம் தெருவை வேடிக்கைப் பார்ப்பேன். அமைதியான குறுகலான தெரு.

தெருவின் ஒரு மூலையில் பெரிய சுப்ரமணிய சாமி கோவிலும், இன்னொரு மூலையில் சூலக்கரை மாரியம்மன் கோவிலும் இருக்கிறது. அங்கே மட்டும் அவ்வப்போது கூட்டத்தை காணலாம். மற்றப்படி சலனமற்ற தெருவில் என்னை அதிமாக எதுவும் கவர்ந்ததில்லை, பத்து மணிக்குத்தான் எனக்கு வங்கி. வீட்டிலிருந்து ஒன்பதரை மணிக்கு கிளம்பினால் போதும். நான் காலை ஆறு மணிக்கெல்லாம் எழுந்துவிடுவேன்.

காலை ஆறரை மணி வாக்கில் அவள் அழகாக கோலம் போடுவாள். தினமும் கலர் கோலம்தான். முதலில் அவள் என்னை சட்டை செய்யவில்லை. ஒருநாள் எதார்த்தமாக மேலே நிமிர்நது பார்த்தவள் விருட்டென்று தலையை குனிந்து கொண்டாள். மறுநாளிலிருந்து ஓரக் கண்ணில் என்னை தேடுவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். இருவரும் பார்த்துக் கொள்வதோடு சரி. எதுவும் பேசியதில்லை. கோலம் போடும் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே அவளை வெளியில் காண முடியும். நான் விடுமுறை நாட்களில் வீட்டில் இருக்கும் போது அவள் வெளியே வருவாளா என்று பார்த்திருக்கிறேன். அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வர நேர்ந்தாலும் அவளை தேடி இருக்கிறேன். ஆனால் அவள் வெளியே வந்ததில்லை. சில நேரங்களில் அவள் வீட்டு வாசலை பார்த்தவாரே கடந்து சென்றிருக்கிறேன். எப்போதும் அவள் வீட்டில் பெரிய சலசலப்பு இருந்ததில்லை. வயதான பெரியவரொருவர் திண்ணையில் படுத்திருப்பார். அவள் அருகில் ஒரு பாட்டி அமர்ந்து புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருப்பாள்.

அன்றும் இந்த காட்சியை கடந்து முதன்முதலில் அந்த மாரியம்மன் கோவிலுக்கு சென்றேன். அன்று எனக்கு பிறந்தநாள்.  பூசாரி கேட்டார், “தம்பி புதுசா?”  நான் புன்னகை செய்தேன்.

“பூஜா வீட்டுக்கு எதிர் வீட்லதான இருக்கீங்க?” என்றார்.

அவள் பெயர் பூஜாவின் இருக்கலாம். நிச்சயம் அவள் பாட்டியின் பெயர் பூஜாவாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. அந்த வீட்டில் அவளையும் அவர் பாட்டியையும் தவிர வேறு பெண்கள் யாருமில்லை.

நான் அவள் பெயர் எனக்கு தெரியாது என்பது போல் அமைதியாக நின்றேன்.

“அதான் நம்ம ஆல்பர்ட் வீடு”

நான் ‘ஆம்’ என்று தலையசைத்தேன். “நீங்க நாம்மாளுனு தெரியாம போச்ச்சே” என்றாவாறே அவர் அம்மனுக்கு அர்ச்சனை செய்ய தொடங்கினார். பூசாரி என்னுடைய அவுஸ் ஓனர் ஒரு கிருஸ்துவர் என்பதால் நானும் ஒரு கிருஸ்துவன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். எனக்கு மதங்களில் நம்பிக்கை இல்லை என்பதை நான் அவரிடம் சொல்லிக்கொள்ள விரும்பவில்லை.

என்னிடம் தீபாராதனை தட்டை நீட்டினர். நான் தீபத்தை ஒத்திக் கொண்டு, பத்து ரூபாயை எடுத்து தட்டில் போட்டேன். அவர் அதை எடுத்து தன் இடுப்பில் முடிந்து கொண்டார்.

“எப்டி இருந்த கோவில் தெரியுமா தம்பி, ஆளுங்க வரதே குறைஞ்சு போச்சு….

“தெக்கால இருக்கே அது பேரே பாப்பாரத் தெரு. இப்பவும் பாருங்க. தெருவுக்கு நடுவல பெருமாள் கோவிலிருக்கு, ஆனா கும்புட தான் ஆள் இல்ல. யார் யாரோ எங்கிருந்தோ வந்து வீடுங்கள வாங்கி சிலுவையை நட்டுவச்சுட்டு போய்டாங்க. என்னத்த சொல்ல, அவங்க சாமி அவங்களுக்கு” என்றார்.

பூசாரியிடம் அவளைப் பற்றி கேட்கலாமா என்று யோசித்தேன். ஊர்விட்டு ஊர் வந்து வேலை செய்கிறோம். எதற்கு தேவை இல்லாத பிரச்சனை என்று விட்டுவிட்டேன். எப்போதாவது அந்த கோவிலுக்கு போனால், பூசாரி எதையாவது பேசுவார். ஆனால் நான் ஒருபோதும் பூஜாவைப் பற்றி கேட்டதில்லை. பல மாதங்கள் வேகமாக ஓடியது. நானும் பூஜாவும் பார்வையை பரிமாறிக் கொள்வதோடு சரி. எப்போவதாவது புன்னகை செய்யலாமென்று யோசிப்பேன். தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொள்வதற்குள் அவள் உள்ளே சென்றுவிடுவாள்.

அன்று இரவு பத்துமணி இருக்கும். யாரோ கத்தும் சப்தம் கேட்டது. நான் ஜன்னல் வழியே பார்த்தேன். அவள் வீட்டின் வாசலில் ஒரு கார் நின்றுகொண்டிருந்தது. ஒருவர் திண்ணை அருகே நின்றுகொண்டு சப்தமாக கத்திக் கொண்டிருந்தார், “அசிங்கத்த விடலையா நீ. குடும்பத்துல யாருக்குமில்லாத பழக்கம் ஏண்டி உனக்கு?. பொம்பள பொம்பளையா தான் நடந்துக்கணும். திருந்துவனுதான இங்கே கொண்டாந்து விட்டேன்…”

பூஜா எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள். எனக்கு ஏதோ புரிந்தது போல் இருந்தது. எதுவும் புரியாதது போலும் இருந்தது. என்னை அறியாமலேயே என் முகம் ஏதோவொரு அருவருப்பை வெளிப்படுத்தியது. நான் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

என் அறை இருட்டாக இருந்தது. இருட்டிற்கு நடுவில் நின்று தான் அவள் வீட்டைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து தான் கவனித்தேன், அந்த இரண்டு கண்கள் என் ஜன்னலை நோக்கி இருந்ததை. அந்த மனிதன் சப்தமாக கத்திக் கொண்டிருந்தார். பூஜா அதை சட்டை செய்யாமல், என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இருட்டில் நான் நிற்ப்பது யாருக்கும் தெரியாது என்று எண்ணினேன். அந்த கண்கள் என்னைவிட்டு அகலவே இல்லை. அவள் முகம் சாந்தமாக இருந்தது. அவள் என்னைப் பார்த்து புன்னகை செய்தது போல் இருந்தது. என் உடல் நடுங்கியது. நான் வேகமாக ஜன்னலை அடைத்துவிட்டேன்.

மறுநாள் காலை கோலம் போட அவள் வரவில்லை. நான் வழக்கம் போல் வேலைக்கு சென்றேன். அவள் வீட்டின் வாசலில் தாத்தாவும் பாட்டியும் இருந்தார்கள். மாரியம்மன் கோவில் பூசாரி புன்னகை செய்தார்.

வங்கியில் வேலை அதிகமாக இருந்தது. அரசாங்கம் ஐநூறு ருபாய் ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டுக்கள் செல்லாது என்று சொல்லிவிட்டதால் வழக்கத்திற்கு அதிகமாக வேலை பளு இருந்தது. அதனால் சாயங்காலம் கிளம்ப தாமதமாகிவிட்டது. தெருமுனையில் மாரியம்மன் கோவில் அடைக்கப் பட்டிருந்தது. ஒரு போலிஸ் கான்ஸ்டபிள் என்னை கடந்து சென்றார். வீட்டின் அருகே வரும்போது தான் பார்த்தேன், பூஜாவின் வீட்டின் வாசலில் ஓரிருவர் நின்றுகொண்டிருந்தனர். வாசலில் பூஜாவின் கோலம் இருக்குமிடத்தில் நீர் கோலம் கண்ணில் பட்டது. சில பூக்கள் சிதறிக் கிடந்தன. ‘தத்தாவா பாட்டியா என்று தெரியவில்லை.’ வாசலில் இருந்தவாறே வீட்டை பார்த்தேன். தாத்தா அதே இடத்தில் படுத்து இருமிக் கொண்டிருந்தார். அவர் தலைமாட்டில் அமர்ந்தவரே பாட்டி அழுதுகொண்டிருந்தாள். வீடெல்லாம் கழுவிவிடப் பட்டிருந்தது.

நான் விருடென்று அங்கிருந்து நகர்ந்து மாடி ஏறினேன். என் வீட்டின் ஜன்னல் அடைக்கப்பட்டிருந்தது. அதை திறக்க தைரியம் வரவில்லை. இன்றுவரை அந்த ஜன்னல் திறக்கப்படவில்லை.

நண்பர்களற்றவனின் கதை- சிறுகதை

எனக்கு நண்பர்கள் இல்லை என்று சொன்னால் நீங்கள் நம்ப மறுக்கலாம். அப்படியே நம்பினாலும் நண்பர்களின்றி வாழ்பவனின் வாழ்க்கையை தெரிந்துக் கொள்வதில் என்ன சுவாரஸ்யம் இருந்துவிடப் போகிறது என்று எண்ணலாம். உண்மையில், உலக வாழ்கையே சுவரஸ்யமற்றது தான். சுவரஸ்யமென்பது வாழ்கையினுள் நாம் வழிய திணித்துக் கொள்ளும் பொய். அதனால் என் வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமற்று போனதைப் பற்றி நான் அலட்டிக் கொள்வதில்லை. ஆனால் சிலபல நண்பர்களோடு திரிந்த நான் இப்படி நண்பர்களற்றுப் போனதை எண்ணும் போது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு, பிப்ரவரி மாதத்தில், அதிக எதிர்பார்ப்புடன் வெளியாகி ஓடாமல் போன அந்த திரைப்படத்தின் முதல்நாள்- முதல்காட்சி- முதல்டிக்கெட்டை குரோம்பேட்டையில் உள்ள ஒரு திரையரங்கில் நான் வாங்கிய போது என் பின்னே வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்த எழுபது பேரும் என் நண்பர்கள்தான். அன்று திரையரங்கில் முழுக்கமுழுக்க எங்களுடைய கல்லூரி மாணவர்களே இருந்தனர். அதில் பெரும்பாலானோர் எனக்கு நன்கு பரிச்சயமானவர்கள். மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்களென்று என்னுடன் எப்போதும் வலம் வந்த ஐந்தாறு பேரும் இப்போது இல்லை. இன்று யாருமற்ற ஒருவனாய் இங்கே இரண்டு குதிரைகளுக்கு மத்தியில் அமர்ந்திருக்கிறேன். பார்க் ரயில் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்ததுமே சுவற்றை ஓட்டியிருந்த கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த இரண்டு குதிரைகளும் என்னை பாந்துவமாக பார்ப்பது போல் இருந்ததால் அதன் நடுவே போய் அமர்ந்துகொண்டேன். அந்த குதிரைகள் ஒன்றை ஒன்று சட்டை செய்யாமல் நின்றுக் கொண்டிருந்தன. நண்பர்களற்ற குதிரைகள்..

எவ்வளவு நேரம் ஓடியது என்று தெரியவில்லை. “ஆம்பள குதிரைய பாக்க வருவானுங்க” அங்கே இருந்த குண்டு பெண்மணி சொன்னாள். எனக்கு அவமானமாக இருந்தது. எழுந்து நடந்தேன்.

கல்லூரியில் என்னுடைய கேங் பெரியது. எப்போதும் பதினைந்து இருபது பேர்களாக சேர்ந்து கல்லூரி ஹாங்கரில் அமர்ந்து அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்போம். என்ன பேசினோம் என்று நினைவில்லை. ஆனால் இப்போது அப்படி பேசியதை எண்ணும் போது தொலைந்து போன மகிழ்ச்சி ஒரு நிமிடம் மீண்டும் மனதை தொட்டுவிட்டு போகிறது.  மூன்று வருடங்கள் நண்பர்கள் புடை சூழ வாழ்க்கை நகர்ந்தது. இறுதி ஆண்டில், சேர்மேன் தேர்தலின்போது நடந்த பிரச்சனையில் நிறைய பேர் பிரிந்து சென்றுவிட்டனர். இரண்டு மூன்று நண்பர்கள் மட்டுமே மிஞ்சினர்.

பின் திரைகடல் ஓடி திரவியம் தேடும் முயற்சியில் ஈடுபட்டதால் அந்த நண்பர்களும் தொடர்பற்று போனார்கள். தன்னுடைய ஒரு தலைக்காதல் கதைகளை பற்றி இரவு பன்னிரண்டு  மணிக்கு போன் செய்து கிட்டதட்ட ஆறுவருடங்களுக்கு மேல் புலம்பிக் கொண்டிருந்த ஒரே ஒரு நண்பனும், தான் காதலித்த பெண்ணையே இறுதியாக இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு கை பிடித்துவிட்டதால், என் தொடர்பை துண்டித்துக் கொண்டான்.

எல்லா நண்பர்களும் கடைசி வரை உடன் வர மாட்டார்கள் என்று என் பழைய நண்பன் பாபா அடிக்கடி சொல்வான். ஆனால் உன்னுடனே உனக்காகவே சாவேன் என்றெல்லாம் பேசியவர்களும் பிரிந்து சென்றுவிட்டார்கள் என்பதைதான் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. வாழ்க்கை இரக்கமற்றது. அது நம்மை பயன்படுத்திக் கொண்டு, மாங்கொட்டை போல் சப்பி போட்டுவிடுகிறது. அல்லது நாம் மற்றவர்களை பயன்படுத்திக் கொண்டு விலகி வந்து விடுகிறோம்.

சிறிது தூரம் நடந்ததும் அந்த ஹோட்டல் போர்டு பெரிதாக இருந்தது. அதை பார்த்ததும் தான் அங்கே நான் ஏன் வந்தேன் என்று உரைத்தது. வங்கியில் ஒரு ட்ரைனிங்கிற்காக அனுப்பி இருந்தார்கள். ஒருவாரம் அமரவைத்தது credit monitoring, credit appraisal, NPA management என்று ஏதேதோ பேசுவார்கள். எல்லாம் ஆட்டிற்கு மாலை போடும் கதை தான்.

வங்கியிலும் எனக்கு பெரிதாக நண்பர்கள் என்று யாருமில்லை. பெரும்பாலும் என்னுடன் வேலை செய்பவர்கள் என்னைவிட வயதில் மூத்தவர்கள். மேலும் ஏதோ அடிமை போல் அவர்கள் வேலை செய்வது எனக்கு எரிச்சலை தரும். கொஞ்சம் உரையாடினால் என்னையும் அடிமையாக மாற்றிவிட முயற்சி செய்வார்கள் அதனால் அவர்களிடமிருந்து விலகியே இருந்தேன். எப்போதும் நான் உண்டு என் வேலை உண்டு என்று இருப்பேன்.

வங்கி ஐந்து மணிக்கு முடியும். ஏழு மணி வரை சும்மா உக்காந்திருக்க வேண்டும். “ஆபிசர் 24 மணி நேரமும் வேலை செய்யனும்” என்று வங்கி மகான்களும் மாக்கன்களும் சொல்வார்கள்.  எனக்கு கடுப்பாக தான் இருக்கும். வேறு வழியின்றி அமைதியாக அமர்ந்திருப்பேன். பைத்தியம் பிடிப்பது போல் இருந்தாலும் நான் என்னெதிரே இருக்கும் கணினியின் திரையை பார்த்தவாறே மனதில் சூரத்தின் சுத்தமான அழகான சாலையில் விளக்கொளி நிறைந்த மாலை வேலையில் அந்த பஞ்சாபி தோழியின் கை கோர்த்து நடந்து செல்வேனே தவிர பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கும் சக ஊழியருடன் தப்பித்தவறி கூட உரையாடிவிட மாட்டேன்.

நான் எங்கெங்கோ வேலை பார்த்திருக்கிறேன். பொதுவாக எல்லா அலுவலகங்களிலிலும் இரண்டு வகையான மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். முதலாம் வகையினர், தங்கள் வேலையை நேர்மையாக  செய்பவர்கள். அவர்கள், மற்றவர்களோ நிர்வாகமோ தங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று அலட்டிக் கொள்ளமாட்டார்கள். இன்னொரு வகையினர் உண்டு. அவர்களின் முதல் குறிக்கோள் நிர்வாகத்திடம், நிர்வாகத்தின் பிரதிநிதிகளிடம் நல்ல பேர் வாங்குவது.  வேலை செய்வதெல்லாம் அவர்களுக்கு இரண்டாம் பட்சம். நான் முதல் ராகம். அதனாலேயே எனக்கு நிறைய பிரச்சனைகள் வந்தது. நல்ல பெயர் வாங்குவதை பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாததால் கெட்டப் பெயர் தேடி வந்தது.  நல்ல பேர் வாங்குபவர்களை மட்டும்தான் ட்ரைனிங் வொர்க்ஷாப் எல்லாம் அனுப்புவார்கள். இந்த முறை, அரங்கில் இரண்டு இருக்கைகள் காலியாக இருந்ததால் என்னையும் அனுப்பினார்கள்.

நான் அமைதியாக கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டேன். அறையில் நிறைய பேர் இருந்தும் நான் தனித்துவிடபட்டவனாகவே இருந்தேன். எனக்கு வொர்க்ஷாப்பில் ஆர்வம் வரவில்லை. ரகசியமாக என்னுடைய கிண்டிலில் தஸ்தயெவ்ஸ்கி படிக்கத் தொடங்கினேன்.  .

‘இறுதியாக அவன் அவள் அருகே சென்றான். அவனுடைய கண்கள் மின்னின. அவன் தன் இரண்டு கைகளையும் அவள் தோல் மேல் வைத்து, அவளுடைய கலங்கிய கண்களை பார்த்தான். காய்ச்சலால் சோர்வுற்றிருந்த அவனது கண்கள் அவளை ஊடுருவியது. அவன் உதடுகள் துடித்தன. திடிரென்று அவன் சாஸ்டாங்கமாக தரையில் விழுந்து, அவள் கால்களை முத்தமிட்டான். ஒரு பைத்தியக்காரனிடமிருந்து விலகிச் செல்பவளை போல அவள் விலகினாள். ஆம், அவன் பார்ப்பதற்கு பைத்தியக்காரன் போலவே தோன்றினான்’

“அவ்ளோ பிசியா?” குரல் கேட்டு நிமிர்ந்தேன்.

“ப்ரேக்ல கூட அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா சார் என்ன படிக்குறீங்க?” அவள் ஆங்கிலத்தில் கேட்டாள். நான் அவளை அங்கே எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அவள் என்னோடு சேர்ந்து இந்தியா முழுவதும் சுற்ற வேண்டும் என்று கொல்கத்தாவில் வைத்து சொன்ன கன்னடப் பெண்.  எனக்கு திருமணம் என்று தெரிந்ததும் என்னை வாட்ஸாப்பில் ப்ளாக் செய்துவிட்டு காணாமல் போய் விட்டாள். அவள் ட்ரைனிங்கிற்காக ஹுப்ளியிலிருந்து வந்திருந்தாள்.

“ஹுக்கா பார் கூட்டிட்டு போறியா?” என்று  இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு  அலிபூரில் தங்கியிருந்த போது கேட்டவள் அவள்தான்.

நான் புன்னகை செய்தேன். எனக்கு ஆசையிருந்தாலும் பெரிதாக ஆர்வம் இல்லை. “நான்….” என்று இழுத்தேன்.

“நீ ரொம்ப நல்லவன். உன்னை நம்பி எங்கேயும் வரலாம்” என்றாள்.

அஞ்சுனா கடற்கரையில் படுத்துக் கொண்டு நட்சத்திரங்களை பார்ப்பதை போல் இருந்தது. நாங்கள் நெருங்கிய நண்பர்களாகிப் போனோம்.

நான் கொல்கத்தாவில் ஒரு பெரிய முகலாய ரெஸ்டாரண்டில் மேஜை புக் செய்து வைத்துவிட்டு அவளை அழைத்த போது,

“எல்லாம் தப்பா பேசுவாங்கடா. சாரிடா… திஸ் பீபில் ஆர் சோ சிக்” என்றாள்

நான் சரி என்று சொல்லிவிட்டு போனை துண்டிக்கலாம் என்று நினைத்த போது,

“உன் கூட சேர்ந்து ஒரு நாள் புல்லா சுத்தணும்” என்றாள். அன்றே முடிவு செய்துவிட்டேன், அவளை புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யக் கூடாதென்று.

“பேசுறதே இல்ல. வாட்ஸாப்ல ஒரு ஹாய் கூட அனுப்பல… ஆல்மோஸ்ட் ஒன் இயர் ஹோகயானா!” கண் சிமிட்டி  வினவினாள்.

“I couldn’t ping you. some problem in your whatsapp…” என்று சொன்னேன். வேகமாக தன் மொபைலை எடுத்து வாட்ஸாப்பை பார்த்தாள். எதுவும் சொல்லவில்லை. ட்ரைனிங் ஒரு வாரம் நடந்தது. என்னை unblock செய்வாள் என்று எதிர்பார்த்தேன். செய்யவில்லை. கடைசி நாளன்று, “உன் வைப்ப இன்ட்ரோ பண்ணவே இல்ல….” என்று கேட்டாள். நான் புன்னகை செய்தேன்.

“வாழ்க்கையில் ஒரு முடிவை எதற்காக எடுக்கிறோமென்று தெரியவில்லை. ஒன்றிலிருந்து ஓடி தப்பித்து கொள்வதாக நினைத்து இன்னொன்றில் சிக்கிக் கொள்கிறோம்” என்று அவளிடம் சொன்னேன். அந்த சந்தர்ப்பத்தில் அத்தகைய வசனம் தேவை இல்லைதான்.

“நீ இஞ்சினியரிங் விட்டு வந்திருக்க கூடாது….” என்றாள். பின் ஏதேதோ பேசினாள். பேசிகொண்டிருக்கும்போதே bye என்று சொல்லிவிட்டு ஓடிவிடுவது அவளது வழக்கம். அன்றும் அதை செய்தாள். அவளை புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதோ நிரந்தரமான தோழி என்று நினைப்பதோ மனப்பிறழ்வில் கொண்டு விட்டுவிடும்.

கடைசியாக அறையைவிட்டு வெளியே வரும்போது “எங்க ஊருக்கு வா. சுத்திக் காட்டுறேன். உன்னமாதிரி இப்டி கண்டுக்காம ஓடிட மாட்டேன்” என்றாள். நான் திரும்பி பார்க்காமல் வெளியே வந்தேன்.

மீண்டும் அதே வழி. அங்கே அந்த குதிரைகள் இல்லை. ஒருவேளை குதிரைகளுக்கு நண்பர்கள் கிடைத்துவிட்டார்கள் போலும்!

ட்ரெயினில் எதையோ நினைத்துக் கொண்டே வந்தேன். அது செங்கல்பட்டு ட்ரைன் என்பதால் முதல் வகுப்பிலும் கூட்டம் அதிகமாகவே இருந்தது. நான் கதவருகே நின்றவாறே சாய்ந்துகொண்டு, சிறுகதை படித்துக் கொண்டு வந்தேன். யதார்த்திலிருந்து தப்பித்து செல்ல புனைவுகள் தேவைப்படுகின்றன. தினமும் காலையும் மாலையும் பயணம் சிறுகதைகளுடன் தான் கழிகிறது. மனதிற்கு பிடித்தவர்களின் மடியில் முகம் புதைத்துக்கொண்டு அழும் நிறைவை நல்ல சிறுகதை தந்துவிடும்.

ட்ரைன் நின்றது. பலர் இறங்கினர். எந்த நிலையம் என்று பார்க்க தலையை தூக்கிய போது, எதிரே நின்றவரை கவனித்தேன். அவர் பேண்ட்டில் ஜிப் போட மறந்திருந்தார். அதை அவரிடம் சொன்னால் என்னை தவறாக நினைத்துவிடுவாரோ என்று தோன்றியது.

சுற்றிமுற்றும் பார்த்தேன். எல்லோரும் அவர்கள் வேலை பார்த்தார்கள். என்ன நினைத்தாலும் பாராவயில்லை சொல்லிவிடலாம் என்று முடிவெடுத்து, ‘சார் ஜிப்’ என்று சன்னமான குரலில் சொன்னேன். அவர் ‘oops’ என்றவாறே ஜிப்பை போட்டுக்கொண்டு என்னை பார்த்து நன்றியுணர்வோடு புன்னகைத்தார். நான் தலையை திருப்பிக்கொண்டேன். அவர் என்னிடம் உரையாட முயற்சி செய்பவரை போல் என்னை பார்த்து கொண்டு வந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது. நான் அவரை நிமிர்ந்து பார்க்க கூச்சப் பட்டு புத்தகத்தை கவனித்தேன்.

‘அப்போதுதான் பூத்த ஒரு பூ மாதிரி, மழையில் நனைந்த சாலை ஓரத்து மரம் மாதிரி, ஓடைக் கூழாங்கல் மாதிரி வெளிப்பட்டாள் மரி’

ட்ரைன் பல்லாவரத்தில் நின்றது. இறங்கிய அவர் என்னை திரும்பி பார்த்து,

“தம்பி இத சொல்ல ஏன் கூச்ச படுற. என் பையன் வயசுதான் இருக்கும் உனக்கும்…”

நான் சங்கடமாக புன்னகைக்க, அவர்,

“ஹாப்பி பிரெண்ட்ஷிப் டே” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார்.

பிரெண்ட்ஷிப் டே என்று அவர் சொன்னதும் உரைத்தது, எதற்காக நண்பனை வெளியே தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்? வீட்டிற்கு போக வேண்டும். ஒருவேளை என் மனைவி எனக்கொரு நல்ல தோழியாக இருக்க கூடும்.